Amerika

Obama is zijn laatste twee jaar als president in gegaan en het heeft het na de afgelopen maand lastiger dan ooit. Eric Holder, de minster van Justitie en goede vriend, stapte op, de resultaten van de aanvallen op IS zijn onzeker (de wereld is verdeeld over de aanvallen), een klimaattop waarbij de VS het antwoord schuldig moest blijven op de grote hoeveelheid CO2 uitstoot waaraan het land zich schuldig maakt en een immigratieprobleem dat niet direct lijkt te worden opgelost.

Dat Obama de ‘Second Term Blues’ mist, is niet verwonderlijk. Veel presidenten uit het recente verleden gingen in hun tweede termijn de mist in: Nixon met het Watergate, Reagan met het Iran-Contra schandaal en Clinton met de affaire met zijn stagiaire. In de tweede termijn is de glans er bij veel presidenten vaak af, ideeën zijn gesneuveld, de publieke waardering voor de president daalt en de vermoeidheid neemt toe; het swingt niet meer.

Veel van de problemen waar Obama tegenaan loopt, staan in direct verband met de verkiezingen voor het Congres komende november. Het is als volgt samen te vatten: onderneemt Obama nu actie, dan is het verlies in november voor de Democraten waarschijnlijk des te groter. Obama houdt zich dus even rustig.

Obama wil niet alleen als de eerste Afro-Amerikaanse president de geschiedenisboeken ingaan maar ook als de president die een goed lopende zorgwet introduceerde, iets bijdroeg aan de klimaatverandering en geen nieuwe oorlog ontketende; de drie P’s, peace, prosperity en progress. Obama heeft er voor gekozen zich rustig te houden tot en met de verkiezingen in november. De vraag is of hij ná deze verkiezingen nog wel kan werken aan zijn presidentserfenis?

De Republikeinen lijken in november af te stevenen op een kleine overwinning. Die overwinning zou inderdaad groter worden als Obama zich nu zou bemoeien met bijvoorbeeld het immigratieprobleem. Het toch al Republikeinse zuiden zou dan geheel in handen kunnen vallen van de Republikeinen. Maar laten we de gedachtegang van Obama doortrekken naar november. De republikeinen komen met 51 zetels in de senaat aan de macht, de democraten houden er 48 over en 1 zetel blijft onafhankelijk. De prozaïsche realiteit van de politieke loopgravenoorlog zal blijven bestaan. De Republikeinen zullen vrolijk doorgaan met het blokkeren van Obama’s plannen, om zo ook de erfenis van Obama te doen slinken.

De acties van de Republikeinen zijn vanuit hun perspectief ook niet helemaal onbegrijpelijk. Zij zullen alles proberen om de plannen van Obama te doorkruisen (zie Obamacare). Want de Republikeinen snappen terdege dat een goed einde van Obama’s presidentschap een goed begin is van zijn opvolgster Clinton (ja, ze maakt een goede kans!). De strijd tegen de Democraten zal dan ook fel worden voortgezet.

IS heeft deze week een tweede filmpje van John Cantlie gepubliceerd in wat een minihoorcollege Midden-Oosten zou moeten worden. Ditmaal is het onderwerp: de fout die de VS zou begaan door Syrië en Irak aan te vallen. Het grootste gedeelte van het filmpje gaat over de grootsheid van IS en de domheid van de Westerse wereld. Dit zagen we ook in deel één en het maakt deel twee daarom een beetje voorspelbaar. Echter aan het eind maakt Cantlie (lees IS) een interessante vergelijking. Cantlie legt uit hoe de betrokkenheid van de Verenigde Staten in het Syrische conflict de oorlog in Vietnam zal weerspiegelen. Kan de huidige oorlog wel worden vergeleken met de oorlog uit de jaren ’60 in Vietnam?

De Amerikanen zeggen nu geen soldaten naar Syrië en Irak te sturen, Cantlie denkt, net als in de tijd van Vietnam, dat over een paar maanden deze loze woorden zullen zijn vergeten en de Amerikanen toch troepen zullen sturen. Mocht dit uitkomen dan is de vergelijking niet geheel onjuist. De geschiedenis zal echter de vergelijking pas compleet maken (en ook onthouden) als de oorlog ook eindigt zoals hij eindigde in Vietnam: in een verlies voor de Amerikanen. Dit laatste zal niet gebeuren.

De Koude Oorlog is voorbij en daarmee ook de angst dat eventueel China en/of Rusland zich met het conflict kunnen gaan bemoeien. De Amerikanen hebben grote delen van de oorlog in Vietnam gevochten met in het achterhoofd de angst dat de Russen of Chinezen zouden deelnemen aan het conflict, dit heeft een remmende werking gehad. De Amerikanen durfde niet te dicht bij de Chinese grens te komen uit angst de Chinezen te provoceren. Een dergelijke grote reus staat niet achter IS, sterker nog de wereld lijkt eensgezind over de aanpak van IS: vernietigen. China en Rusland zullen in het conflict in Syrië en Irak niet snel te hulp schieten, niet aan Syrische, Irakese of Amerikaanse zijde.

La Bestia: levensgevaarlijke trein die dwars door Mexico naar de VS loopt.

‘Dreamers’ worden ze genoemd, kinderen die de oversteek uit Midden-Amerika naar de Verenigde Staten (VS) proberen te maken in de hoop op een betere toekomst. Jaarlijks maken tienduizenden de gevaarlijke reis dwars door Mexico naar de VS. Alle ontberingen op de koop toenemend, halen veel kinderen de VS niet. De algemene gedachte is: ‘word ik gepakt, volgende maand probeer ik het weer!’ En geef deze kinderen en hun families eens ongelijk. Met niet anders in het vooruitzicht dan een plaats bij een drugsbende, waarbij de dood op iedere hoek van de straat kan staan, is de keuze voor Amerika snel gemaakt.

Al vele maanden wordt er gesleuteld aan een wetgeving die een einde moet maken aan de vluchtelingenstroom. En omdat voornamelijk de Republikeinen voorstander zijn van een strenge wetgeving ziet de toekomst voor de Midden-Amerikaanse vluchtelingen er somber uit, immers de Republikeinen lijken op een meerder af te stevenen bij de congresverkiezingen in november.

De Democraten zijn woedend. De standpunten die de Republikeinen zouden innemen zijn ‘mensonterend’, volgens de Democraten. Obama wil een wet waarbij deze kinderen niet zonder meer kunnen worden teruggestuurd zonder enig toekomstperspectief.

Toch hebben beide partijen om verschillende redenen gelijk; de Democratische partij om humane redenen en de Republikeinse partij om economische redenen. Helaas, geen van beide partijen gaat de strijd op deze manier winnen. Ze zullen hun partijidealen opzij moeten zetten om dit probleem op te lossen. Het probleem dat moet worden opgelost om deze kinderen een toekomst te geven en om de kosten op de lange termijn niet veel groter te laten worden. De grenscontroles, de opvang en het laten verschijnen voor een rechter, zorgt op de langere termijn voor een veel hogere rekening.

Er is hier een goede oplossing voor: het ‘guest worker program’. In Amerika en Canada niet onbekend, het moet echter anders worden aangekleed. Ten eerste moet het melden aan de grens veel grotere voordelen voor deze immigranten hebben dan als illegaal het land worden binnengesmokkeld. Ten tweede, kinderen zijn de toekomst van een land, dus school ze! En als laatste, laat ze werken om de scholing, eten en onderdak zelf te betalen.

Er is een systeem denkbaar waarbij de kinderen een gedeelte van de dag naar school gaan en de rest van de dag bij een boer of andere projecten werken. Laat ze een klein bedrag sparen voor familie in het land van herkomst, een bedrag voor het verblijf en een bedrag voor de scholing. En maak een duidelijk afspraak dat na verloop van de afgesproken periode de kinderen (inmiddels volwassen) weer terug naar hun geboorteland gaan. Deze opgeleide mensen zullen op de lange termijn voor een betere economische situatie in het land van herkomst zorgen.

De kinderen hoeven niet te teren, waar Republikeinen bang voor zijn, op het gemeenschapsgeld van de Amerikanen. Richt een mini-economie op gefinancierd door de kinderen zelf. Inderdaad, hier zal op korte termijn een investering van de overheid voor nodig zijn, maar het project zal zich na jaren dubbel en dwars terugbetalen. Jonge welwillende mensen maken minder gebruiken van sociale voorzieningen, dit vangnet hoeft dus niet zo groot te zijn. Hoewel dit systeem niet te vergelijken is met de levenswijze van andere westerse kinderen, zij hoeven immers niet hun eigen broek op te houden, is alles beter dan uit de schoolbanken te worden getrokken om drugs te dealen op de hoek van de straat.

On August 14, 2014, President Obama gave an update on the U.S. military operations on Iraq and delivered a statement on the protests in Ferguson, Missouri after the tragic death of Michael Brown.

Uit een recent onderzoek bleek dat 58% (hoogste percentage in zijn termijn) van de Amerikanen het oneens is met het buitenland beleid van Obama (CBS/NYT Poll). Dat de Europeanen vaak niet achter de Amerikanen staan, is niets nieuws. Dat nu ook de eigen bevolking het buitenland beleid van Obama afkeurt, is opmerkelijk. Hoe komt dit?

Ten eerste hebben veel presidenten te maken met dalende populariteit in hun tweede termijn. Als tweede argument kan worden aangedragen dat presidenten het zwaar te verduren hebben als er veel brandhaarden in de wereld zijn. De vraag is of Obama deze populariteitsdaling daadwerkelijk verdient?

Amerika nam als eerste land economische sancties tegen Rusland, sprak Poetin aan op het binnenvallen in de Krim, is constant bezig om samen met Israel een oplossing te zoeken voor het Israel-Gaza conflict, bombardeerde ISIS en stuurde hulpgoederen naar vluchtelingen in het Sinjar gebergte in Irak. Dit allemaal met in het achterhoofd om NIET in een nieuwe oorlog te willen rollen. Is dit de fout van Obama?

Poetin: We hebben nog iets meer tijd nodig voor een echte Koude Oorlog.

Obama: Geen probleem, ik heb de tijd.

De kranten stonden er vol mee: de vliegtuigramp van MH17. De afgelopen weken is er naar aanleiding van deze ramp druk gespeculeerd over een eventuele nieuwe Koude Oorlog. Journalisten en columnisten buitelden over elkaar heen alsof er een tijdperk was aangebroken van een nieuwe Koude Oorlog (Koude Oorlog 2.0). Veel verder dan een machtstrijd tussen Oost en West komen deze Koude Oorlog analyses niet.

Welke (hoofd)ingrediënten zijn er eigenlijk nodig voor een geslaagde Koude Oorlog? We hebben een strijd op mondiaal niveau nodig van twee aan elkaar tegengestelde ideologieën, een reële atomaire dreiging, een wapenwedloop en als kers op de taart serieus te nemen crises: de diverse Berlijn crises en de Cubacrisis. Kijk mondiaal naar de situatie en constateer dat genoemde ingrediënten slechts beperkt aanwezig zijn.

Een ideologische machtsstrijd zoals tussen het oosten en het westen, het socialisme tegen het liberalisme, hebben we tegenwoordig al lang niet meer. Poetin bestuurt Rusland op een autoritaire wijze maar een hier aan ten grondslag liggende  mondiaal actieve ideologie is moeilijk te herkennen. En ook is de tijd verdwenen dat het Sovjetsocialisme zich op warme belangstelling uit het buitenland kon verheugen, voorbij. De ideologie van Poetin werkt hooguit op de lachspieren.

De atomaire dreiging is inmiddels voorbij; de wapenwedloop lijkt (China!) ten einde. De grote hoeveelheden bommen zijn afgebouwd en komen ook niet meer terug. Het recht van de sterkste (technologisch gezien) is voorbij, bijna ieder land is in staat een wapen te produceren met een vernietigende kracht. Het recht van diegene die weet te overtuigen om geen chemische wapens te gebruiken is vandaag de dag het sterkst.

Van een Cubacrisis, waarbij de wereld dertien dagen lang haar adem inhield in afwachting van een eventuele Derde Wereldoorlog, kan ook geen sprake zijn. Het neerschieten van vlucht MH17 kwam even in de buurt, maar leiders zoals Rutte namen geen overhaaste beslissingen en lieten de spanning bekoelen. De economische sancties die de Europese landen en Amerika nu tegen Rusland nemen kunnen niet op tegen de spanning die het opleverde toen Russische boten richting Cuba vaarden om hun raketinstallaties aldaar te voorzien van raketten. De sancties tegen Rusland die op 1 augustus van kracht werden kunnen wel degelijk voor alle partijen vervelende consequenties hebben, maar van een serieuze oorlogsdreiging is geen sprake.

Je krijgt het idee dat analytici met heimee proberen om elementen uit de tijd van de Koude Oorlog te ontdekken die lijken op fenomenen in de huidige crisis. Echter, het eenduidige vijandsbeeld, met aan de ene kant, wij, het goede westen en aan de andere kant, zij, het slechte oosten, is voorbij. Het regime van Poetin is minder eenduidig dan het lijkt. De huidige situatie is te gecompliceerd om te kunnen spreken van een Koude Oorlog. De romantische terugblik naar de Koude Oorlog vertekent het beeld van toen en doet geen recht aan de gebeurtenissen van nu. Daarom is het vergelijken met de Koude Oorlog te gemakkelijk. Helaas, vooral Poetin zal ons eerst aan een aantal essentiële ingrediënten moeten helpen alvorens we weer van een Koude Oorlog mogen spreken.

Het is opmerkelijk hoe vaak Obama (lees Amerika) wordt aangekeken als het ergens onrustig is in de wereld. Columnist Marc Thiessen van de Washington Post schreef dinsdag 22 juli: “But the real problem in Ukraine is not Obama’s rhetoric, but his actions (or lack thereof).” Hoewel Amerika nog steeds dé grootmacht is, mag er niet altijd vanuit worden gegaan dat het daarmee ook de eerste stap naar een oplossing zet in Oekraïne. Geen probleem kan worden opgelost zonder Amerika, maar Amerika kan problemen niet alleen oplossen.

Zowel Europa als Amerika hebben het afgelopen jaar problemen gehad met de Russen en de separatisten in Oekraïne. De afscheiding van de Krim (die bij de NOS nog niet helemaal geaccepteerd is, de kaart is gestreept en hoort zowel bij Rusland als bij Oekraïne) zorgde voor veel opschudding in Europa en Amerika en een aantal maatregelen tegen de Russische elite volgden; die elite lijkt er tot op heden nog niet echt van geschrokken. Amerika en Europa lijken beiden niet al te veel zin te hebben in een conflict met Poetin, terecht, de man is niet te vertrouwen en staat in een autoritair Russische traditie die bij de tsaar begonnen is en via Lenin bij Poetin uitkomt.

Als er wordt gekeken naar de vliegtuigramp van twee weken terug, kiest Europa (en helaas ook Nederland) voor de voorzichtige aanpak; de lichamen moeten eerst terug. Europa heeft zijn maatregelen ten opzichte van de Russen en de separatisten al aangescherpt maar komen nog niet in de buurt van de maatregelen die Amerikanen eerder al hebben getroffen. Waarom zouden de Amerikanen voorop moeten gaan terwijl er bij deze ramp bijna geen Amerikanen zijn betrokken? Obama heeft zijn conclusies over de ramp getrokken, maar wacht met recht nu op het eindoordeel van de Europese landen.

Wat als er meer Amerikaanse slachtoffers waren gevallen? De Amerikanen waren dezelfde dag nog terplekke geweest! De Special Forces hadden het gebied afgezet en klaargemaakt voor een onderzoeksteam. De Amerikanen waren naar Oekraïne gevlogen onder het mom: dit is niet hoe je met mensen omgaat, wij zoeken dit tot op de bodem uit. Europa handelde anders: eerst de lijken, dan het onderzoek. De dagen die de separatisten van onder andere Nederland hebben gekregen om alles op te ruimen (inclusief raketinstallatie) zullen het onderzoek dusdanig ingewikkeld maken dat de waarheid achter de toedracht van het neerhalen van MH17 misschien wel nooit boven tafel komt. De schietincidenten van de afgelopen dagen maken het werk voor het onderzoeksteam alleen maar lastiger.

Naast dat er geen Amerikaanse slachtoffers zijn gevallen heeft Obama een tweede reden om nu eens vanuit de coulisse toe te kijken; de (mislukte) oorlogen in Afghanistan (2001) en Irak (2003). De Amerikanen zijn oorlogsmoe na de oorlogen in het Midden-Oosten. De recente ontwikkelingen met ISIS in Irak en de onstabiele democratie in Afghanistan maken het onaantrekkelijk opnieuw hard in te grijpen in een conflictgebied (Oekraïne). Toen de Amerikanen begin 2003 aanklopten om te vragen of de Europeanen mee wilde doen in de strijd tegen het terrorisme in Irak, gaf Europa niet thuis; de reden om Irak binnen te trekken zou niet legitiem zijn.

Vorige week schreef ik over de mogelijke presidentskandidaat van de Democraten Hillary Clinton. Deze week gaat het over columnist en neurochirurg Ben Carson (62), een eventuele presidentskandidaat van de Republikeinen.

Hoewel hij officieel geen Republikein is, is zijn gedachtegoed makkelijk in het Republikeinse plaatje te plaatsen. Naar eigen zeggen zou hij zijn partij de ‘Logic Party’ horen, een door hem zelf bedachte partij. ‘Discussie’ is het toverwoord bij Carson: zorg ervoor dat je met veel mensen spreekt en luister goed. Alleen door goed te luisteren en feiten naast elkaar te leggen krijg je een weloverwogen oordeel (lees Karl Popper).

Carson werd grotendeels opgevoed door zijn moeder (ouders scheidde toen Ben 8 was) die hem het plezier van het lezen meegaf. De familie had het niet breed en juist de zuinigheid van toen maakt hem naar eigen zeggen nu zo sterk. Hij studeerde aan Yale University en werd een neurochirurg. Na zijn pensioen is hij zich meer met politieke zaken gaan bezig houden met als mogelijk gevolg dat hij de Republikeinen vertegenwoordigt voor de presidentsverkiezingen van 2016. Een aantal redenen waarom Carson perfect bij de Republikeinen past.

Kapitalist in hart en nieren. Carson gelooft in de vrije markt, de vlaktaks en de vrijheid van het individu om een zo groot mogelijk welvaart na te streven. Carson gelooft dat veel lezen mensen verder brengt in het leven en daar ligt ook de kracht van het individu om zichzelf omhoog te werken in de samenleving. Hand ophouden bij de overheid is er niet bij. Hij schrijft in zijn laatste boek One Nation: “Who is repsonsible for taking care of those who have no intention of taking care of themself? If they are not devoid of mental faculties, it is safe to assume that their behaviour pattern is learned and that it can be unlearned by allowing them to experience the consequences of their choices. (…) I belief it is a technique that will also work for adults who act like childeren.” De verzorgingsstaat moet langzaam worden opgerold.

Gelovig. Net als veel andere Republikeinen is Carson gelovig. Door God zijn de leefregels gegeven in de Bijbel.

Anti Obamacare. Hoewel hij in zijn boek One Nation niet direct met een alternatief komt voor Obamacare is hij een felle tegenstander van de wet. Hij geeft toe dat de oude wet niet perfect was, maar toe was aan verbetering. Obamacare is niet getest en het resultaat dus verre van zeker. Hier had volgens Carson de consensus met de Republikeinen moeten worden gezocht, de wet is nu aangenomen zonder één stem van een Republikein uit Senaat of Huis van Afgevaardigden.

Bezuinigen. Carson maakt zich grote zorgen over de staatsschuld van de Amerikanen. Deze is opgelopen tot bijna 17 triljoen (Nederland heeft 425 miljard) en hij is bang dat latere generaties te maken krijgen met de onzorgvuldigheid van de huidige generatie. Obamacare en de steeds ouder wordende populatie maakt bezuinigen niet gemakkelijk. De vele subsidies en de verzorgingsstaat zullen moeten worden teruggedrongen om de schuld niet verder te laten stijgen.

Hoe het pamflet Common Sense de inspiratie was voor The Declaration of Independence

Vorige week vrijdag, 4 juli, vierden de Amerikanen 'Independence Day' (Onafhankelijkheidsdag). Deze dag werd uitgebreid gevierd met vuurwerk en festiviteiten. Wat veel mensen echter niet weten is dat het pamflet van Paine uit 1776 een inspiratie was voor de Founding Fathers. Vorige week is deze tekst voor het eerst in het Nederlands uitgegeven (Mastix Press, 2014). Een mooie gelegenheid om de tekst van Paine eens nader te beschouwen. Met Common Sense, oftewel Gezond Verstand, zweer je de koning af betoogt Thomas Paine: ‘a thirst for absolute power is the natural disease of monarchy.’

Het stukje papier met The Declaration of Independence is nog altijd een van de belangrijkste geschiedkundige Amerikaanse objecten. 4 juli 1776 is de dag waarop de Amerikaanse koloniën zich vrij en onafhankelijk verklaarden van hun moederland Groot-Brittannië. De zogenaamde Founding Fathers waren de bemoeizucht van de Engelse kroon zat en vonden het onterecht dat ze wel belasting moesten betalen, maar geen inspraak hadden in het Britse bestuur (no taxation without representation). Groot-Brittannië wilde haar koloniën niet kwijt en stuurde een leger om orde op zaken te stellen. Een oorlog volgde die werd gewonnen door de Amerikanen.

Thomas Paine schreef zijn pamflet een half jaar voor de onafhankelijkheid van Amerika. Wat stond er in Gezond Verstand en wat wilde Paine hier mee bereiken?

De auteur herhaalt zich in dit pamflet constant, maar maakt wel een belangrijk punt: verdienen wij het om overheerst te worden door de tirannieke koning George III uit Groot-Brittannië? Paine stelt zijn lezers de vraag: “Is de macht die jaloers is op onze welvaart wel de juiste macht om over ons te regeren? Wie nee antwoordt op deze vraag, is voor onafhankelijkheid, want onafhankelijkheid betekent niets meer of minder dan dat wij onze eigen wetten zullen maken of dat de koning, de grootste vijand die dit continent heeft of kan hebben, ons zal zeggen: Er zullen geen wetten zijn die mij niet bevallen.” 

Paine gaat in dit pamflet nog een stapje verder en stelt dat er zelden een goede koning of monarch heeft geregeerd. Daarentegen noemt hij de Republiek en Zwitserland als voorbeelden die zonder monarch een relatief hoge welvaart wisten te genereren.

Paine was door zijn harde woorden alles behalve populair bij zijn tijdgenoten. John Adams, de latere president van Amerika, nam de houding van Paine niet in dank af omdat hij bang was voor de confrontatie met Groot-Brittannië. En niet voor niets de Engelse kroon zocht Paine voor het verstoren van de openbare orde. Adams was in die tijd nog steeds op verzoening uit met George III en dacht nog niet aan onafhankelijkheid. Paine zou de onrust alleen maar kunnen vergroten volgens Adams.