kumsal

Yalnızca kalakaldık aşkın dudak kenarında ve hüznün deprem sarsıntılarında. Birlikte ölecek kadar yeminliydik İyi günde kalabalıktık, kötü günde uzaktan akraba olduk kimseler bilmesin diye ikimizi Özlememenin yanık kokusuna bulanmışken ruhum seni özlerken buluyorum kendimi ansızın. Kırılıyor o zaman cesaretim hamal yüzlü hasretin palazlanışından yana. Tren garlarından kasvetli çığlıklarla yürütünce trenler, bir şeyler eksiliyor ekmeğe ve ekmeğin yanına katık edemediğim umuda dair. Hep çoğalıyor ruhumun şair ağlaması. Dur durak bilmeden koşuyorum yolunda tozların ayaklandığı ve çiçeklerin açmadan solduğu şehrine Korku ayinlerinde baykuşların dillendiği kentine Bir ocak ikindisi gibi yüzün ve hüznün canözüm Kirli, telaşlı, yanık ve terli… Kirpiklerimin üstüne çarşaf gibi serdiğin parmakların da olmasa inanmayacağım, yağmurun sesinin neminden yaratıldığını. Öyle uykusuz üşüyorsun ki; şubat sonunun gece yarısında yitiriyorum senli rüyalarımı. O perişan maviden çekip getirdiğin gülüşün ruhuma salıncak. Sallandıkça, kanımda biriken alkol kokulu seviler tepetaklak oluyor şimdi Az varmış, çok azalmış yüreklerin dalgalar boyu çatırdayan nefesini taşıyorum gözyaşı denizimde. Kudurdukça denizin derinliği, canını yalvarttığım cesetler su yüzüne çıkıyor.

Düşüncelerim susmuyor. Kafam her dakika bedenime daha ağır geliyor. Bazen kafamı duvarlara çarpmak istiyorum, defalarca ateş edip beynimi dağıtmak istiyorum. Ben düşüncelerimi durduramıyorum artık, korkularımı durduramıyorum, endişelerimi durduramıyorum. Hep böyle mi olacak? Ben hiç iyi hissedemeyecek miyim ? Sıradan bir insan gibi hissedemeyecek miyim ? Göğsümün üzerinde kocaman bir taş var ve kalbimi eziyor. Beynim her dakika düşüncelerimin kurbanı olurken hiç bir şey yapamıyorum. Ağlayamıyorum bile. Çaresizim.

// İlhan Berk.

 Feminizm hareketinin ilk temsilcilerinden ve edebiyat tarihinin önemli isimlerinden Virginia Woolf, 136 yıl evvel bugün doğmuştu.

Anne Frank | The Diary of a Young Girl | 1947