Sessiz Düşünceler

Susmuştu gökyüzü

Sanki zaman eğilmişti üstüme,

kırık bir aynada çoğalan yüzler gibi

Kendime baktım...

Hiç biri ben değildim

Bir boşluk büyüyordu içimde

Adı konmamış, sesi duyulmayan

Ne geceye aitti

Ne sabaha

Ay ışığı bile dokunmadı bu defa

Üşümek değildi bu

İçimden eksilen bir şeyin

Sessiz vedasıydı

Ve ben,

Hiç doğmamış bir güneşi bekler gibi

duvarlarıma çarpan yankısı gibiydi senin

yokluğun

Ne susturabildim

Ne de duymazdan gelebildim

Her sessizlikte çoğaldın

Her karanlıkta biraz daha derinleştin

Ve ben,

kendi içimde kaybolurken

karanlık, sessiz, çaresiz.

Bakıyorum öylece gelip giden zamana,

bir ses fısıldıyor içimden...

'Devam et...

Belki yol değil ama

kapkaranlık bir gökyüzünde

bir yıldız arıyorum

ışık saçsın diye...

Belki de bilmeden kendimi arıyorum;

içimde bir yerlerde hala sönmemiş

Ama işte tam orada, o en derin yarada, insanın içinde küçücük bir kıvılcım kalır. Belki bir gülüşten, belki hatırlanan bir sözden… O kıvılcım, karanlıkla savaşır. Düşsen de kalkmanı fısıldar. “Daha bitmedi.” der.

Çünkü acı, kalbi paramparça etse de aynı zamanda güçlendirir. Yaraların kanasa bile, o yaralardan içeri giren ışık seni yeniden ayağa kaldırır. Ve sen, bir gün dönüp baktığında; gözyaşlarınla suladığın bu toprağın, en güçlü çiçeklerini büyüttüğünü göreceksin.

Bugün canını acıtan her şey,

bir hatıraya dönüşecek.

Ve sen, “Nasıl dayanmışım?” diyeceksin.

Çünkü acı kalmaz,

Hayat, hiç beklemediğim anlarda omuzuma çöken bir ağırlık gibi. Sessizce geçiyor günler; kimse görmese de, ben oradayım. İçimde konuşmaktan yorulmuş bir ses var, sürekli soruyor: “Daha ne kadar dayanacağız?”

Bazen insanların arasında kayboluyorum. Gülüyorum, konuşuyorum, dinliyorum… Ama hep bir yanım başka bir yerde kalıyor; kimsenin bilmediği, kimsenin dokunamadığı bir köşede.

Sonra küçük bir şey oluyor. Belki bir rüzgâr, belki bir şarkı, belki bir çocuk kahkahası… Ve hatırlıyorum; bu dünya hâlâ güzel olmayı deniyor. Bana düşen tek şey, vazgeçmemek.

Çünkü en sessiz anlarımda bile biliyorum ki; Kendi kendime de yetebilirim. Yara alırım, düşerim, kırılırım… Ama yine kalkarım.

Bazen sabahları uyanıyorum ve kendime soruyorum: Gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece günleri mi sayıyorum? Aynı ev, aynı sokak, aynı yüzler… Bir yanım alışmış gibi, diğer yanım hep eksik.

Gülüşlerim var mesela, ama hepsi yarım. Fotoğraflarda hep gülümserim ama o an bile gözlerimde sessiz bir sızı var. İnsan kalabalıkların ortasında da yalnız kalabiliyor. Bazen bir bakışta, bazen bir sessizlikte… Ve en kötüsü de kimsenin fark etmiyor oluşu.

Ama sonra, hayat bir şekilde küçücük mutluluklar bırakıyor önüme. Sokakta gördüğüm bir çocuk, tesadüfen denk geldiğim bir şarkı, kahvemin buharında yüzüme çarpan sıcaklık… Hepsi bana fısıldıyor: “Hâlâ buradasın, hâlâ devam ediyorsun.”

Bazen geçmişimden kaçmak istiyorum. İçimde yılların ağırlığı, cümlelere dökülemeyen kırgınlıklar… Ama sonra fark ediyorum ki, bütün acılarım, bütün yorgunluklarım beni ben yapmış. Düşe kalka, kırılıp toparlana toparlana buradayım.

Hayat böyle işte; bazen boğazına bir düğüm bırakıyor, bazen avuçlarına minicik bir umut. Ve sen, her şeye rağmen yürümeye devam ediyorsun.

Her şey geçmiş gibi, ama hiçbir şey tam geçmemiş. Zaman akıyor, ben duruyorum. Birileri gülüyor, ben yutuyorum.

Kendime bile anlatamadığım acılar var, adını koyamadığım eksikler. Her sabah uyanıyorum, ama hiç bir sabaha ait hissetmiyorum.

Sanki hayat, benim olmam gereken yer değilmiş gibi.

Bazen her şey susar. İnsanlar konuşur ama anlamaz. Kalabalıkların içinde yapayalnız hissedersin. Sanki biri seni duymalıymış gibi ama kimse seni duymuyor. O yüzden bağırmazsın.

Zaten kimse duymayacaksa neye yarar, değil mi?

Ben sustum. İçimde binlerce kelime varken sustum. Çünkü ne zaman anlatmak istesem "abartıyorsun" dedi. "Senin yaşında biz neler yaşadık" dediler. O yüzden o kelimeler içimde birikti. Artık taşıyamaz hale geldim...

Her şey mahvoldu gibi hissettim. Hayatım, hayallerim ve güvenim. Belki de gerçekten mahvoldu... ama belki de hala yazılacak sayfalarım var. Belki o yüzden buraya yazıyorum. İçimde hala umursayan bir parçam olduğu için.

Ben buradayım. Yaralı, yorgun ama hala buradayım. Ve burası benim sesim olabilir.

Bazı geceler susuyorum,

çünkü anlatmak bile yoruyor.

İçimde birikmiş binlerce kelime,

ama hiçbirini yüksek sesle

söyleyemiyorum.

İnsanlar "iyiyim" cevabını duymak istiyor,

ben de onları kırmıyorum.

Gülümsüyorum.

Ama bazen içimden geçiyor:

"anlasanıza, sadece biri ' gerçekten iyi misin? ' dese..."

Birileri gecenin tam ortasında beni

uyandırsa,

"hadi anlat, buradayım" dese...

Anlatır mıydım bilmiyorum.

Ama belki de sadece o cümle yeterdi: