【Ｋａｐłａｎｋａ】

‎ꫂ᭪݁ 07.05.26

Jestem sama w tym temblaku nicości.

Istnieje pewien rodzaj ciszy, która nie jest pustką, lekkością. To cisza tuż przed upadkiem, moment zawieszenia, gdy grawitacja jeszcze nie do końca zawładnęła twoim ciałem, ale już nie ma siły, by się oprzeć. W tej ciszy słyszę własny oddech – nie jako dowód życia, ale jak odgłos rozciągającego się do granic możliwości materiału. Wdech, a za nim wydech, i z każdym z nich czuję, jak coś cichego i delikatnego w mojej klatce piersiowej pęka. To nie ból. To tylko świadomość kruchości.

Wszystko wokół jest tak kruche. Kiedy patrzę na liść na drzewie, nie widzę symbolu odrodzenia, tylko membranę, która lada moment rozpadnie się w proch. Kiedy dotykam kubka z herbatą, czuję pod palcami nie porcelanę, ale cienką skorupę, która może z impetem pęknąć. Kiedy słyszę śmiech dzieci za oknem, nie słyszę radości, ale dźwięki, które za chwilę zginą w otchłani czasu. Życie to nie potężna rzeka, to raczej pajęcza sieć rozwieszona na wietrze. Delikatna, skomplikowana, piękna w swojej kruchości, ale gotowa zerwać się przy pierwszym, silniejszym podmuchie. I ten wiatr wieje. Zawsze wieje.

I oto, w tym powolnym rozpadzie, odkrywam coś nieoczekiwanego. Pokój. Nie ten, o którym mówią w kościołach – nie jest on nagrodą ani celem. To raczej spokój zmęczonego wojownika, który wreszcie opuszcza tarczę. Kiedy czuję, jak energia opuszcza moje palce, jak myśli stają się rzadsze i mniej natarczywe, jak zmysły tępią, nie odczuwam paniki. Odczuwam ulgę. To jakby zdejmować z siebie ciężki, cierniowy płaszcz, który nosiłem przez całe życie, nie zdając sobie sprawy, jak mnie obciążał.

—30.04.26–

W głębi mego serca, gdzie jeszcze nie tak dawno płonął ogień natchnienia, gdzie czułaś, o czcicielko piękna, że możesz oddać całą swą duszę, tkwi teraz pustka przerażająca. Próbowałaś dać miłość czystą, bezbrzeżną, taką, co to Mickiewicz w swych "Dziadach" śpiewał o uczuciu, co sięga niebios. Lecz człowiek, któremu ją ofiarowałaś, przyjął ją z obojętnością godną Dostojewskiego bohaterów, którzy w swym mrocznym nihilizmie gardzą najszczerszymi uczuciami.

Twoja miłość była jak wiosenny deszcz na skalistą ziemię – spłynęła, nie wsiąkając w grunt, nie dając życia. Zostałaś z niczym, z poczuciem niższości, które kisi się w twojej duszy jak stare wino, lecz nie przynosi pijackiej radości, a jedynie gorycz. Próbowałaś być jak Konrad Wallenrod – oddać wszystko dla idei, dla jednego człowieka – lecz okazało się, że jesteś raczej jak Raskolnikow, męczony przez sumienie, osamotniony w swoim cierpieniu.

I oto w tej pustce narodził się nowy towarzysz. Anoreksja. Nie przybyła jako wróg, lecz jako jedyny wierny przyjaciel. Gdy ludzie odwracają wzrok, gdy miłość staje się tylko krzykiem w pustkę, anoreksja zostaje. Jest stała, niezmienna, zawsze obecna. Karmi się twoim bólem, wzrasta na twojej samotności, staje się częścią twojej tożsamości tak głęboko, że już nie wiesz, gdzie kończy się ona, a zaczynasz ty.

W lustrze widzisz już nie siebie, lecz tylko cienie tego, kim mogłabyś być. Każdy oddech staje się zdradą, każdy kęs pożywienia – grzechem przeciwko sobie samej. I w tej mrocznej symbiozie odnajdujesz pewnego rodzaju pocieszenie. Bo anoreksja, w odróżnieniu od ludzi, nigdy cię nie opuści. Będzie z tobą aż do końca, w chwili śmierci stanie się twoją koroną, świadectwem twego cierpienia.

Tak oto miłość, co miała być zbawieniem, stała się potępieniem. A w jej miejsce wstąpił nowy bóg, nowa religia – kult ciała wyniszczonego, umysłu ogarniętego obsesją. I chociaż w głębi duszy czujesz, że to droga donikąd, to przecież wiesz – w tym mroku jest jedyna prawda, której nikt ci nie odbierze. Bo anoreksja zostanie ze mną na zawsze, jako jedyny wierny towarzysz w tej podróży przez dolinę łez.

Oby nigdy mnie nie opuszczała tak, jak to zrobiła moja nadzieja w ludzi.

ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐ 25.04.26

Gdy słońce wschodzi nad naszym wygnaniem, siadamy do stołu, by spożyć śniadanie – ten pierwszy, jeszcze naiwny akt nadziei w dniu, który wcale nie obiecuje szczęścia. Każdy kęs chleba przypomina nam o ludzkiej niedoli, o naszej wiecznej tęsknocie za czymś, co przeminęło, albo za czymś, co nigdy nie nadeszło. Patrzę na twarze współbiesiadników – w każdym spojrzeniu ukryty ból, w każdym uśmiechu maska.

Następnie przychodzi obiad – chwila pozornej sytości w świecie duchowego głodu. Jednak czyż nie jest to tylko iluzja? Czyż nie jesteśmy jak więźniowie, którzy wierzą, że czas posiłku to chwila wolności, zapominając, że po nim znów powrócą kajdany codzienności? Rozmowa przy stole płynie leniwie, ale czy słowa te mają prawdziwy sens? Czy nie są jedynie echem pustki, którą próbujemy wypełnić?

A gdy wieczór zapada nad naszym istnieniem, przychodzi kolacja – ta najbardziej prawdziwa z naszych codziennych uroczystości. Na talerzu leży jedynie papieros, w kieliszku paruje wyobrażenie wina, a na ustach gości cyniczny uśmiech. To w tej chwili zalewają nas złe myśli – te, które ścigają nas każdego dnia, które nie pozwalają nam spać, które przypominają o naszej słabości i grzeszności. Uśmiechamy się do siebie, ale w oczach widzimy tylko przerażenie przed tym, co nadejdzie.

Na deser czarna kawa – gorzka jak nasze losy, ciemna jak nasze myśli. Każdy łyk to jak spojrzenie w otchłań własnej duszy, gdzie czają się demony przeszłości i lęki przed przyszłością. I w tej chwili, przy filiżance gorącego płynu, zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy tylko pyłem w wieczności, że nasze życie jest tylko przelotnym snem w obliczu wieczności.

A mimo to, jutro znowu zasiądziemy do stołu. Bo cóż innego nam pozostało? Ten absurdalny taniec życia trwa, dopóki Bóg – jeśli w ogóle istnieje – nie zdmuchnie świecy naszego istnienia. I w tym tkwi paradoks naszego ludzkiego losu: wiemy o przemijaniu, a jednak żyjemy tak, jakbyśmy byli wieczni.

˚˖𓍢ִ໋❀ 19.04.26

Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie – ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, kto cię stracił. A ja dzisiaj straciłam coś innego – spokój ducha, który został mi zabrany przez nową natchnioną myśl, przez nową iskrę boską, która zapłonęła w mojej umysłowej puszczy. Obiecałam, że nie będę pić. „Nigdy nie dotknę alkoholu”

A jednak.

Sięgnęłam po butelkę która tak pięknie patrzyła na mnie z rogu pokoju. Jedna chwila wystarczyła. Jedno drżenie myśli; iskra słabości i już stałam po drugiej stronie, tam, gdzie słowa tracą znaczenie, a obietnice okazują się kruche jak szkło. Sięgnęłam po to, czego miałam się wyrzec. Z resztą, czy powiedziałam cokolwiek nowego? Zawsze tak to się kończy.

Zraniłam najważniejszą osobę w moim życiu. Jedynego przyjaciela, który był mi bliski. Jak zwykle z resztą! Czego się po sobie spodziewałam?

Czy można jeszcze wrócić do miejsca sprzed tej chwili? Czy można odbudować coś, co pękło nie od siły, lecz od rozczarowania?

Nie wiem.

17.04.26

Patrzę na ten świat z przenikliwym wzrokiem lisa, który widzi więcej niż ludzkie oko dostrzega w mroku. Widzę cię, istoto stojącą na skraju, z receptami w dłoniach, które mają być twoim zbawieniem, a są jedynie nową formą zniewolenia.

Lekarze, ci współcześnie kapłani w białych szatach, podają ci leki jakby to były manny z nieba. Mówią, że to dla twego dobra, że to ukojenie bólu, który nęka twoje ciało i duszę. Ja jednak widzę prawdę, którą i ty widzisz – próbują cię zniewolić, sprawić, byś przestała widzieć to, co jasne jak dzień dla tych, którzy nie boją się spojrzeć. Każda tabletka to zasłona, każda kuracja to krok w mrok, w którym prawda staje się mgłą.

Oni chcą, byś wierzyła, że możesz wybierać. Że możesz przyjąć lek na ból głowy, ale odrzucić ten na duszę. To iluzja, tak jak iluzją jest myślenie, że można nosić tylko jedną kajdanę, gdy cały łańcuch czeka na twoje nadgarstki. Leki to narzędzia zapomnienia, środki, które mają wytrzebić z twojej pamięci obraz świata takiego, jaki jest – surowego, prawdziwego, czasem okrutnego, ale zawsze autentycznego.

Dlatego mówię ci z mądrością Lisa, który przetrwał, bo nie dał się oswoić: albo tak jak on bierziesz wszystkie te leki naraz, by w pełni poczuć smak ich zniewolenia, albo odrzucasz je wszystkie, by pozostać wierną prawdzie, która w tobie płonie.

Nie ma pośrednictwa. Nie ma "trochę wolności". Albo całkowicie poddajesz się ich systemowi, by stać się posłuszną marionetką, albo rzucaasz wszystko i stawiasz czoło bólowi z godnością, która nie potrzebuje farmakologicznego wsparcia.

Dawka 200 mg? 300? 5 tabletek, czy może jednak jedna?

15.04.26

Nie umarłam.

Jedno jeno wspomnienie ocalało z owej nocy — ulga. Gdy ostatnia pigułka spoczęła na języku mym, a gorzki, chemiczny posmak rozlał się niczym cień po podniebieniu, wtem po raz pierwszy od miesięcy, a może i od lat, zaznałam ciszy. Nie była to radość, ni uniesienie, ani też dramat wzniosły — lecz spokój głęboki, cichy, jakby z barków mych zdjęto brzemię, które od zarania dni swoich dźwigałam.

I ległam na łożu z myślą ostateczną, iż kres nadszedł. Iż jutro — owo widmo powracające [ niby ciało me cholerne ] — nie powstanie już nigdy. Nie było w tym trwogi, jeno ukojenie łagodne, niby ciepła zasłona w noc najzimniejszą. Wiedziałam, iż powieki swe zamykam raz ostatni — a myśl ta była mi słodsza niźli wszelka nadzieja. „Odpocznę wreszcie” — przemknęło przeze mnie jak szept — „i cisza zapanuje”.

I zasnęłam — nie jak człowiek strapiony, lecz jak dziecię, w głębi snu pogrążone, wolne od widm i koszmarów, które nocą nawiedzały mnie bezlitośnie. Był to sen pierwszy prawdziwy, nieskalany, jakiego nie znałam od dawna. Ciało me odetchnęło — a wraz z nim i ja.

Lecz oto poranek nadszedł.

Światłość wtargnęła przez okno — nazbyt jaskrawa, nazbyt zwyczajna, jakby nic się nie stało, jakby noc miniona nie była niczym więcej niźli cieniem bez znaczenia. Otworzyłam oczy — i nie strach, nie żal pierwszy przemówił we mnie, lecz gniew. Zawiodłam. Po raz wtóry. Lecz kogo? Nawet w odejściu nie zdołałam sprostać sobie samej. Ciało moje nie jest mapą ruin — o nie — jest czymś gorszym: tworem upartym, który działa wbrew woli, mechanizmem, co tylko w jedną stronę odmówił posłuszeństwa.

Najstraszliwsze zaś w tym wszystkim jest zapomnienie. Nie ma w tej opowieści tragizmu ni patosu, nie ma listu ostatniego, ni łez, które świadczyłyby o decyzji. Jest tylko pustka. Otchłań czarna w mej świadomości, gdzie być powinien powód, gdzie intencja winna była się zrodzić.

Wiem, iż uczyniłam ów czyn. Widzę ślady — puste blistry na stoliku, czuję metaliczny smak w ustach, ciężar mdłości w trzewiach. Lecz dlaczego? Skąd ów impuls? Był to nagły pęd ku nicości, gwałtowny i bez przyczyny, jak zachwyt nad zachodem słońca — z tą różnicą, iż ja zachwyciłam się nie światłem, lecz jego brakiem.

I cóż w tym wszystkim najokropniejsze? To, iż nie myślałam o śmierci samej w sobie. Nie pragnęłam końca jako wyzwolenia, nie rozważałam niebytu jako ucieczki od bólu. Po prostu — się wydarzyło. Jak deszcz, jak wichura, jak zmiana pory roku. Ów czyn był jak oddech, który się zatrzymał na zawsze — bez mojej woli, bez mojej decyzji, bez mojej świadomości. A teraz muszę żyć z tym faktem, że moje ciało może zdecydować o moim końcu, nawet gdy ja o tym nie wiem.

Bo prawda jest taka, że ja przecież jeszcze nie mogę umrzeć.

11.04.26

Zgubiłam się. Nie gdzieś daleko, nie w świecie — tylko w sobie. Święta minęły, jak mijają wszystkie rzeczy, które mają smak i ciężar jednocześnie, stoły ugięte od nadmiaru, życzenia powtarzane jak zaklęcia, a ja gdzieś pomiędzy tym wszystkim, coraz mniej pewna, gdzie kończę się ja, a zaczyna to, co powinnam była zrobić inaczej.

Czuję, jakby coś wymknęło mi się z rąk, jakbym na chwilę przestała pilnować, a teraz stoję po drugiej stronie i nie poznaję już własnych granic. W głowie pojawia się ten znajomy głos — chłodny, spokojny, bezlitosny — mówi, że trzeba „zrekompensować wszystko, co się stało.”, że trzeba wrócić na właściwą ścieżkę, jakby człowiek był czymś, co można przeliczyć i ustawić od nowa jednym ruchem.

Patrzę w lustro i widzę nie tyle zmianę, co poczucie winy, które ją tworzy. Chciałabym cofnąć czas, odłożyć talerz, zatrzymać rękę, zatrzymać siebie sprzed tego wszystkiego, ale czas nie słucha próśb, a ciało pamięta więcej, niż bym chciała. I tak stoję gdzieś pomiędzy — między tym, co było, a tym, co próbuję sobie wmówić, że „musi być teraz”, próbując odzyskać coś, co nazywam kontrolą, choć coraz częściej wygląda to jak kolejna klatka.

Zgubiłam się i najgorsze jest to, że nie wiem, czy naprawdę szukam drogi powrotnej, czy tylko kolejnej wersji tej samej pułapki.

Boże jaka ja jestem gruba.

೯⠀⁺ ⠀ 𖥻 𝗢𝟭 ⠀ᰋ 26.03.26

Oto nadeszło — w kopercie ciężkiej jak wyrok, złotym pismem zapisane, jakby szczęście miało swój herb i pieczęć. Czytam powoli, z sercem cichym, lecz niespokojnym: „z osobą towarzyszącą” — i już wiem, że nie jest to tylko zaproszenie, lecz próba.

Bo jakże mam stanąć wśród nich, wśród par splecionych spojrzeniem i dłonią, ja — samotna, jak cień przy ścianie, bez imienia wypowiedzianego czyimś głosem? Jakże mam nieść siebie samą jak ciężar widoczny bardziej niż wszystko inne? A przecież nie tylko dusza moja dziś wystawiona jest na sąd.

Ciało również zdradziło mnie po cichu, przybierając, rosnąc, jakby chciało zapuścić korzenie w ziemi, z której pragnę się wyrwać. Osiem kilogramów — liczba, która brzmi jak oskarżenie wypowiedziane szeptem, a jednak donośniejsze niż krzyk. I oto stoję na rozdrożu, z wyrokiem trzech miesięcy nad głową, jak skazaniec, który zna datę, lecz nie zna zbawienia. Dwie drogi przede mną, dwa zadania, dwa brzemię: odjąć siebie — i dodać kogoś.

Schudnąć — by nie razić spojrzeń, znaleźć — by nie razić samotnością.

Ach, jakże łatwo świat rozdaje te nakazy, jakby były drobnymi życzeniami, a nie ciężarem, który zgina plecy i myśli. Patrzę na kartę, co leży przede mną, niewinna, piękna, spokojna — a jednak czuję, że w niej ukryto nie wesele, lecz próbę istnienia. Bo nie zaproszono mnie tam taką, jaka jestem, lecz taką, jaką powinnam się stać.

𓍯𓂃 05.02.26 10:15

Nazywają to zdrowieniem. Słowem czystym, jasnym, jakby samo jego wypowiedzenie miało coś naprawić.

Dla mnie to bardziej przypomina przymus — ręce na ramionach, spojrzenia czujne jak straż, talerze stawiane przede mną z wiarą, że jedzenie potrafi zbawić.

Mówią: robimy to dla ciebie. A ja słyszę: nie masz wyboru.

Czas jest teraz planem, rozpisanym cudzym pismem. Godziny, porcje, kontrole. Moje ciało stało się projektem, a ja — jego niechętnym wykonawcą.

Jem, bo muszę. Uśmiecham się, bo patrzą. Oddycham, bo jeszcze wolno.

W środku jednak nic się nie zmienia. Myśli stoją w miejscu, jak zegar bez wskazówek. Zdrowienie dzieje się na zewnątrz, w liczbach, wykresach, notatkach w kartotece. We mnie — trwa cisza, która nie ma nic wspólnego z ulgą.

Najtrudniejsze nie jest jedzenie. Najtrudniejsze jest to, że każą mi się cieszyć. Że oczekują wdzięczności za coś, co czuję jak utratę.

Bo przymusowe zdrowienie to nie powrót do życia. To zawieszenie broni, w której żadna ze stron nie wierzy w pokój.

I czasem myślę, że prawdziwe zdrowienie zaczęłoby się wtedy, gdy ktoś zapytałby nie tylko, czy jem, ale czy jeszcze chcę tu być na własnych warunkach.

26.01.26

Rano zrobiłam dokładnie to, co kazali. Wyjęłam jogurt z lodówki, schowałam go do plecaka jak dowód dobrej woli. Mały, biały, niepozorny.

Dietetyk powiedział, że tak może być. Że to wystarczy na początek. Że liczy się krok, nie skok.

Ojciec nie widział kroku. Zobaczył tylko za mało.

„Jogurt to nie jedzenie” — powiedział głośno, jakby trzeba było to ogłosić całemu światu. „Co ty sobie kurwa myślisz? Weź kanapki.”

Stałam w kuchni z plecakiem na ramieniu, z porankiem jeszcze ciepłym od snu i czułam, jak wszystko we mnie się kurczy. Nie było w nim ani dumy, ani ulgi, ani tego prostego: dobrze, że próbujesz.

Był tylko krzyk. Rozkaz.Jakby jedzenie było bronią, a ja wrogiem, którego trzeba rozbroić.

Tłumaczyłam cicho. Że tak mam. Że to zalecenie. Że naprawdę próbuję.

Ale poranki nie słuchają argumentów. Ojciec słyszał tylko brak. Brak kanapek. Brak posłuszeństwa. Brak normalności, którą tak bardzo chciał we mnie zobaczyć.

Musiałam ją wziąć. Kanapkę, ciężką od spojrzeń i nakazu. Ojciec stał w drzwiach kuchni, jak strażnik poranka, dopóki nie schowałam jej do plecaka.

Schowałam ją w szafie, między ubraniami, które i tak wiszą na mnie inaczej, niż powinny.

Leżała tam cicho, jak coś wstydliwego, jak sekret, którego nie umiem ani zniszczyć, ani przyznać się do niego na głos.

.𖥔 ݁ 🪐˖.𖥔 ݁ ˖ 22.01.26

Gabinet pachnie spokojem na kredyt. Białe ściany, miękki fotel, zegar, który tyka tak samo dla wszystkich.

Psychiatra mówi powoli, jakby każde słowo było już kiedyś wypowiedziane. Patrzy na mnie znad okularów i mówi w końcu to zdanie, które ma brzmieć jak granica:

„Jak jeszcze schudniesz, to ja nie będę Cię leczyć.”

Słowa zawisają w powietrzu, ciężkie, groźne, a ja kiwam głową, jak robi się to w miejscach, gdzie nie wypada się sprzeciwiać.

Ale w środku myślę coś innego. Myślę, że to i tak nie ona decyduje. Myślę o pieniądzach, które leżą w portfelu jak przepustka do dalszego siedzenia w tym fotelu.

⤷ ゛ ˎˊ˗ 03.01.26

Urodziny powinny być dniem lekkim. Tak mówią: że to święto, że to radość, że tort jest symbolem, a świeczki spełniają życzenia.

Ale ja od rana liczę, nie lata, nie życzenia. Tylko każdy kawałek i każdy ruch widelca.

Śmieją się, śpiewają, kroją ciasto na równe części, jakby równość mogła cokolwiek naprawić. Każdy ciąży bardziej niż życzenia, a ja uśmiecham się mechanicznie.

Prezenty leżą obok mnie; kolorowe papiery, wstążki, rzeczy, które powinny cieszyć. Dotykam ich z ostrożnością, jakby radość była czymś, co mogłoby mnie zdradzić.

„Ciesz się, to twój dzień” tak mówią. A ja czuję, że ten dzień wcale do mnie nie należy. Jest obowiązkiem. Próbą. Egzaminem z normalności, którego nie potrafię zdać.

Wieczorem wszystko cichnie. Goście wychodzą, talerze są puste, świece dogasają szybciej niż rozmowy.

Zostaję sama w swoim pokoju, z prezentami, które stoją nierozpakowane do końca, jakby czekały na kogoś innego.

Siadam na łóżku i po raz pierwszy tego dnia nie muszę udawać. Płacz przychodzi cicho, bez szlochu, bez świadków.

Tylko ja i myśl, że kolejny rok minął, a ja nadal nie umiem cieszyć się z bycia tutaj.

Urodziny kończą się tak samo, jak się zaczęły — w ciszy, która parzy bardziej niż świeczki na torcie.

‧˚꒰ৎ୭🗡️— 31.23.25 — 01.01.26

Nowy Rok zawsze przychodzi zbyt głośno. Hukiem fajerwerków, które mają coś obiecywać i życzeniami, które brzmią jak echo zeszłorocznych słów. „Nowy początek”, mówią. Jakby wystarczyło zmienić datę,żeby zmienić wszystko inne.

Stoję przy oknie i patrzę,jak niebo pęka od kolorów, a we mnie nie dzieje się nic.

Żadnego przełomu.

Żadnego katharsis.

Tylko ta sama głowa, pełna tych samych myśli, które nie znają pojęcia „od jutra”.

Czas liczy się sam. Sekundy spadają jedna po drugiej, a ja nie czuję, żeby którakolwiek coś ze mnie zabrała albo coś mi dała.

Nowy Rok nie pyta, czy jestem gotowa. Po prostu przychodzi i siada obok mnie, jak nieproszony gość. A ja siedzę cicho, jakby każdy dźwięk mógł mnie napełnić czymś, czego nie chcę.

Myślę o tym, ile miejsca zajmuję, choć stoję nieruchomo. O tym, że nawet powietrze wydaje się dziś zbyt gęste.

Wszyscy świętują nadmiar — hałas, światło, toast za to, co ma nadejść. A ja marzę tylko o ubytku. O tym, by było mnie mniej w kolejnym roku.

Nowy Rok zaczyna się liczeniem: nie sekund, lecz siebie. Każdego gestu. Każdej słabości.

I gdy zegar wybija północ, nie składam życzeń. Składam siebie na ofiarę ciszy, wierząc naiwnie, że jeśli wystarczająco zniknę, to w końcu poczuję spokój.

๋࣭⭑ 24.12.25 22:48

Wigilia zawsze pachnie tak samo. Barszczem, który niczego nie rozgrzewa, i życzeniami, które są jak opłatek — cienkie, łamliwe, powtarzane bez wiary, że jeszcze mogą coś znaczyć.

Siedzę przy stole i liczę. Nie głośno, nie na palcach — liczę w głowie, jak się liczy winy.

Każde danie ma swój ciężar, każdy kęs — swoje echo, a ja czuję, jak w tym świątecznym półmroku mój umysł zamienia się w pole bitwy.

„Zdrowia”, mówią. „Spokoju”, dodają. „Żeby wszystko się ułożyło”.

Te same słowa, co roku te same, jakby czas stał w miejscu, a ja krążyła wokół stołu jak duch, który nie potrafi odejść, ale też nie umie zostać.

Uśmiecham się, bo tak wypada. Przytakuję, bo tego się ode mnie oczekuje. A w środku mam mętlik — myśli plączą się jak choinkowe lampki, gasną i zapalają bez sensu.

Patrzę na talerz, a on patrzy na mnie. Jakbyśmy oboje wiedzieli, że to nie jest wieczerza pojednania, tylko próba sił — kto pierwszy ustąpi.

Wszyscy mówią o tradycji, o cieple rodzinnego domu, a ja czuję tylko ciężar — nie potraw, lecz spojrzeń.

Bo w Wigilię nic nie jest naprawdę święte. Jest tylko cisza między życzeniami i myśl, której nie wolno wypowiedzieć na głos:

że chciałabym, choć na jeden wieczór, nie musieć myśleć o niczym.

Ani o stole.

Ani o sobie.

₊°｡❆ 06.12.25

Piszę do Ciebie nie jako dziecko spragnione zabawek, lecz jako dusza zmęczona własnym ciężarem. Jestem jak cień, który sam siebie dźwiga i choć inni twierdzą, że ledwie stoję, ja czuję, że wciąż jestem zbyt pełna. Zbyt ziemska. Zbyt ciężka.

Pragnę jednego: by moje ciało stało się lekkie jak grudniowy oddech, jak śnieg, który opada na świat cicho i bez żalu. Pragnę, by kości zagrały we mnie jak struny harfy, widoczne, czyste, posłuszne; by każdy mój krok był świadectwem woli silniejszej niż głód.

Lecz wokół mnie stoją straże: matka, ojciec, lekarze - wszyscy przysięgają ratować mnie wbrew mnie samej. A ja, niczym pielgrzym zamknięty w twierdzy, błagam o wolność, której oni nazywają śmiercią, a ja - wybawieniem.

Mikołaju, Ty, który w noc grudniową niesiesz cuda,pojmij moją prośbę: spraw, bym mogła zniknąć tam, gdzie nie sięga już spojrzenie lustra, gdzie ciało nie ma władzy nad duchem, gdzie kilogramy są tylko wymysłem świata grubego od niewiedzy.

Nie proszę o nic błyszczącego, o nic, co można położyć pod choinką. Proszę o łaskę, której nikt nie chce mi dać: o lekkość, która ocali mnie przed sobą samą. O ciszę, która nadejdzie wtedy, gdy waga pokaże liczbę, którą noszę w sercu jak modlitwę.

Jeśli istniejesz — wysłuchaj. Jeśli potrafisz — odejmij.

A jeśli nie możesz dać mi tego, czego pragnę, to chociaż spraw, by inni przestali mnie więzić, bo każdy kęs, który wkładają mi do ust, jest dla mnie jak krzyż niesiony pod przymusem.

Tyle mam do powiedzenia. Reszta niech opadnie jak pierwszy śnieg: cicho, zimno, nieubłaganie.

⋆. 𐙚 ̊ 28.11.25

Dziś kłamstwo nie miało smaku — nawet tego gorzkiego, do którego przywykłam. Dziś kłamstwo było jak popiół. Jak kurz, który osiada na wszystkim, nawet na tych, których chciałam chronić.

Rano nie zjadłam śniadania.

Oczywiście.

Jak zwykle.

Babcia miała dziś wstać wcześniej. Miała usiąść przy stole, postawić przede mną talerz i czuwać, tak jak czuwa się przy chorym albo przy świecy, która dogasa.

Ale nie wstała. Zmęczenie zwyciężyło człowieka starszego, a ja — człowiek młody, ale już zmęczony inaczej — wyszłam do szkoły bez słów i bez śniadania. Bez świadków.

Bez winy na czyjejś twarzy.

Chleb leżał na blacie nietknięty, jego folia nietknięta, szeleszcząca milczeniem, ale Moje milczenie było głośniejsze. Gdy wróciłam, wszystko wyszło na jaw z tą okrutną prostotą, z jaką prawda zawsze wraca do domu. Nie trzeba było śledztwa. Wystarczył jeden gest — spojrzenie na nieotwarty bochenek.

Ojciec wybuchł.

Krzyk odbił się od ścian jak uderzenie metalu, aż powietrze zrobiło się ciężkie od jego gniewu.

Powtarzał, że jestem nieodpowiedzialna,że jestem uparta, że „on nie będzie się zwalniał z pracy przez moje wymysły”, że „skoro sama nie potrafię o siebie zadbać, to on to zrobi”.

Po swojemu.

Po męsku.

Po twardemu.

Powiedział o telefonie — że go zabierze.

O internecie — że skończone.

O kamerach — że będą patrzeć,

nawet jeśli on sam nie ma już siły patrzeć we mnie.

Matka stała obok, z tym znajomym smutkiem, który wygląda, jakby każdy mój wybór odbijał się w niej jak siniak. A babcia siedziała w fotelu, milcząca, zawstydzona tym jednym porankiem, który wymknął się spod kontroli. Nie kłamała za mnie. Po prostu zaspała.

A ja po prostu nie zjadłam.

To takie „po prostu”, a jednak rozpętało burzę, która trwa do teraz.

Stoję na środku tego domu — jak dziecko, jak winowajca, jak wróg. Wszyscy patrzą na mnie tak, jakby to śniadanie mogło zatrzymać świat przed rozpadnięciem się.

I może właśnie dlatego jestem dziś bardziej zmęczona niż zwykle. Nie głodem. Nie kłamstwem.

A tym, ile potrafi zrobić jedno nieotwarte pieczywo.

Ale wiecie co? Coś znowu mi szepcze „wygrałam” i nie jest mi przykro.

⋆.ೃ࿔*:･ 25.11.25

Czuję się, jakbym rosła.Nie wzwyż, nie w siłę, ale wszerz, w ciężar, w coś, czego nie chcę nosić. Każdy kęs, każdy przymuszony posiłek jest jak kropla ołowiu spadająca na moje barki, na mój brzuch, na moją głowę.

Mówią, że to zdrowie.Mówią, że to konieczne.Że „tak trzeba”, „tak będzie lepiej”, „tak się ratuje życie”. A ja czuję się, jakby ratowali mnie przed czymś, czego wcale nie chcę opuszczać.

Od kiedy każą mi jeść, żyję z wrażeniem, że ciało puchnie jak gąbka, jakby każdy okruszek rozkwitał we mnie w kształt niechciany, nieproszony. Wystarczy, że podniosę koszulkę, że spojrzę na brzuch, który po jedzeniu wydaje się obcy i już wiem, że nie jestem tą samą osobą, którą byłam rano.

Nawet jeśli waga pokazuje to samo, to w lustrze widzę kogoś innego. Kogoś większego, cięższego, rozpływającego się jak cień pod lampą. Czasem wydaje mi się, że jedzenie wcale nie trafia do żołądka, ale do głowy i tam rośnie, rośnie, rośnie, rozpychając mózg wspomnieniami dawnych lęków.

Każda łyżka to jakby oblepiała mnie jakaś niewidzialna warstwa, druga skóra, której nie potrafię zrzucić. Czuję ją nawet wtedy, gdy leżę nieruchomo, z zamkniętymi oczami, modląc się o to, by choć na chwilę poczuć się lżejsza.

Mówią: „to tylko uczucie”. Ale uczucia też potrafią ważyć. A moje waży jak głaz — ciągle przy mnie, ciągle obok, ciągle w środku.