Wszystko wkurwia! Chciałbym jakąś fajną pannę. Tak pomiędzy "daj bucha", a "żyj dla mnie".

Twoje oczy to już nie moje okno na świat.

Wolę żebyś nie istniała niż żyła obok mnie.

Jest tak samo, może tylko trochę smutno. I nie mówisz "dobranoc" i nie mogę przez to usnąć.

Ona mi pierw­sza po­ka­za­ła księ­życ i pierw­szy śnieg na świer­kach, i pierw­szy deszcz. By­łem wte­dy mały jak mu­szel­ka, a czar­na suk­nia mat­ki szu­mia­ła jak Mo­rze Czar­ne. Noc. Do­pa­la się naf­ta w lamp­ce. La­men­tu­je nad uchem ko­mar. Może to ty, mat­ko, na nie­bie je­steś tymi gwiaz­da­mi kil­ko­ma?

Jak to nieuroczo, Że październik, Że chłód, Że mgła, Że już, Że między nami.

My nie będziemy razem sadzić kwiatów, Ścieżką przez las też już nie pójdziemy, Do Tomaszowa nie wpadniemy na dzień, Nie poczujemy razem trzęsienia ziemi. Nie spadnie nam nigdy żadna gwiazda z nieba, Mały Książę z różą się nie uśmiechnie, Zazdrosne oczy nie zmarnują na nas czasu, A maj nie będzie majem, bo już posiwiał wrześniem. Nie będą śmiały się do nas dzieci, Park żaden nie ukłoni się drzewami, Staruszek portier nie da nam klucza, A ta cisza, to wiesz… ona zostanie już między nami.

Miałem zamiar podejść do ciebie i zapytać, czy masz wolny wieczór, ale uświadomiłem sobie, że wieczór to za mało, więc chciałbym zapytać od razu, czy masz dla mnie wolne całe swoje życie.

Pachniesz jak niebo i piekło zamknięte w jednej osobie.

Samotność wcale nie zaczyna się od tego, że nagle nikt nie czeka na ciebie w domu. Samotność zaczyna się wówczas, kiedy pierwszy raz odczujesz pragnienie, aby czekał tam na ciebie ktoś zupełnie inny.

Związek z odpowiednią osobą to wolność, a nie ograniczenie.

Sądzę, że powinniśmy czytać tylko ten rodzaj książek, które nas ranią i przeszywają (…) Potrzebujemy książek, które wpływają na nas jak katastrofa, które głęboko nas zasmucają, jak śmierć kogoś, kogo kochaliśmy bardziej niż siebie samych, jak wygnanie go do lasu z dala od kogokolwiek, jak samobójstwo. Książka musi być siekierą dla zamarzniętego morza wewnątrz nas.

Boli mnie. Nie bardzo wiem co. Coś we mnie. Bardzo dawne cierpienie, które korzeniami sięga dalej niż pamięć.

Przypomnij sobie, jak pękało Ci serce, jak byłeś pewny, że już nigdy nie będziesz mógł być szczęśliwy po utracie kogoś lub czegoś, co stanowiło tak wielką wartość dla Ciebie. Czas mijał i pozbierałeś się całkiem dobrze, czyż nie tak było?

Wcale nie chodzi o fizyczność, o namiętne pocałunki i dotyk, który sprawia, że masz gęsią skórkę na całym ciele. To wszystko jest ważne, ale nie najważniejsze. Chodzi o to, żeby mieć w drugiej osobie partnera, kogoś, kto Cię wspiera bez względu na wszystko, kto Cię zrozumie, nawet jeśli ma odmienne zdanie. Chodzi o to, żebyście dyskutowali, kłócili się, bronili swoich poglądów, żebyście poznawali swoje pasje, nie zamykali się w czterech ścianach, ma być ciekawie, ma się dziać. Chodzi o to, by spotkać taką osobę, która sprawi, że będziesz chciał być lepszym człowiekiem. I która Ci w tym pomoże.

Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem.