“jestem emocjonalnym wrakiem, jestem w środku popierdolona.”

“A ona? Jej defekt polega właśnie na tym, że ni stąd, ni zowąd zdarza jej się osunąć w inny czas, jakby podłoga się pod nią zapadła, jakby zleciała o kilka pięter niżej. Ona wierzy, że nie boi się niczego. A przecież zawsze się czegoś boi. Zawsze tego samego i niczego więcej. Ale ten strach tak wrósł w jej serce, że na co dzień wcale go nie czuje, tylko czasem coś ją zaczyna dławić, jakby w gardle utkwiło obce ciało, które wzięło się tam nie wiadomo skąd.”

depce, plącząc krzyk bólu z śmiechem i przekleństwem.

“Fizyczny ból to nic, przy tym co może dziać się w ludzkiej głowie.”

“Nie waż się poddawać. Nie dziś. Nie jutro. Nawet za miesiąc. Nie w tym życiu.”

“Leczysz depresje ćpaniem, smutek wódką, wkurwienie fajkami a zmęczenie kawą. Jesteś popierdolony, ale ja też.”