☁️

bugün, yani beş mayıs, bundan tam on bir sene önce çok sevildiğim çok da sevdiğim bir hayatın ilk günü. bu olaylardan önce çok isterdim bu yılımızda yani on birinci yılımızda tanıştığımız gün ya da sevgili olduğumuz gün evlenmeyi ya da evlilik için belki de bir evlilik teklifi almayı. yüzüklerimizin içine isimlerimizin yanına 1+1=11 yazmasını çok isterdim. ama şimdi ise bu yazıyı sana atabilecek miyim bile bilmiyorum. tek bildiğim seni çok sevdiğim ve Rabbimden hala sadece seni isteyebiliyor oluşum, şükürler olsun ki.

içimde küçük yıkık evler vardı hiçbir yeri evim diyemediğim. ucu bucaksız sokaklarda tek başıma biçare dolanıp duruyordum. ankarayı çok severdim çünkü içim gibiydi bir sürü bina ama her yer gri hiç bir yere ait hissetmedim bu şehirde de. o yüzden yerimde duramadım bu şehirde ya da hiç çıkmadım yatağımdan. kaçmam gerekiyor gibi hissettim hep, her yerde olmak ya da hiç var olmamak istedim.

sonra sen geldin, o sokaklarda sesin yankılandı tüm seslerimi susturdu. sadece üstümde olan renkleri elimden tutup sokaklara bulaştırmamı sağladın içimi aydınlattın güneş gibi her yerimi renklendirdin.

sonra bir baktım kalbimin denizlerinin kıyısına bir ev yaptın sanki tüm kalbime sahip değilmişçesine. iki katlı sarı bir ev aynı içimi ısıttığın gibi sıcakcık ve yuva hissi veren. giremedim eve uzun süre her an sırtlanıp gidersin diye korktum, çok korktum sana evim dedikten sonra yuvam dedikten sonra beni bırakıp gitmenden. yıllar yılları kovaladı ve ben o evin etrafında ağaçlar çiçekler yetiştirdim içini dizayn ettim. evet evin içine girdim bir yerde ve çok sevdim içini çok sevdim içinde senin olmanı. salıncaklar kurdum sallanabileceğimiz. bazen tek başıma sallandım, sen içeride otururken. çok seslendim odalarda ismini sen saklanırken bir yerlerde. çok ağladım beni hep sev hep yuvam ol diye. ilk kez o sarı evin içinde bir yere ait hissettim, beş yaşından beri kaybetmişken kendimi.

şimdi ise her şey belirsiz bir sis perdesinin arkasından bakıyorum evime yani sana. ellerimi uzattım bekliyorum beni hep sevdiğin tekrardan içimde güneşin önündeki bulutlarını sislerini dağıtıp yanımda olman için. seni çok seviyorum canım çekmece, seni çokçaman seviyorum. sen benim yuvam, evimsin. hep de öyle kalacaksın.

“eve gitmem gerek, her yerdeyim.”

05.05.2026