Bez tytułu

"Psycholog podczas wykładu na temat zarządzania stresem przeszedł się po sali. Gdy podniósł szklankę z wodą, wszyscy pomyśli, że zaraz zada pytanie: Czy szklanka jest w połowie pusta czy pełna?. Zamiast tego z uśmiechem na ustach zapytał: Ile waży szklanka?. Odpowiedzi były różne, od 200 g do 0,5 kg. Psycholog powiedział: Nie istotne ile waży ta szklanka, zależy ile czasu będę ją trzymał. Jeśli potrzymam ją minutę, to nie problem. Gdy potrzymam ją godzinę, będzie mnie boleć ręka. Gdy potrzymam ją cały dzień, moja ręka straci czucie i będzie sparaliżowana. W każdym przypadku szklanka waży tyle samo, jednak im dłużej ją trzymam, tym cięższa się staje. - kontynuował - Zmartwienia i stres w naszym życiu są jak ta szklanka z wodą. Jeśli o nich pomyślisz przez chwilę, nic się nie dzieje. Jeśli o nich myślisz dłużej, zaczynają boleć. Jeśli myślisz o nich cały dzień, czujesz się sparaliżowany i niezdolny do zrobienia czegokolwiek. Pamiętaj, by odłożyć szklankę."

Najsmutniejsze jest to, jak szybko ludzie przyzwyczajają się do dobra. Twoja obecność staje się normą, twoje starania obowiązkiem, twoja lojalność czymś oczywistym. Dopiero gdy odchodzisz, nagle jesteś wyjątkowa. Cud natury.

Najbardziej nierozsądne, co możesz zrobić, to zmienić siebie dla kogoś, kto sam nie wie, kim jest. Oddajesz swój charakter, swoje granice, swoje potrzeby, żeby zasłużyć na czyjąś obecność. Wspaniały układ, naprawdę. Ty tracisz siebie, a ktoś dostaje wygodniejszą wersję Ciebie. A potem ten ktoś odchodzi i zostawia pustkę większą niż wcześniej. Bo nie masz już ani jego, ani siebie. Zostały tylko kompromisy, których nikt nie docenił i cisza po kimś, dla kogo zrezygnowałaś z własnej prawdy. Nigdy nie zmieniaj swojej istoty, żeby zostać przez kogoś pokochaną. Ktoś właściwy pokocha Cię taką, jaka jesteś, a nie taką, jaką musiałaś się stać dla świętego spokoju.

Największy ból to nie strata człowieka. To strata czasu, uczuć i energii oddanych komuś, kto nawet nie wiedział, co dostał. Można przeżyć złamane serce. Gorzej przełknąć zmarnowaną wiarę.

Są takie chwile, kiedy nie boli to, co ktoś zrobił… tylko to, że spodziewałaś się po nim czegoś lepszego. Bo największe rozczarowanie rodzi się tam, gdzie wcześniej mieszkało zaufanie.

Są takie chwile, kiedy człowiek najbardziej cierpi nie przez czyjeś odejście, lecz przez sposób, w jaki został wcześniej zatrzymany. Przez słowa pełne obietnic, gesty dające nadzieję i bliskość, która miała znaczyć więcej, niż znaczyła naprawdę. Bo najboleśniej jest wtedy, gdy ktoś najpierw buduje w Tobie dom, a potem zostawia Cię samą w ruinach.

Człowiek nie pęka od razu. Najpierw uczy się udawać, że wszystko jest w porządku.