Bycie sobą nie zawsze wygląda jak piękna podróż. Czasem to samotny spacer przez własny chaos.

„Czasem próbujesz wyciągnąć kogoś z pożaru, a potem słyszysz, że to ty go wznieciłeś.”

„Najtrudniejszą rozmowę prowadzisz nie z innymi – tylko z własnym sercem nocą.”

Ale rzeczą, do której nigdy się nie przyznam przed nikim, kto mnie zna, jest to, jak desperacko pragnę być kochany. Nie sądzę, żebym potrafił to powiedzieć. Jak bardzo chcę, żeby ktoś ujął moje nadgarstki, pocałował moje dłonie, uśmiechnął się do mnie i pragnął mnie. Chcę być pragniony — a nie wiem, jak długo poezja czy piosenki będą w stanie zastąpić to pragnienie.

To nie samotność boli najbardziej. Tylko uczucie, że nawet z samą sobą nie potrafię być blisko.

Czas się przyzwyczaić że nie jestem priorytetem a opcją

To wszytko pozory odklejony tak że słysze kolory, bys nie chciala widziec mnie od tej strony

zabolało, ale nie zdziwiło