zeynep

Artık cidden içimde hiçbir şey için istek kalmadı, çabalamaktan söz bile etmiyorum.

Bir şey hissetmemek ve çok şey hissetmek.

Bir şeylere inanmanın heyecanını özlüyorum.

İnsanı olgunlaştıran her şey biraz da duygusuzlaştırır.

Ben, yüzlerce kez toparlanmış dağınık bir odayım.

Kimse anlamıyorken biri tarafından anlaşılmak ve sonra iki yabancı olmanın hissettirdiği boşluk..

her seferinde ümitlenecek kadar aptal olduğum için kendimden nefret ediyorum.

Nefret ediyorum gelmemene, suskunluğuna, sanki hiç olmamış gibi davranmana. ben içimde koca savaş verirken, senin tek kelime bile etmemene..

seni gönlümde fazla büyütmüşüm

"Oysa ben en çok gölgelerin özgür olduğuna inanırım bayım, gölgelere zincir vuramazsınız."

Kırılmıştım, sorsan anlatacaktım. Üzülmüştüm, sarılsan ağlayacaktım. Parçalanmıştım, toplasan toplanacaktım. Ama umrunda bile değildim..

senin açtığın yarayı sana sarılarak geçirmek istememin acısını sen bilemezsin

Zihnimde bitmeyen bir ses var, o sesi susturamıyorum..