bize ağır gelen kendimiziz

Değişir rüzgarın yönü,  Solar ansızın yapraklar;  Şaşırır yolunu denizde gemi,  Boşuna bir liman arar.  Gülüşü bir yabancının,  Çalmıştır senden sevdiğini;  İçinde biriken zehir,  Sadece kendini öldürecektir; Ölümdür yaşanan tek başına  - aşk iki kişiliktir..

hâlâ sütten kesilmedi bu yara..

Bu perişan halime sebeptir.

Senin unutmuşluğunu, affetmeyeceğim !

Senden sonra ağız dolusu kahkaham kalmadı, her gülüşe bir ucundan, bu dünyada bir daha seni göremeyecek olmanın kekre tadı karıştı. Senden sonra çok yağmur yağdı..

Dünya’nın eksen eğikliği kadar eğilsem sana,

yine dönmezsin etrafımda bilirim..

senin ateşin bana,

karanlığın bana,

tutulman o’na

Kimi sevsem sensin.. Senden ibaret!

Bir vakitler bir aynaydım, Yüzünden izler toplamadaydım, Şimdi buruştum, şimdi sarardım, Gel gör beni, gel artık..

Ben birinin hiçbir şeyiyim. En çok da bu koyuyor, Ortak tek bir fotoğrafımız bile yok. Bugünlerde ben adsız bir özlemim, Yağmur yemiş bir deniz gibiyim..

hiçbir şey diyen bir cümlenin

ortasına terkedilmiş bir kelimeyim;

öznesiz.. zamansız.. zarfsız... mektupsuz... adressiz..

seni arar durur bir körebeyim

çık ortaya nolur, yaralarım iyileşsin

çok zaman geçti..