motherofluna

Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum

A şehrinden B şehrine gidiş planlarım. Hiç birşey olacağına varmadı. Yıllarca farklı yerlerden yola çıkmış iki trenin hangi durakta kaç dakika sonra karşılaşacağını çözmeye çalıştım. Üniversiteye o soruları boş bırakarak geldim. Ama bölge ve bornova metro da trenler hep karşılaştı. Ne zaman görsem bu sahneyi, yetersizliklerim aklıma geldi. Ve sonra önemli olan içindeki insan yüzleri, dedim. Anlamsız, yorgun, düşünceli… Düzine ve deste hesaplarıyla geçti çocukluğum. Ama hayattaki acılar düzenelerce ya da destelerce değildi. Bir bunu öğretememişler bana. Zaten matematiğim hep vasat olmuştur. Ama bukowskim her zaman geçer not. Belli bir yükseklikten bırakılan bir cismin son hızını hesapladım 17 li yaşlarımda. Ama kimse hayalkırıklığının yüksekliğini de vermedi, düşünce kaç parçaya ayrılacağımı da söylemedi. Bir torbaya konulan mavi, yeşil, kırmızı bilyelerin, topların esiri oldum uzun zaman. Boş, yuvarlak bir masanın etrafına kaç farklı şekilde oturabilirdik ki? Ya da yazı mı tura mı gelirdi? Kimse kaderinde ne varsa onu yaşarsın demedi, mavi ya da yeşil olasılığı değil, tek bir olasılık üzerine yaşadım. Bir konuyu masaya yatırıp tartışmak istediğinde, en sevdiğinin seni terk edip gidebileceğini öğrendim mesela. Ve hayatta ya iyi ya da kötü olurdun. Ortası griydi, insanlar sevmezdi. Hücreler mitoz, mayoz bölünürdü. Bitkiler fotosentez yapar, hayvanlar solunum, insan 46 kromozom. Bunları öğrenmiştim ama ayrı dünyalarda, farklı kafalarda, farklı görüşteki insanların ayrıldığında bir daha birleşemeyeceğini hayat öğretmişti. Beklentiler sadece üzerdi. Kaç kromozomlu olursan ol acı herkese aynı işlerdi. Kimini daha çok insana kimini ise soğuk bir duvara döndürürdü üstelik. Yani ben bunlarla büyümüş, aslında öğrendiğim bu bilgilerin hayatın temeli değil benzetilmiş örnekleri olduğunu 20 li yaşlarımda öğreniyor ve öğrenecektim de…