Y

Çocukluk resimlerimize bakınca bir yabancılık hissederiz. Belki çocukluk artık yabancı bir hikayedir yetişkin dünyamızda.

Kim bilir kimler kırdı seni bilirim anlatmazsın hiç kendini. 
Kapalı bir kapı. Çalıyor sen duymak istemesende. Yüzleşmek istemediğin ne varsa, hiç yüzleşmedin. Üzerine yıllar damlıyor bak, nasıl ıslanıyor ömrün. Hislerin, anıların, sevdiklerin orda bak, kapının ardında. Ama tahammül edemiyorsun artık, takatin yok. 
kapıyı çalan her kimse, her neyse duymak istemiyorsun. Kendine söylediğin o kısık sesli şarkı da yetmiyor artık ne sesleri, ne kafandaki o ıssız düşünceleri susturmaya. üşüyorsun, için titriyor. Biliyorsun soğuk odalarda kız çocukları büyütmeyi, ama hiç büyütmüyorsun kendini. Çünkü farkındasın, bir çocuk kadar hiç bir şey dayanamaz bu dünyanın çirkin taraflarına. Hatırla diyorsun kalbim, hatırla bize neler anlattın yıllarca. Her gün kendine yeniden kalkmak için bulduğun yalanları hatırla. Bir türkü tuttur dilinde, kanatsa da dilini. Çünkü kan yutsanda kızılcık şerbeti içtim diyeceksin. Sert rüzgarlar esecek ağaçlar eğilecek sen eğilmeyeceksin. Çünkü sen eğilsen, o küçük kız ölecek biliyorsun. Ve sen bilirsin, kız çocuklarının öldüğü dünya da iyi şeyler olmaz, masallar anlatılmaz, oyunlar oynanmaz. Sen öyle bir gökyüzü düşledin ki, altında hiç kimsenin kamburuna yükler binmesin. Bilirsin sırtlanmayı, yükleri kendi omzuna alıp ağırlığınca ezilirken gülümsemeyi. Sen gül, kamburunu bük, kulaklarını kapat. Alem kapısı olsa, kırılacak.

Durdu dünya. Düşündüm. Baktığım semayı, bastığım toprağı düşündüm. Geçtiğim sokakları, büyüdüğüm caddeleri, evleri, pencereleri, pencerelerinden baktığım ufku düşündüm. Bir şehir, pek çok şeye tanık olmuş, pek çok önemli an’a sahip şehir, belki de en kıymetsizi benim adımlarım olan şehir. Geri dönmek o yerlere ve yabancılaşmak işte. En tanıdık sokaklar en soğuk sokaklar olabilir bazen. Sen olmadan yürüdüğüm yollar anlamsızdır belki. Tanıdık bulduğum her şey, senin yanında. Tanıdığım adamın. Sevdiğim adamın yanında. Ev’i sol göğsünde taşıyorsan, hiç uzaklaşmazsın. Ben senden hiç uzaklaşamadım. Hep sana geldim, nerde olursam olayım yine sana geleceğim. Çünkü gönlümün ibresi şaşmadan hep seni gösterecek. Gözlerin gözlerime değdiği an dünya dururken, ben yine düşüneceğim. Baktığım semayı, bastığım toprağı ve işte o his. Koşulsuz ait olmak. Bir şehirde anlam bulmak. Var olmak, Seninle yarınlarda.

Savrulup dururken dalgalarda, o dalgaların vurduğu limanda huzur buldum

Evde olma hissini hep mekanla alakalı sanmıştım. Evde olmak, evde hissetmek yanındaki kişiyle alakalıymış meğer. Benim çocukluğum taşınarak ve farklı evlerin tavanlarına gözümü açarken ‘ev’i aramakla geçti. Ev hep bana soğuk, yabancı ve alışılmadık hislerle birlikte gelirdi. Şehirler hatta ülkeler arası gidip geldiğim yıllarda ise bu kavram anlamını neredeyse tamamıyla yitirdi. Yaptığım uçak ve otobüs yolculuklarına sonunda hep o bir yerlere varmak umuduyla çıkardım. Valizimi eve gider gibi toplardım. Giderkende, dönerkende… ama gittiğim ve vardığım her yer sadece durak gibiydi. Biraz durduğum, otobüsümü beklediğim yer. Kendimi hep yolcu abbas gibi hissettim, çünkü bağlasan durmazdım. Ev değildi hiç bir yer, ev gibi değildi. İşin kötüsü hiç evi olmamış bir insan ev nedir onu nerden bilsindi. Sonraları seninle tanıştım. Yolculuklarım senin yanından yarım yamalak evim diyebileceğim yer arasında gidip geldi. Yollar yatağımdan daha rahattı. Sana ilk sarıldığımdaki his.. tarif edemediğim ama çok sonraları ne anlama geldiğini anladığım o his. Evde olmak. Hiç bilmediğim duvarlara alışmaya çalışırken ama alışamadan başka duvarlara gözümü açtığım göçebe çocukluk yıllarım, aidiyetsizlik. Tek başıma düzen kurmaya çalışırken bölük börçük hissettiğim, nereye ait olduğumu kestiremediğim gençlik yıllarım, aidiyetsizlik. Şimdi ise dünyanın neresine gidersem gideyim, yanımda sen olduğun sürece kendimi evde hissedeceğim. Tavanları aramıyor artık gözlerim. Alışmak zorunda değilim hiç bir şeye. Ait hissetmek sandığımdan daha kolaymış, anladım. Ait olmak, evde olmak seninle bir güne uyanmakmış. Sıcaklık senin gülüşündeymiş. Evi ev yapan kollarınmış ve kollarında olmak dünyanın en güzel yerinde olmakmış. Senin nefesinle aynı anda nefes almaya çalışarak uyuduğum o çocuksu gecelerde gözümü hangi yarına açacağımın kaygısı yok. Nereye gideceğim? Nereye aitim sorusu yok. O titrek korkular, endişeler, telaşlar yok. Savrulur gibi hissettiğim o yılların baş dönmeleri yok. Çok uzun zaman sonra, çok uzun yollardan sonra eve varmış gibiyim.

Sevilmek diyorum, tüm geçmiş yaraların merhemiymiş meğerse…

Yastığında kalan saçımı kitap aralarında sakladı ve ben ömrümde hiç böyle sevilmemiştim

Üşüyorum.. ve bu bedenimle alakalı bir mesele değil