Confused

Chorego, który uważa się za zdrowego, nie można wyleczyć.

Pamiętam, że kochałam ten uśmiech, później uwielbiałam jego zapach i dotyk, a na końcu zakochiwałam sie w tym człowieku od nowa i od nowa, tak ciagle..

Czułam, że pogrążam się w bardzo mrocznym stanie umysłu, i zdarzało się, że rano nie byłam w stanie podnieść się z łóżka(…).

Czasami mi smutno i też nie mam gdzie z tym pójść.

Wiedziałem, że nikt nigdy nie był winny temu, że ludzie popadają w nałóg. Oni sami są odpowiedzialni za ich własne zachowanie. Nie jest za to odpowiedzialny dealer, przyjaciel czy dzieciństwo.

Jestem klasyczną choleryczką. Taką, co wybucha i gaśnie, i potem w ogóle nie wie, o co chodziło.

Jestem zbyt porywcza. Zbyt często i zbyt szybko się wkurzam. Nie daje ludziom dojść do słowa, kiedy chcę przekonać ich do swojego zdania. Uspokojenie się trwa u mnie za długo, a obrywa się w tym czasie bliskim mi osobom. Zbyt często pozwalam emocjom wziąć górę nade mną.

-Czasami cię nie rozumiem. –przyznałem. -Nigdy mnie nie zrozumiesz. I w tym cała rzecz.

Jestem zbyt porywcza. Zbyt często i zbyt szybko się wkurzam. Nie daje ludziom dojść do słowa, kiedy chcę przekonać ich do swojego zdania. Uspokojenie się trwa u mnie za długo, a obrywa się w tym czasie bliskim mi osobom. Zbyt często pozwalam emocjom wziąć górę nade mną.

Kiedyś wchodziłam do pomieszczenia i zastanawiałam się, czy obecni tam mnie polubią. Dziś wchodzę i zastanawiam się, czy to ja ich lubię.

(…)absolutnie zbędne było mi jakiekolwiek towarzystwo, szczególnie, że z towarzystwem należało nawiązywać kontakty, mówić, a mnie to strasznie nie interesowało.

Mija tydzień bez kontaktu, potem miesiąc i nagle przerwa robi się tak długa, że głupio jest chwycić za słuchawkę..

Dopiero człowiek, przy którym przestajemy się bać i wstydzić swojej zwyczajności, niedoskonałości, bycia nie w formie, że “nie stać mnie” na coś, “boję się”, “nie znoszę”; dopiero możliwość pokazania takich rzeczy przy kimś, przy kim nie boimy się, że nas za to zostawi - buduje prawdziwą więź.

Są takie osoby, o których wiesz, po prostu masz przeczucie, że zostaną z tobą na zawsze. Czasem znikają na jakiś czas, ale więź pozostaje i wraca się do siebie, jakby nigdy nic się nie zdarzyło, jakby czas stanął w miejscu. Zaczynasz rozmawiać i czujesz, jakbyście się widzieli wczoraj.