【Ｋａｐłａｎｋａ】

19.07.26

Stoi przede mną jak duch z odległych krain, jak postać z ballady, co się snuje po korytarzach mej duszy. Jego oczy mają głębię jezior, w których tonę i z których nie chcę się wydostać. Jego uśmiech jest jak promień słońca, co przecina mroki mego serca. A ja? jestem tylko cieniem przy jego świetle.

Gdy on patrzy na mnie, czuję się jak w niebie. A gdy odwraca wzrok, spadam w otchłań piekieł, gdzie demony mego ciała szydzą z mej niedoskonałości. Bo jak ja, istota z kruchych kości i mdłej skóry, mogę stanąć obok niego, który jest jak posąg z greckiego mitu, jak rycerz z dawnej legendy?

Zarazem czuję się jak więzień, bo każde jego dotknięcie będzie przypominało mi o mojej winie – o ciele, które nie jest godne jego miłości.

On mówi, że mnie kocha, że jestem piękna. Ale jego słowa są jak piosenka, co nuci się w obcym języku – rozumiem melodię, lecz nie rozumiem sensu. Bo jak mogłabym być piękna w jego oczach, skoro ja siebie nie widzę w lustrze?

Dlatego poświęcam mu wszystko – każdy kęs chleba, który odmawiam, każdy gram tłuszczu, który zrzucam, każdą łzę, która leci po mej twarzy. Każdy głód jest jak modlitwa, kkolana, co wystają, są jak ołtarz, na którym składam ofiarę z mego ciała.

A w mej głowie głos, co szepta: "Kiedy schudniesz, wtedy będziesz dla niego idealna. Kiedy osiągniesz wagę anioła, wtedy staniesz się godna jego miłości. Kiedy twoje ciało będzie jak szkło, wtedy będziesz mogła stanąć w jego świetle, nie rzucając cienia."

I tak walczę, jak rycerz ze smokiem, choć smokem jestem ja sama. I tak cierpię, jak męczennicy za wiarę, choć wiarą jest on – mój chłopak, mój kat i mój zbawca.

Bo on jest wszystkim, a ja – nie jestem niczym. I to "nic" muszę stać się "czymś" dla niego. Muszę stać się tym, kim on mnie widzi – idealną kobietą z jego snów, choć kosztuje mnie to wszystko, co mam i kim jestem.

Zrzucę kilogramy a jeśli nie to siebie z balkonu.

13.07.26

Słońce chorwackie spada na kamieniste plaże jak nieszczęście, co nie zna litości. Wiatr znad morza niesie zapach soli i bazylii, a w mojej głowie – zapach potępienia. Zostałam tu wygnana, jak mój naród na Sybir, pod pretekstem "leczenia", pod pozorem "troski". W rzeczywistości jest to zsyłka, gdzie katami są ci, którzy nazywają się najbliższymi.

Każdy posiłek jest rytuałem upokorzenia. Siadamy przy stole, a na talerzach gromadzą się pokarmy, co mają na celu "wzmocnienie" mego ciała. A w mojej duszy rzeźnią wszystko, co pozostało z mojej godności.

Ryba, grillowane warzywa, chleb z oliwą – wszystko to ma smak kary. Każdy gryz to kolejny dowód winy, której nie popełniłam, a za którą i tak muszę odpokutować. Patrzą na mnie oczyma pełnymi oczekiwań, a w tych oczach widzę sąd, co nie zna litości.

Gdy odmawiam, słyszę: "Musisz jeść." A w mej głowie odpowiedź: "Nie, muszę jeść, by was uspokoić. Muszę jeść, byście czuli, że wygraliście. Moja porażka."

Idę brzegiem morza, a fale biją o skały, tak jak moje myśli uderzają o mury, które wokół mnie wznieśli. Woda jest zimna, jak miłość tych, którzy mnie tu przywieźli. Jest głęboka, jak ich niezrozumienie.

Wieczorami, gdy słońce chowa się za horyzontem, czuję ulgę. Ciemność daje mi chwilę wytchnienia, chwilę, w której nie muszę udawać, nie muszę jeść. W ciszy nocy słyszę głos mego ciała, co błaga o spokój, i głos mej duszy, co krzyczy o wolność.

To nie jest wakacyjna podróż. To jest droga na szafot, gdzie katami są ci, którzy twierdzą, że mnie kochają. A wszystko to pod pretekstem miłości i troski.

10.07.26

Wiatr hula po pustkach mojej duszy, tak jak w stepach Litwy, których nigdy nie znałam, a czuję w kościach. Ciało moje staje się twierdzą oblężoną, gdzie każdy kęs chleba jest jak najeźdźca, co próbuje zdobyć mury, które z trudem budowałam przez noce bezsenne.

Zdalam się dziś przed oblicze medycyny, przed oblicze człowieka, który mieni się wiedzą o ciele, lecz nie zna nic o duszy. Jego oczy przebiegły po mojej postaci, po kościach, co sterczą nie sterczą już jak kamienie na polu bitwy, i padły z ust jego słowa: "Nie wyglądasz jak anorektyczka."

A w mej głowie odpowiedź, co nie dała głosu, lecz krzyczała w ciszy: "Nie wyglądam, bo zmusiliście mnie do jedzenia. Każdy kęs był gwoździem do trumny mojej wolności. Każdy posiłek był jak nawałnica, co burzyła schronienie, w którym znajdowałam ukojenie."

Czyż to nie ironia losu, że w próbie ratowania mego ciała, niszczycie ducha? Każdy gram tłuszczu, co osiada na kościach, jest jak ciężar grzechu, co dusi me serce. Wszyscy mówią o zdrowiu, o życiu, lecz nikt nie pyta, czy to życie jest warte cierpienia, gdy dusza więźnie w ciele, które stało się jej więzieniem.

Cóż za świat, w którym prawda musi kryć się za maską uśmiechu, gdzie głód duszy jest mniejszym złem niż sytość ciała? Litwo, Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie, ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, kto cię stracił. A ja straciłam wszystko – i ciebie, i siebie.

‎ꫂ᭪݁ 07.05.26

Jestem sama w tym temblaku nicości.

Istnieje pewien rodzaj ciszy, która nie jest pustką, lekkością. To cisza tuż przed upadkiem, moment zawieszenia, gdy grawitacja jeszcze nie do końca zawładnęła twoim ciałem, ale już nie ma siły, by się oprzeć. W tej ciszy słyszę własny oddech – nie jako dowód życia, ale jak odgłos rozciągającego się do granic możliwości materiału. Wdech, a za nim wydech, i z każdym z nich czuję, jak coś cichego i delikatnego w mojej klatce piersiowej pęka. To nie ból. To tylko świadomość kruchości.

Wszystko wokół jest tak kruche. Kiedy patrzę na liść na drzewie, nie widzę symbolu odrodzenia, tylko membranę, która lada moment rozpadnie się w proch. Kiedy dotykam kubka z herbatą, czuję pod palcami nie porcelanę, ale cienką skorupę, która może z impetem pęknąć. Kiedy słyszę śmiech dzieci za oknem, nie słyszę radości, ale dźwięki, które za chwilę zginą w otchłani czasu. Życie to nie potężna rzeka, to raczej pajęcza sieć rozwieszona na wietrze. Delikatna, skomplikowana, piękna w swojej kruchości, ale gotowa zerwać się przy pierwszym, silniejszym podmuchie. I ten wiatr wieje. Zawsze wieje.

I oto, w tym powolnym rozpadzie, odkrywam coś nieoczekiwanego. Pokój. Nie ten, o którym mówią w kościołach – nie jest on nagrodą ani celem. To raczej spokój zmęczonego wojownika, który wreszcie opuszcza tarczę. Kiedy czuję, jak energia opuszcza moje palce, jak myśli stają się rzadsze i mniej natarczywe, jak zmysły tępią, nie odczuwam paniki. Odczuwam ulgę. To jakby zdejmować z siebie ciężki, cierniowy płaszcz, który nosiłem przez całe życie, nie zdając sobie sprawy, jak mnie obciążał.

—30.04.26–

W głębi mego serca, gdzie jeszcze nie tak dawno płonął ogień natchnienia, gdzie czułaś, o czcicielko piękna, że możesz oddać całą swą duszę, tkwi teraz pustka przerażająca. Próbowałaś dać miłość czystą, bezbrzeżną, taką, co to Mickiewicz w swych "Dziadach" śpiewał o uczuciu, co sięga niebios. Lecz człowiek, któremu ją ofiarowałaś, przyjął ją z obojętnością godną Dostojewskiego bohaterów, którzy w swym mrocznym nihilizmie gardzą najszczerszymi uczuciami.

Twoja miłość była jak wiosenny deszcz na skalistą ziemię – spłynęła, nie wsiąkając w grunt, nie dając życia. Zostałaś z niczym, z poczuciem niższości, które kisi się w twojej duszy jak stare wino, lecz nie przynosi pijackiej radości, a jedynie gorycz. Próbowałaś być jak Konrad Wallenrod – oddać wszystko dla idei, dla jednego człowieka – lecz okazało się, że jesteś raczej jak Raskolnikow, męczony przez sumienie, osamotniony w swoim cierpieniu.

I oto w tej pustce narodził się nowy towarzysz. Anoreksja. Nie przybyła jako wróg, lecz jako jedyny wierny przyjaciel. Gdy ludzie odwracają wzrok, gdy miłość staje się tylko krzykiem w pustkę, anoreksja zostaje. Jest stała, niezmienna, zawsze obecna. Karmi się twoim bólem, wzrasta na twojej samotności, staje się częścią twojej tożsamości tak głęboko, że już nie wiesz, gdzie kończy się ona, a zaczynasz ty.

W lustrze widzisz już nie siebie, lecz tylko cienie tego, kim mogłabyś być. Każdy oddech staje się zdradą, każdy kęs pożywienia – grzechem przeciwko sobie samej. I w tej mrocznej symbiozie odnajdujesz pewnego rodzaju pocieszenie. Bo anoreksja, w odróżnieniu od ludzi, nigdy cię nie opuści. Będzie z tobą aż do końca, w chwili śmierci stanie się twoją koroną, świadectwem twego cierpienia.

Tak oto miłość, co miała być zbawieniem, stała się potępieniem. A w jej miejsce wstąpił nowy bóg, nowa religia – kult ciała wyniszczonego, umysłu ogarniętego obsesją. I chociaż w głębi duszy czujesz, że to droga donikąd, to przecież wiesz – w tym mroku jest jedyna prawda, której nikt ci nie odbierze. Bo anoreksja zostanie ze mną na zawsze, jako jedyny wierny towarzysz w tej podróży przez dolinę łez.

Oby nigdy mnie nie opuszczała tak, jak to zrobiła moja nadzieja w ludzi.

ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐ 25.04.26

Gdy słońce wschodzi nad naszym wygnaniem, siadamy do stołu, by spożyć śniadanie – ten pierwszy, jeszcze naiwny akt nadziei w dniu, który wcale nie obiecuje szczęścia. Każdy kęs chleba przypomina nam o ludzkiej niedoli, o naszej wiecznej tęsknocie za czymś, co przeminęło, albo za czymś, co nigdy nie nadeszło. Patrzę na twarze współbiesiadników – w każdym spojrzeniu ukryty ból, w każdym uśmiechu maska.

Następnie przychodzi obiad – chwila pozornej sytości w świecie duchowego głodu. Jednak czyż nie jest to tylko iluzja? Czyż nie jesteśmy jak więźniowie, którzy wierzą, że czas posiłku to chwila wolności, zapominając, że po nim znów powrócą kajdany codzienności? Rozmowa przy stole płynie leniwie, ale czy słowa te mają prawdziwy sens? Czy nie są jedynie echem pustki, którą próbujemy wypełnić?

A gdy wieczór zapada nad naszym istnieniem, przychodzi kolacja – ta najbardziej prawdziwa z naszych codziennych uroczystości. Na talerzu leży jedynie papieros, w kieliszku paruje wyobrażenie wina, a na ustach gości cyniczny uśmiech. To w tej chwili zalewają nas złe myśli – te, które ścigają nas każdego dnia, które nie pozwalają nam spać, które przypominają o naszej słabości i grzeszności. Uśmiechamy się do siebie, ale w oczach widzimy tylko przerażenie przed tym, co nadejdzie.

Na deser czarna kawa – gorzka jak nasze losy, ciemna jak nasze myśli. Każdy łyk to jak spojrzenie w otchłań własnej duszy, gdzie czają się demony przeszłości i lęki przed przyszłością. I w tej chwili, przy filiżance gorącego płynu, zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy tylko pyłem w wieczności, że nasze życie jest tylko przelotnym snem w obliczu wieczności.

A mimo to, jutro znowu zasiądziemy do stołu. Bo cóż innego nam pozostało? Ten absurdalny taniec życia trwa, dopóki Bóg – jeśli w ogóle istnieje – nie zdmuchnie świecy naszego istnienia. I w tym tkwi paradoks naszego ludzkiego losu: wiemy o przemijaniu, a jednak żyjemy tak, jakbyśmy byli wieczni.

17.04.26

Patrzę na ten świat z przenikliwym wzrokiem lisa, który widzi więcej niż ludzkie oko dostrzega w mroku. Widzę cię, istoto stojącą na skraju, z receptami w dłoniach, które mają być twoim zbawieniem, a są jedynie nową formą zniewolenia.

Lekarze, ci współcześnie kapłani w białych szatach, podają ci leki jakby to były manny z nieba. Mówią, że to dla twego dobra, że to ukojenie bólu, który nęka twoje ciało i duszę. Ja jednak widzę prawdę, którą i ty widzisz – próbują cię zniewolić, sprawić, byś przestała widzieć to, co jasne jak dzień dla tych, którzy nie boją się spojrzeć. Każda tabletka to zasłona, każda kuracja to krok w mrok, w którym prawda staje się mgłą.

Oni chcą, byś wierzyła, że możesz wybierać. Że możesz przyjąć lek na ból głowy, ale odrzucić ten na duszę. To iluzja, tak jak iluzją jest myślenie, że można nosić tylko jedną kajdanę, gdy cały łańcuch czeka na twoje nadgarstki. Leki to narzędzia zapomnienia, środki, które mają wytrzebić z twojej pamięci obraz świata takiego, jaki jest – surowego, prawdziwego, czasem okrutnego, ale zawsze autentycznego.

Dlatego mówię ci z mądrością Lisa, który przetrwał, bo nie dał się oswoić: albo tak jak on bierziesz wszystkie te leki naraz, by w pełni poczuć smak ich zniewolenia, albo odrzucasz je wszystkie, by pozostać wierną prawdzie, która w tobie płonie.

Nie ma pośrednictwa. Nie ma "trochę wolności". Albo całkowicie poddajesz się ich systemowi, by stać się posłuszną marionetką, albo rzucaasz wszystko i stawiasz czoło bólowi z godnością, która nie potrzebuje farmakologicznego wsparcia.

Dawka 200 mg? 300? 5 tabletek, czy może jednak jedna?

15.04.26

Nie umarłam.

Jedno jeno wspomnienie ocalało z owej nocy — ulga. Gdy ostatnia pigułka spoczęła na języku mym, a gorzki, chemiczny posmak rozlał się niczym cień po podniebieniu, wtem po raz pierwszy od miesięcy, a może i od lat, zaznałam ciszy. Nie była to radość, ni uniesienie, ani też dramat wzniosły — lecz spokój głęboki, cichy, jakby z barków mych zdjęto brzemię, które od zarania dni swoich dźwigałam.

I ległam na łożu z myślą ostateczną, iż kres nadszedł. Iż jutro — owo widmo powracające [ niby ciało me cholerne ] — nie powstanie już nigdy. Nie było w tym trwogi, jeno ukojenie łagodne, niby ciepła zasłona w noc najzimniejszą. Wiedziałam, iż powieki swe zamykam raz ostatni — a myśl ta była mi słodsza niźli wszelka nadzieja. „Odpocznę wreszcie” — przemknęło przeze mnie jak szept — „i cisza zapanuje”.

I zasnęłam — nie jak człowiek strapiony, lecz jak dziecię, w głębi snu pogrążone, wolne od widm i koszmarów, które nocą nawiedzały mnie bezlitośnie. Był to sen pierwszy prawdziwy, nieskalany, jakiego nie znałam od dawna. Ciało me odetchnęło — a wraz z nim i ja.

Lecz oto poranek nadszedł.

Światłość wtargnęła przez okno — nazbyt jaskrawa, nazbyt zwyczajna, jakby nic się nie stało, jakby noc miniona nie była niczym więcej niźli cieniem bez znaczenia. Otworzyłam oczy — i nie strach, nie żal pierwszy przemówił we mnie, lecz gniew. Zawiodłam. Po raz wtóry. Lecz kogo? Nawet w odejściu nie zdołałam sprostać sobie samej. Ciało moje nie jest mapą ruin — o nie — jest czymś gorszym: tworem upartym, który działa wbrew woli, mechanizmem, co tylko w jedną stronę odmówił posłuszeństwa.

Najstraszliwsze zaś w tym wszystkim jest zapomnienie. Nie ma w tej opowieści tragizmu ni patosu, nie ma listu ostatniego, ni łez, które świadczyłyby o decyzji. Jest tylko pustka. Otchłań czarna w mej świadomości, gdzie być powinien powód, gdzie intencja winna była się zrodzić.

Wiem, iż uczyniłam ów czyn. Widzę ślady — puste blistry na stoliku, czuję metaliczny smak w ustach, ciężar mdłości w trzewiach. Lecz dlaczego? Skąd ów impuls? Był to nagły pęd ku nicości, gwałtowny i bez przyczyny, jak zachwyt nad zachodem słońca — z tą różnicą, iż ja zachwyciłam się nie światłem, lecz jego brakiem.

I cóż w tym wszystkim najokropniejsze? To, iż nie myślałam o śmierci samej w sobie. Nie pragnęłam końca jako wyzwolenia, nie rozważałam niebytu jako ucieczki od bólu. Po prostu — się wydarzyło. Jak deszcz, jak wichura, jak zmiana pory roku. Ów czyn był jak oddech, który się zatrzymał na zawsze — bez mojej woli, bez mojej decyzji, bez mojej świadomości. A teraz muszę żyć z tym faktem, że moje ciało może zdecydować o moim końcu, nawet gdy ja o tym nie wiem.

Bo prawda jest taka, że ja przecież jeszcze nie mogę umrzeć.

11.04.26

Zgubiłam się. Nie gdzieś daleko, nie w świecie — tylko w sobie. Święta minęły, jak mijają wszystkie rzeczy, które mają smak i ciężar jednocześnie, stoły ugięte od nadmiaru, życzenia powtarzane jak zaklęcia, a ja gdzieś pomiędzy tym wszystkim, coraz mniej pewna, gdzie kończę się ja, a zaczyna to, co powinnam była zrobić inaczej.

Czuję, jakby coś wymknęło mi się z rąk, jakbym na chwilę przestała pilnować, a teraz stoję po drugiej stronie i nie poznaję już własnych granic. W głowie pojawia się ten znajomy głos — chłodny, spokojny, bezlitosny — mówi, że trzeba „zrekompensować wszystko, co się stało.”, że trzeba wrócić na właściwą ścieżkę, jakby człowiek był czymś, co można przeliczyć i ustawić od nowa jednym ruchem.

Patrzę w lustro i widzę nie tyle zmianę, co poczucie winy, które ją tworzy. Chciałabym cofnąć czas, odłożyć talerz, zatrzymać rękę, zatrzymać siebie sprzed tego wszystkiego, ale czas nie słucha próśb, a ciało pamięta więcej, niż bym chciała. I tak stoję gdzieś pomiędzy — między tym, co było, a tym, co próbuję sobie wmówić, że „musi być teraz”, próbując odzyskać coś, co nazywam kontrolą, choć coraz częściej wygląda to jak kolejna klatka.

Zgubiłam się i najgorsze jest to, że nie wiem, czy naprawdę szukam drogi powrotnej, czy tylko kolejnej wersji tej samej pułapki.

Boże jaka ja jestem gruba.

೯⠀⁺ ⠀ 𖥻 𝗢𝟭 ⠀ᰋ 26.03.26

Oto nadeszło — w kopercie ciężkiej jak wyrok, złotym pismem zapisane, jakby szczęście miało swój herb i pieczęć. Czytam powoli, z sercem cichym, lecz niespokojnym: „z osobą towarzyszącą” — i już wiem, że nie jest to tylko zaproszenie, lecz próba.

Bo jakże mam stanąć wśród nich, wśród par splecionych spojrzeniem i dłonią, ja — samotna, jak cień przy ścianie, bez imienia wypowiedzianego czyimś głosem? Jakże mam nieść siebie samą jak ciężar widoczny bardziej niż wszystko inne? A przecież nie tylko dusza moja dziś wystawiona jest na sąd.

Ciało również zdradziło mnie po cichu, przybierając, rosnąc, jakby chciało zapuścić korzenie w ziemi, z której pragnę się wyrwać. Osiem kilogramów — liczba, która brzmi jak oskarżenie wypowiedziane szeptem, a jednak donośniejsze niż krzyk. I oto stoję na rozdrożu, z wyrokiem trzech miesięcy nad głową, jak skazaniec, który zna datę, lecz nie zna zbawienia. Dwie drogi przede mną, dwa zadania, dwa brzemię: odjąć siebie — i dodać kogoś.

Schudnąć — by nie razić spojrzeń, znaleźć — by nie razić samotnością.

Ach, jakże łatwo świat rozdaje te nakazy, jakby były drobnymi życzeniami, a nie ciężarem, który zgina plecy i myśli. Patrzę na kartę, co leży przede mną, niewinna, piękna, spokojna — a jednak czuję, że w niej ukryto nie wesele, lecz próbę istnienia. Bo nie zaproszono mnie tam taką, jaka jestem, lecz taką, jaką powinnam się stać.

𓍯𓂃 05.02.26 10:15

Nazywają to zdrowieniem. Słowem czystym, jasnym, jakby samo jego wypowiedzenie miało coś naprawić.

Dla mnie to bardziej przypomina przymus — ręce na ramionach, spojrzenia czujne jak straż, talerze stawiane przede mną z wiarą, że jedzenie potrafi zbawić.

Mówią: robimy to dla ciebie. A ja słyszę: nie masz wyboru.

Czas jest teraz planem, rozpisanym cudzym pismem. Godziny, porcje, kontrole. Moje ciało stało się projektem, a ja — jego niechętnym wykonawcą.

Jem, bo muszę. Uśmiecham się, bo patrzą. Oddycham, bo jeszcze wolno.

W środku jednak nic się nie zmienia. Myśli stoją w miejscu, jak zegar bez wskazówek. Zdrowienie dzieje się na zewnątrz, w liczbach, wykresach, notatkach w kartotece. We mnie — trwa cisza, która nie ma nic wspólnego z ulgą.

Najtrudniejsze nie jest jedzenie. Najtrudniejsze jest to, że każą mi się cieszyć. Że oczekują wdzięczności za coś, co czuję jak utratę.

Bo przymusowe zdrowienie to nie powrót do życia. To zawieszenie broni, w której żadna ze stron nie wierzy w pokój.

I czasem myślę, że prawdziwe zdrowienie zaczęłoby się wtedy, gdy ktoś zapytałby nie tylko, czy jem, ale czy jeszcze chcę tu być na własnych warunkach.

⤷ ゛ ˎˊ˗ 03.01.26

Urodziny powinny być dniem lekkim. Tak mówią: że to święto, że to radość, że tort jest symbolem, a świeczki spełniają życzenia.

Ale ja od rana liczę, nie lata, nie życzenia. Tylko każdy kawałek i każdy ruch widelca.

Śmieją się, śpiewają, kroją ciasto na równe części, jakby równość mogła cokolwiek naprawić. Każdy ciąży bardziej niż życzenia, a ja uśmiecham się mechanicznie.

Prezenty leżą obok mnie; kolorowe papiery, wstążki, rzeczy, które powinny cieszyć. Dotykam ich z ostrożnością, jakby radość była czymś, co mogłoby mnie zdradzić.

„Ciesz się, to twój dzień” tak mówią. A ja czuję, że ten dzień wcale do mnie nie należy. Jest obowiązkiem. Próbą. Egzaminem z normalności, którego nie potrafię zdać.

Wieczorem wszystko cichnie. Goście wychodzą, talerze są puste, świece dogasają szybciej niż rozmowy.

Zostaję sama w swoim pokoju, z prezentami, które stoją nierozpakowane do końca, jakby czekały na kogoś innego.

Siadam na łóżku i po raz pierwszy tego dnia nie muszę udawać. Płacz przychodzi cicho, bez szlochu, bez świadków.

Tylko ja i myśl, że kolejny rok minął, a ja nadal nie umiem cieszyć się z bycia tutaj.

Urodziny kończą się tak samo, jak się zaczęły — w ciszy, która parzy bardziej niż świeczki na torcie.

‧˚꒰ৎ୭🗡️— 31.23.25 — 01.01.26

Nowy Rok zawsze przychodzi zbyt głośno. Hukiem fajerwerków, które mają coś obiecywać i życzeniami, które brzmią jak echo zeszłorocznych słów. „Nowy początek”, mówią. Jakby wystarczyło zmienić datę,żeby zmienić wszystko inne.

Stoję przy oknie i patrzę,jak niebo pęka od kolorów, a we mnie nie dzieje się nic.

Żadnego przełomu.

Żadnego katharsis.

Tylko ta sama głowa, pełna tych samych myśli, które nie znają pojęcia „od jutra”.

Czas liczy się sam. Sekundy spadają jedna po drugiej, a ja nie czuję, żeby którakolwiek coś ze mnie zabrała albo coś mi dała.

Nowy Rok nie pyta, czy jestem gotowa. Po prostu przychodzi i siada obok mnie, jak nieproszony gość. A ja siedzę cicho, jakby każdy dźwięk mógł mnie napełnić czymś, czego nie chcę.

Myślę o tym, ile miejsca zajmuję, choć stoję nieruchomo. O tym, że nawet powietrze wydaje się dziś zbyt gęste.

Wszyscy świętują nadmiar — hałas, światło, toast za to, co ma nadejść. A ja marzę tylko o ubytku. O tym, by było mnie mniej w kolejnym roku.

Nowy Rok zaczyna się liczeniem: nie sekund, lecz siebie. Każdego gestu. Każdej słabości.

I gdy zegar wybija północ, nie składam życzeń. Składam siebie na ofiarę ciszy, wierząc naiwnie, że jeśli wystarczająco zniknę, to w końcu poczuję spokój.

₊°｡❆ 06.12.25

Piszę do Ciebie nie jako dziecko spragnione zabawek, lecz jako dusza zmęczona własnym ciężarem. Jestem jak cień, który sam siebie dźwiga i choć inni twierdzą, że ledwie stoję, ja czuję, że wciąż jestem zbyt pełna. Zbyt ziemska. Zbyt ciężka.

Pragnę jednego: by moje ciało stało się lekkie jak grudniowy oddech, jak śnieg, który opada na świat cicho i bez żalu. Pragnę, by kości zagrały we mnie jak struny harfy, widoczne, czyste, posłuszne; by każdy mój krok był świadectwem woli silniejszej niż głód.

Lecz wokół mnie stoją straże: matka, ojciec, lekarze - wszyscy przysięgają ratować mnie wbrew mnie samej. A ja, niczym pielgrzym zamknięty w twierdzy, błagam o wolność, której oni nazywają śmiercią, a ja - wybawieniem.

Mikołaju, Ty, który w noc grudniową niesiesz cuda,pojmij moją prośbę: spraw, bym mogła zniknąć tam, gdzie nie sięga już spojrzenie lustra, gdzie ciało nie ma władzy nad duchem, gdzie kilogramy są tylko wymysłem świata grubego od niewiedzy.

Nie proszę o nic błyszczącego, o nic, co można położyć pod choinką. Proszę o łaskę, której nikt nie chce mi dać: o lekkość, która ocali mnie przed sobą samą. O ciszę, która nadejdzie wtedy, gdy waga pokaże liczbę, którą noszę w sercu jak modlitwę.

Jeśli istniejesz — wysłuchaj. Jeśli potrafisz — odejmij.

A jeśli nie możesz dać mi tego, czego pragnę, to chociaż spraw, by inni przestali mnie więzić, bo każdy kęs, który wkładają mi do ust, jest dla mnie jak krzyż niesiony pod przymusem.

Tyle mam do powiedzenia. Reszta niech opadnie jak pierwszy śnieg: cicho, zimno, nieubłaganie.

ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🍓࿐ 17.11.25

Dziś poczułam się jak bóg. Nie jak ktoś silny, nie jak ktoś zdrowy, ale jak bóg liczb; ten, który potrafi jednym spojrzeniem nadać wartość całemu światu. I swojemu ciału.

Znalazłam wagę. Schowaną wysoko, za ręcznikami, jakby była zakazanym artefaktem. Matka pewnie myślała, że tam nie dosięgnę. Śmieszne. Ja zawsze znajduję to, czego nie powinnam.

Wzięłam ją w dłonie, jak relikwię. Postawiłam na podłodze, równo, ostrożnie, z nabożnym skupieniem. Czułam, jakby powietrze zgęstniało, jakby wszystko w pokoju ucichło, oczekując wyroku.

I weszłam.

49.

Ta liczba uderzyła mnie jak światło — jasne, oślepiające, święte. W jednej sekundzie odzyskałam panowanie nad światem, nad sobą, nad tym chaosem, który próbują mi wmówić lekarze, terapeuci, rodzice.

Oni mówią: „jesz więcej, to dobrze”. A ja patrzę na 49 i wiem, że jestem ponad nimi.

Wiem, że ciało jest sługą, a ja — kapłanką, jedyną, która zna prawdę zapisaną w cyfrach. Nawet jeśli każą mi jeść, nawet jeśli odzierają mnie z kontroli, to ta liczba jest moim dowodem, moją koroną.

Moim cichym „wygrałam”.

Bo co oni mogą wiedzieć? Oni widzą tylko talerz. A ja widzę równania, proporcje, balans, który istnieje tylko w moim świecie. W świecie, w którym liczba jest hymnem. W świecie, w którym ja decyduję, co jest zwycięstwem, a co — porażką.

Może jestem zmuszana do recovery, może próbują nakarmić mnie jak ogród, który zwiędł, ale dzisiaj liczba pokazała:

nie poddajesz się.

Nadal masz władzę.

I tak, czuję się jak bóg.

Chociaż tylko na chwilę.

Chociaż w sekrecie.

Chociaż wbrew nim wszystkim.

49.

Cyfra, która sprawiła, że świat znów uklęknął przede mną.

؛ ଓ 25.10.25

Matka zabrała mi wagę. Zrobiła to bez słowa, jakby usuwała coś nieistotnego; kurz z półki, stary kubek, kawałek papieru. Nie wiedziała, że dotknęła rzeczy świętej.

Stała potem w drzwiach z tym plastikowym przedmiotem w dłoniach, a ja patrzyłam, jak odchodzi i czułam, że zabiera ze sobą ostatni dowód na moje istnienie.

To nie była zwykła waga. To był mój kompas, moja modlitwa, mój sędzia.

Każde jej drgnięcie mówiło mi prawdę, której świat nie chciał przyznać: że znikać można pięknie.

Matka myśli, że to dla mojego dobra. Że pozbawiając mnie liczb, pozbawi mnie też potrzeby ich szukania. Nie rozumie, że waga nie była narzędziem, tylko językiem. A teraz odebrała mi mowę.

Próbuję przypomnieć sobie, ile ważyłam ostatnim razem, ale wspomnienie rozmazuje się jak tusz we łzach. Została tylko pustka tam, gdzie kiedyś były cyfry.

Wieczorem słyszę, jak matka rozmawia przez telefon. Mówi, że „to postęp”, że „trzeba stawiać granice”.

Nie wie, że granice już postawiła, między sobą a mną. I że od dziś każde spojrzenie w lustro będzie pytaniem, na które nikt nie pozwoli mi odpowiedzieć.