#yokolmak

Şu günlerde en net anladığım şey ne biliyor musun? Yaşı büyüdükçe ruhu küçülüyor insanın... Köreliyor, eskiyor, bayağılaşıyor ve herkesleşiyor. Kendine has hiçbir şey kalmıyor içinde. Herkesle aynı dertler, aynı sıkıntılar ve aynı koşuşturmacalar... İçindeki o 'Sen özelsin' hissi tamamen yok oluyor, yerini "Herkes gibi iste’ alıyor. Çok acı. Yok oluyoruz, özgünlüğümüzü kaybediyoruz, çok acı.

her yazarın diğerlerinden ayırdığı,özel olan bir eseri vardır... tanrı'nın o eseri sizsiniz bayım... çok,çok özelsiniz. güzel olan her şey sizde toplanmış gibi...

Öyle bir döneme girdim ki, ne bir amaç için gelmiş gibi hissediyorum ne de bir şeyler yapabilecek gibi... Öyle anlamsız, öyle boşum işte. Ve bu son derece kötü hissettiriyor.

İçimdeki yangın büyüyor sen farketmeden inceden inceden. Yok ediyor beni kimse çözemeden. Ama yine mutluyum biliyor musun? Seni yanarak sevdiğimi bildiğimden... Bir yandan da üzülüyorum, senin bunu bilmediğinden...