niezrozumiana poetka

a tak bardzo nie chcę cię zostawiać

widze jak swiat w uzywkach ginie

alkohol papierosy w narkotykach tonie

seks stal sie pustym dzwiekiem w tej grze

milosc przepadla zaufanie umarlo

prawda znikla w falszu i oblodzie

wartosci w nas gasna z kazdym pokoleniem

brzydota pieknem a piekno falszem

kto odroznia dobro od zla w tych czasach

mlodziez co wisi w cieniu wlasnych cieni

zadajemy ciosy odcinamy wiezi

winny swiat co prowadzi nas ku przepasci

obserwator katastrofy niegdys w akcji

starsze pokolenia nie rozumieja wrazliwosci

empatia obce pojecie jak w bajkach

wyroznienia staja sie pietnem na duszy

jezyk to miecz czyny to morderstwo

dotyk staje sie gwaltem wzrok klatwa

nienawisc kwitnie kwiat niegdys piekny zostal zerwany

my ponosimy kare w tym swiecie bez milosci

depresja norma samobojstwo codziennoscia

agresja werbalna i fizyczna to nasza rzeczywistosc

kazdy jest samotny lecz nie kazdy bez uczuc

zazdroszcze tym co wciaz czuja szczescie

czuję wstręt wobec siebie

wypalające ślady na mym ciele

utrzymują się nadal na ciele

czuję jego alkohol na mym ciele

chcę umrzeć przez rany na ciele

albo przez ciebie

moje serce jak glupca

chce zapomniec o tym

wracam zraniona

do twych ramion wtulona

oczy szklem zaszly

i ten głośny krzyk zalosci

nigdy nie dam zostawic

jestes tylko ostra brzytwa

jestem dowodem na to

ze dotykiem zabijasz wszystko

jednak nie mam sily dalej

ronic przez ciebie lzy

oddaje dusze aby byc z toba

rece zwiazane nogi nie chodza

planuje byc twoja przyszla zona

chodzic za reke slyszec twoj glos

jednak czy to naprawde my

slucham cie ale czy ty mnie

bije moje serce oszlale

widze cie nie ma milosci we mnie

czy ty dalej chcesz mi mowic

ze pasujemy do siebie?

uwazasz mnie za piekna i drogocenna

jestem tylko tym kim chcesz abym byla

zostalam porwana przez kresy mego cierpienia

oddalam sie od wszelkich zdrowych zmyslow

abym byla dla ciebie kims cudownym idealnym

jestem tym kim chcesz abym byla dla ciebie

jestem i zawsze bede cierniem na swiecie

krzyczysz ranisz mnie

ja oddalam sie od ciebie

mowisz ze kochasz aby

nastepnie zrujnowac mnie

chodzisz i placzesz kto

temu winny jest czy to

ja niewinna istota ktora

chce tylko byc wolna

odmawia posluszenstwa

wobec ciebie potwora

chodze i czekam na dzien

w ktorym nie bede jak cien

rozpaczy ktory wola do ciebie

zadajesz mi wylacznie cierpienie

nie uratujesz juz mnie

kazde slowo kazdy gest

ja jestem tylko aby byc

jak moja milosc do ciebie

zostala tylko okropna burza

ktora niszczy dalej to

co jest nadal piekne

jesteś zraniona

~schizofrenia

wbijajac noze we mnie

znow boje sie oddychac

a ty i tak mi powiesz ze

to ja jestem bledem

jednak twoje piekne usta

przepelnione nienawiscia

znow patrze na me dlonie

krew plynie a ja tone

ale jakos w takich

chwilach jak te

uwielbiam czuc

te gorcz zycia

pelne rozpaczy

ja buduje mury

a ty plujesz na

me wszystkie rany

zatrute korzenie

czy ty kochasz?

czy chcesz ukarac

mnie juz martwa

czekam na smierc odpalajac

kolejnego papierosa ktory

przypomina mi o latach

w ktorych czulam sie kochana