Hiç yaşayamayacağımı düşündüğüm şeyleri deneyimliyorum. Bir gün gidilecek ülkeler bakıyorum haritadan, yüzük seçiyorum parmaklarıma; bir gün istifa ediyorum, hep hayalini kurduğum bir konumunda yaşıyorum İstanbul’un falan. Sıkılmıyorum birinden, sabrediyorum onun tüm kalabalığına, kabalığına.. sığamıyorum bir kalıba.

Saçlarımı kesmiyorum ama, burnumu yaptırmıyorum, uyuşturucu kullanmıyorum mesela, ve agnostik değilim hala.

Söylenecek çok şey var, ama söylemeyeceğim. “Sana kelimelerin kifayetsiz kaldığı sözler söylemek isterim.” diyen bir derviş, ne zaman ki sustu; ben işte o zaman duydum. Ya da duyar gibi oldum bilmiyorum. Onun bile neşesi yetti bana.

“Hayat bilmecedir,

attığın her adım

bir hecedir,

çözene gündüz

çözemeyene gecedir.”

biriyle olursun, yakışıklıdır, “ondan koca olmaz” derler.

eğlenmene bakarsın, “senden küçük, çocuk daha” derler.

olgundur, seversin “sen çok güzelsin, neden 10 yaş büyük?” derler.

“bana aşık?” dersin, “önce Allah aşkı” derler.

“namaz kılıyor” dersin, “ay yok sen yapamazsın” derler.

“beni seviyor” dersin, “senin sevmen daha önemli” derler.

i made it…

etrafımda kimse yoktu ve bir süre kıpırdayamadım bile. hani kendi içinde biriken çok şey olduğunu kırdığında yumurtaya karışan minik bir kabuk başlatır ya, bunun için bile kendine olan öz-şefkatini yitirip kontrolsüzce ağlayanlar vardır; yerde doğrulamayan, birisini çağırabilmek için bile nefesi yetmeyen bir vaziyette aynı bu duygu içerisinde çaresizce bekledim. beni aşağı indirdiklerinde meraklı ve acıyan gözlerle herkesin, AMA HERKESİN bana baktığını görünce yaşadığım rahatsızlığı anlatamam. var olduğunu henüz öğrendiğim bir duygumu keşfettim o an. ilk düştükten hemen sonra bir süre boyunca yürüyemeyeceğimi bile düşünürken, o bakışları görünce aslında gayet iyi olduğumu, hemşireye gitmek istemediğimi söyleyerek -ya huysuz bir yaşlı, ya inatçı bir çocuk gibi- bir an önce insanların bana acıyarak bakmalarını sonlandırmak istedim. küçükken kolunun kırılmasını isteyen çoktur, ilgiyi üzerinde toplayıp insanların kendisini önemsediklerini görmeye karşı özlem içindedirler. kolumun kırılmasını istemek gibi davranış çıktılarına sahip olmasam da evet, ben de böyle bir çocuktum. yetişkin olduğumda duygularımı ifade edemediğim zamanlarda ağlayan, bunu saklamaktan ziyade sebep olan insanların gördüklerinde beni ne hale getirdiklerini anlamalarını isterdim. peki ne yaşandı da beni tam tersi olan şu halime getirdi? bilmiyorum. bu arada serhatın günlüğünü okumak çok zevkli.

dün öğlen 14.00’de başlayıp en fazla 30’ar dakika molalar vererek kaça kadar çalışmışımdır sizce?

09.14.

yıllardır yapamadığım bir şeydi. hatta 10 saatlik ingilizce çalışmam dışında hayatımda bir ilkti. galiba bir şeyler öğrendim.

sadeleşerek.

defalarca “gelmeyeceğim, siz gidin, sonra görüşsek olur mu?” soruları, sonrasında bunları demek için bile mesaj ve aramalara cevap vermememle devam etti. daha da ileri gidip mesajları bile okumamaya başladım. sonrasında ise sosyal medya hesaplarımı tamamen kapattım. bir süre hiçbir şey yapmadan bu durumdan keyif aldım sadece. sonra zihnim berraklaştı ve eski odağımı yavaş yavaş toplayabildim. bir sonraki gün daha iyi, bir sonraki gün daha iyi derken -her şeyi abarttığım gibi- kendi rekorumu kırarak 17 saat çalışabildim. zihnin ve bedenin bu gibi odağa erişebilmesi için kirli sulardan arınması gerekiyor. görevmiş gibi edinilen arkadaş görüşmelerinden, hep aynı soruların sorulduğu flörtöz çeşitlilikten, avmlerden, gürültülü kafelerden, sizi yaşam koçu sanmaya başlayan arkadaşlarınızdan arınmanız gerekiyor. bunlar bir reçete gibi radikal yapılabilecek şeyler değil, hepsini şuan uygulasanız bir sonuç alamazsınız. neden mi? defalarca denedim de ondan. bu hale gelmem aylar sürdü. içselleştirmem ve sindirmem zaman aldı. sonra ise en sevdiğim kelimeyle başlayarak açıkladım bu durumu:

“kendiliğinden”

bir şeyin “kendiliğinden” olması çok tatlı değil mi?

kendiliğinden oluşan samimiyet, kendiliğinden oluşan aşk, kendiliğinden gelişen sohbet, kendiliğinden akan, tıkanmayan bir hayat.

“yaşamak umrumdadır”

@selcandy