Bir mezarın başucunda ömrüm sessizce yaşlandı,

Kaybettiğim o canla içimde bir şeyler dağıldı,

Beni gören herkes suçlu ilan etti ansızın.

Dilimde yarım kalan binlerce cümle var şimdi,

Anlatamadığım acılar çöktü omzuma gizli,

Ben zaten onun gidişiyle yıkılmış biriydim,

Bir de insanların hükmü eklendi kaderime.

Gece olunca anılar kapımı çalıyor yine,

Fotoğraflarda donmuş bir gülüş bakıyor derine,

Ne zaman adını ansam gözlerim düşüyor yere,

Çünkü bazı yokluklar yıllar geçse de bitmiyor.

Sokaklarda fısıltılar dolaşıyor ardımdan,

Sanki gerçekleri değil, yalanları duymuşlar benden,

Oysa ben de aynı acıyı taşıyorum içimden,

Ben katil değilim, ben de onu özleyenlerdenim.

Mezar taşına dokunurken ellerim titriyor bazen,

Keşke diyorum, keşke her şey farklı gelişseydi zaten,

Bir insan kaç kere kırılır aynı yerden,

Kaç kere ölür yaşarken bilinmez ki gerçekten.

Şimdi göğe bakıp susuyorum çoğu zaman,

Çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemez insan,

Giden geri dönmez, bunu öğrendim erkenden,