Sevgi Mete

İçimdeki ağırlıklardan sıyrılıp coşkuyla yükseleceğim günü bekliyorum.

İnsan bir işi bir kere bıraktı mı devamını getiremez oluyor. Süreklilik hayatta birşeyleri başarmanın ilk kuralı sanırım. Bu durumda benim gibi gönlü hemen geçenlerin başarılı olma ihtimalleri düşük. Sevdiğim halde yarıda bıraktığım işlerin pişmanlığı vuruyor bazen. O anlardan birindeyim. Yazmaya çizmeye daha çocukken abime kapı altlarından gönderdiğim mektuplar ve karikatürlerle sevdalandım ben. Buna rağmen sürekliliği olmadı. Konuşmak benim işim değil. Ne zaman konuşarak derdimi anlatmaya kalksam elime yüzüme bulaştırırım. Anlamazlar beni. Ya da yanlış anlarlar. Belkide bu iletişim yolunu kullanmayı bilmiyorum. Kabul edelim. Her konuda başarılıymışız gibi hissetmek büyük bir hastalık. Her şeyin en iyisini bildiğimizi düşünmek de öyle. Bazı şeyleri yeteri kadar iyi yapamayız. Her şeyin en doğrusunu bilemeyiz. Ve her zaman haklı değilizdir. Sadece severek, içtenlikle yaptığımız şeyler en doğrudur, en güzeldir. Bunu kabul etmek dünyanın en iyi duygusu. Bazen unutuyorum. Kendimi görmeyi, gözlemlemeyi, dinlemeyi. En çok da bu dönemlerde hata yapıyorum. Bilinçsizce yaşadığın her an sana sen olmadığını hatırlatan anılara dönüşüyor. Kendini ve gerçekte ne istediğini bilerek yaşamalı insan.

Kanatlarıyla yürümeye çalışan inatçı canlılarız biz. Evet kanatlar. Uçmayı hatırlamayan kanatlar. Daha özgürlüğü küçük bir kız çocuğuyken unutturulmuş kanatlar. O kanatları kırdılar. Sonra da utanmadan bir çift ayağa hapsettiler bizi. Bir çift ayağa.. düşünebiliyor musun? Ayakları yere bassın dediler en ağırından. Uçmanın hafifliğini yasaklarcasına. Masmavi gökyüzünün altında yeryüzüne mecbur ettiler bizi. Biz de imrenip durduk o uçan kuşlara. İmrenip durduk.. #8martdünyakadınlargünü

Sadece kendime kendim için yaşama hakkını vermeye çalışıyor olmamdan dolayı zorlanıyorum. Çünkü ölesiye başkaları için yaşanılan bir hayatın kangren olmuş tarafında gülümseyen fotoğraflar paylaşıp duruyoruz. Kanıtlarla yaşıyoruz. "Kanıtlanmamış, sergilenmemiş bir yaşam yaşam değildir." algısı da aldı götürdü bizi. Ne götürüldüğümüzün farkındayız ne de gittiğimiz yerin.

Bu yolları geç, Bu karmaşık sokakları. Engelleri aş, Seni yavaşlatmaya çalışanları da. Hepsini ardında bırak. Önüne dikilen her karanlığın üzerinden atla, Bulutlara dokun, Yıldızlara sarıl, Güneşin içini ısıtıp yüreğini aydınlatmasına izin ver. Rüzgara teslim ol. Teslim ol ki ruhunu okşayıp Kucak dolusu özgürlüğü bıraksın kollarına. Kendini bul, tanı, anla. Sor, sorgula. Ayaklarına dolanmış olan düğümleri çöz. Cesaretlendir onları. Sevmeyi öğren. Ve öğret her karşılaştığına. Gülümse. Yaşadığın her zorlukta tek silahın Kocaman bir gülümseme olsun. Sonra tüm bu sahip olduklarınla birlikte yürü. Hayallerini gerçekleştirmene engel olan tüm korku ve kaygılardan uzaklara doğru yürü. Bulutlara dokun, Yıldızlara sarıl, Güneşin içini nasıl ısıtıp yüreğini nasıl aydınlatığını izle. *sm

Ölümü, öfkeyi, katilleri, linç etmeyi ne zaman alkışlar olduk? Aynı masaya oturup aynı kahveden içtiğim, aynı yollardan geçip, Aynı sıralarda öğrendiğim, iyi insandır dediklerim bile tüm bu olanları takdir eder olmuşlar. Şaşkınlıkla izliyor ve utanıyorum. İçki içeni eleştirip, kendi yaşam tarzı dışında olan komşusuna küfredebiliyor, Tanımadığı, geçmişini ne yaşadığını ne hissettiğini bilmediği, Belki haksız bulduğu, haksız olsa bile yaşama hakkı olmadığını düşündüğü bir insana hakaret etmeye bayılıyor, Şiddete meyilli, şiddet göstereni alkışlayan, adaletin gerekirse ölümle taçlandırılabileceğini savunan insanlar bunlar. Herkesin gösteri yaptığı kaos ortamında "oh olsun" kıvamına nasıl geldiniz siz? Sağduyulu olmak, kenetlenmek, farklılıklara rağmen bir olmak bizi bu günlere getirmişti. Nasıl unuttunuz o çok övündüğünüz tarihinizi? Nasıl unuttunuz anneannelerinizin rum komşularını bodrum katlarında sakladığı savaş günlerini? Nasıl unuttunuz insanlığınızı? Nasıl bu kadar sevgisiz kaldınız? İhanete uğradığımızı söylüyorsunuz ya hani ihanet eden bizleriz. Bizleri bu hale getirmeye çalışanlara bu kadar kolay teslim olduğumuz için, Birbirimizi eleştirmekten başka hiç bir halt bilmediğimiz için! Tüm bunları alkışlarken bu vatana, bu topraklara en önemlisi insanlığa asıl ihanet eden bizleriz! Ölüyoruz görmüyor musunuz? Çoğu aklımızın ermediği ama bütünüyle canımızı yakan oyunlara alet olarak ölüyoruz hem de. Geleceğinden kaygılanmayan kaldı mı bu topraklarda? Öyleyse hala neden düşmanız birbirimize? Bilmeden, araştırmadan, anlamaya çalışmadan tepki göstermek, ötekileştirmek ne zamandır huyumuz oldu? Görmediniz mi birbirine sahip çıkamayan, bir olamayanların halini? Ne diye dert edersiniz komşunuzun neye inandığını, ne kadar içki içip, kaç rekat namaz kıldığını? Önemli olan hoşgörü, saygı, sevgi, iyilik, güzellik değil miydi? Hepsini öldürdünüz! İnsanlık öldü. Huzur öldü. Gelecek öldü. Umut öldü. Siz öldürdünüz! Ve ancak siz diriltebilirsiniz. İnsan olduğunuzu hatırlayabilirseniz!

Aydınlanamıyoruz.  Bir karanlık ki bu zaman. Düşünceler siyah. Yaşananlar zifiri. Yaşayanları nefes aldığına utandıran ölümlere şahit oluyoruz. Aydınlanamıyoruz. Susmuyoruz da. Durmadan konuşuyoruz ardından. Öfke kusuyoruz. Hedef gösteriyor, kin besliyoruz. Yaptığımız tek şey bu. Bilmeden konuşmak, anlamadan yargılamak. Uzay boşluğuna atılan kurşunlar bizimkisi. Ne dağda bir askeriz, ne meydanlardaki polis. Ne de tesadüfen oradan geçen bir öğrenci. Ne annesi, babası olabiliriz bu canların, Ne de kardeşi.

Kimseye öfke duyamaz, kimseyi suçlayamayız. Bilindiği halde göz ardı edilenlerin bedeli candır. Yaşananlar sen ibret al, sen şükret, sen kader de diye değil. Sonu gelmiyorsa bir nedeni var utançlarımızın. Sonu gelmiyorsa senin aymazlığın, senin aptallığın, senin ihmalkarlığındır. Uzun uzun cümleler kurmayın. Önlem alın, farkında olun ve yapabildiğinizin en iyisini yapın. 

Bazı düşünceler, zihniyetler ve sapkınlıklar vardır tanık olmaktan bile utandığınız. Üstelik utanmanız için herhangi bir dine, ırka ve toprağa ait olmanız gerekmez. Yalnızca insan olmayı başarabilmeniz yeterlidir. Utanıyorum! Hızla kararan dünyaya, körelen zihniyetlere karşı bir ışık yak! Bir eylemin, bir duruşun, bir baş kaldırışın olsun. Susma! #tecavüzinsanlıksuçudur #tecavüzmesrulastirilamaz

Kirli ellerinizi değdirmediğiniz yer kalmadı. Fayda sağlamak uğruna özgünlüğünü, doğallığını bozmaya tereddüt etmeden atıldığınız kaçıncı cennet burası? Bırakın artık cebiniz biraz boş kalsın. Bırakın da bizim kalsın! #bozcaadabizim #bozcaadayadokunma (Bozcaada)

İnsanların hayvanlar gibi doğada böylesine güzel izler bırakmak yerine bu denli doğadan ayrışan bir yaşam biçimi oluşturmalarının onların iç dünyalarında yaşadıkları mutsuzlukların temel sebebi olduğunun farkına varmaları gerekiyor. Yarattıkları bu sınırlı düzen ve kurallarla kendilerini ittikleri bu dipsiz kuyunun içinde çıkardıkları sesler yankılanan anlamsız ve faydasız bir gürültüden öte bir şey değil. "Sınırları iyice çizilmiş bir yaşam. Böylesi bir yaşamda mucizeler değil, yalnızca kullanma talimatları, doldurulacak başvuru formları ve kurallar var. Özgürlükten ve sorumluluktan korkuluyor. O nedenle insanlar, kendi yaptıkları parmaklıkların ardında boğulmayı yeğliyorlar."

🌥 (Kilyos Sahil)

Tüm güzellikler ve iyi düşünceler, deneyimlediğin olumsuzluklara rağmen yaşadığın hayatı sevmeyi ve saygı duymayı öğrendiğinde seni bulur. 🌺🐚🙏🏼 (Halkidiki)