BusraE

Bu boşlukta ve sessizlikle, çığlığın sükunetiyle içim kendi ateşine dönecek, biliyorum.

Küller küllere…

Bizim saatimiz belli. Cehenneme beş kala…

İçimde hissedip hissedip öldürüyorum.

Kalbimle midem arasında

bir yere gömülüyorum onlarla.

İçimde boğulan çığlıkların faili de, sahibi de benim.

Bir boşluğu doldurur mu gerçekten,

bir sessizliği susturur mu,

bir yarayı kendi varlığıyla unutturabilir mi biri ?

Yoksa ben sadece,

İnsan bazen yaşamadığı bir hayatın cenazesini kaldırır. Tek başına.

Toprak sabırla bekler, ama kimse taziye dilemez. Çünkü kimse tam olarak neyin kaybedildiğini bilmez.

Ben galiba adı konmamış ihtimallere mektuplar yazıyorum. Okunmayacak mektuplar…

Sonra güneş doğuyor. Sabahın sahibiyle çarpışıyorum. İçimi usulca ısıtan bir gerçeklikle.

"İzin yok bu salonda gerçeklere çünkü gerçekler insanın kalbine batan hançerdir bazen..." ...zaman geçiyor. Hayatın anları var karanlıkta kalmış ve hep kalacak.

Bu geceden sonra hiç bir şey aynı olmayacak hayatımızda."

"Uçabileceğini bilip durmanın tadını çıkarmak için konmak... Çok da hoşunuza gitmeyen bir yerde size iyi gelecek tarafları için kalmak, çok sevdiğiniz bir şeyi size iyi gelmediği için bırakmak...

Bilip, bildiğini göstermek işe yaramayacağı için susmak.. Sevdiklerinizde gördüklerinizi, duymaya hazır olmadıkları için kendinize saklamak.. Kendini suçlamadan, acele etmeden, eksik hissetmeden, çekinmeden size uygun olanda kalmak...

Derin,gizli, adı konmamış bir dua.

Kendimi hatırlamak için, özlemi taçlandıran ve içimdeki boşluğu kutsayan…

O boşluk bir alan olduğunda,

Kırgın bir akşamdan kalan buruk bir sabah

Ne bir ses var ne de seda

Sessiz vedasız

Korkularımıza yazılmış şiirler var mı?

Hayatı yarım yaşayanlar,gerçekten eksik mi kalır, yoksa bazı ruhlar bütüne ancak parçalanarak mı ulaşır?

Gerçekle yüzleşmek dediğimiz şey,kendimizi nihayet görmek midir yoksa bugüne kadar sakladığımız bir yalandan vazgeçmek mi?

Nefes almakla hayatta kalmak arasındaki o görünmez eşikte buluşacağımız insanlar şimdi neredeler? Hangi kaybın, hangi korkunun, hangi yalnızlığın içinden geçerek kendilerine doğru yürüyorlar?

Sevginin dönüştürücü gücüne inanmam, bir umut mu yoksa var olmaya katlanabilmek için uydurduğum en güzel yalan mı?

Bu inancı geleceğe tek başıma taşırken, aslında kimi taşıyorum: sevdiğimi mi yoksa sevilebileceğime dair son ihtimali mi?

Kaybettiklerimiz gerçekten kayıp mı ? Onlar bir yerlerde bulunmayı bekliyorlar ve biz onlara gidecek cesareti mi bulamıyoruz?

Ve insan, en çok neyi kaybetmekten korkar?

Bu küçük hayatta, o güzelliklerin toplamı birbirine çarpıyor; biz de o çarpışmanın içinde savruluyoruz.

Ama herkes nefes alıyor diye yaşıyor mu? Herkes yaşayabilmenin bedelini sırtlanabiliyor mu?

göğsün çöker

Derinliğin ürküttüğü an.

Kaybolmam orada, dönüşürüm ve kendimle karşılaşırım yeniden.

Ve bir kesitten ibaret olamam artık ve asla..

Anlık bir ışık değil hayat olabilirim.

Saklanmadan, kaçmadan hayallerin yüreği olabilirim…

Nasıl olabilir ? Nasıl yetebilir bu kadar az ve zamansızlığı ?

Sevgi; varlığını yokluğunda bile hissettiriyor. Ne garip ve gerçek. Hangisini istediğine karar bile verdirttiriyor. Varlığını mı yokluğunu mu ? Bu zorluğa inatla dayanma çabasını ise hiç anlamıyorum. Asıl zor olan insanın ta kendisi sanırım. Sevmek bir soğuk savaş. İçinde. Beyninle kalbin arasında. Biri mutlaka kaybediyor. Bu defa kalbim kaybetti.

Yalnızca gitmiyor, biraz alıp da götürüyor sanırım. Kendinden de gidiyorsun, varamadım henüz.

"Başka bir insanın hakikati, onun sana açıkladığı şey değil, açıklayamadığı şeydedir. Bu yüzden, onu anlamak istersen, söylediğine değil, söylemediğine kulak ver. İnsan, sustuğu şeyler kadardır ve insan insanı, anlatamadığı yerden anlayabiliyorsa yakındır. "

Esrarın sarmış dört yanımı..

Şimdi, geçmiş, gelecek ve arafta

Özlemin ve eksilmenin paradoksu hangisinde yaşanıyor ?

Tüm bu çarpıştıklarımla, daha önce sen de çarpışmış olabilir misin ?

O sessiz hayallerin gerçekleşme ihtimali hala çok güzelken gamzelerinle avunuyorum.

Onlarla yaşamayı öğrenmeliyim.

Ama sen yine de her gece; o güzel incelikleri, ihtimalleri, olasılıkları her nefeste içine çekip orada öldürmeye devam et sevgilim.

…sabah olacak.

Uyanmak istemeyen biri, uyanmasanı sağlayanı kaybedecek ve her sabah o sessizlik bir bedele dönüşecek.

Ve hissettiklerim bana kalacak.

İçimde bir yerde ait oldukları yere tutunacaklar, sessizce bir boşlukta saklanacaklar ve sızlamaya devam edecekler.

Onun için atmayan bir kalple karşılaşırsın ve o bedende kendi kalp atışlarını duymanın acısını çekmek zorunda bırakır hayat. Geceleri bile ayırmak zorunda kalırsın. Bu bir tür intihar mı ? Çaresizliğin çığlığı diye bir şey var. Oyunun adı bu olurdu zaten. O çığlık yüreğin çatlaklarından içeri sızar ve oradaki iç sesle yüzleşir ruh ve beden. Birisi bu iç sesi yazmalı. Bir şeyin özünde bulunan mükemmelliği gördüğün bir yer orası. Tapılası, öpülesi.

Gökyüzünden düşülecekti elbet o gri yerlerdeki adımların sesleri de rüyalarımda yer bulacaktı bir gün

Kırık ve parça parça devam edeceğiz yola.

ve bazı anlarda yalnız kalmam gerektiği, unuttuğum anlamına gelmeyecek.

Aynı ufuğa bakacağız bir gün.

Ufukların sınırlarını görebiliyor musun ? Dalgaların da ötesinde ve aydınlık.