Yüksek lisans beni çok gereksiz yıprattı. Zaten yoğun çalışırken kaygımı yönetemedim. Üzerinden 1.5 yıl geçti. Günlük yoğunluklar arasında yeni bir çalışmanın içine girecek gücü kendimde bulamadım. Hayatımı meşgul eden gündemlerin beni yıpratmış olmasının da bir payı mevcut.

Geçen hafta kursta 40 yaşlarında bir hanım bir anda bana, gençliğimde bunları yaptım ama sonra bıraktım. (hala aktif ama büyük adımlar atmamaktan bahsediyor) Sen kaliteli bir insansın sahada olmalısın minvalinde konuştu. Aslında benim çalışmalarımdan haberi yokmuş. Orada konuşmalarımız üzerinden ilgimin olduğunu fark etmiş bunun üzerine beni desteklemek istemiş. Konuşmamız yarım kaldı. Ama bana çok iyi geldi. Yine de, kendimde o gücü bulamıyorum ilk boşlukta dinlenmek istiyorum yeni bir işe girişmek değil. Yorulmaya karşı bir korku geliştirdim. Sürekli işlerin arasında boğulmanın bedenime etkilerini gördükten sonra bir hal üzere nasıl yorulmam onun planını yapıyorum artık.. Bir noktada bu da rahatsız etmeye başladı. Tembel biri haline mi dönüşüyorum??

Böbürlenme değil ama mesleki bilgime ek islami kaynakları benim kadar taramış meslektaşımla henüz tanışmadım. Katıldığım benzer eğitimlerdeki bilgilerin daha fazlasını zaten daha önce okudum-öğrendim. Bu benim için büyük bir zenginlik ve nasipti ama öylece bir kenarda bırakıverdim. Verdiğim eğitimlerin güzel insanlara ulaştığını biliyorum ama öylece kaldı.

Az önce yabancı bir hesabın bu husustaki videolarına denk geldim. Çok üzüldüm. Karşımda duran kitaplarıma baktım.

Bir süredir sadece çok üzülüyorum olanlara. Öfke yok. Yalnızlık yok. Sadece çok üzgünüm. Uğraşlar beni alıkoysa da kendimle kaldığımda aşamıyorum. Bir noktadan sonra güne devam etmek çok zor oluyor sakince bir köşede kalmak istiyorum.

Bir süredir bilgisayar başındayım. Beynimin üstünde ağır bir yük. Gönlüm buruk. Ama yazılması gereken onlarca liste var ve daha fazla öteleyemem. Gün bu saatine erdi ama hala kendimde değilim.

Evliliğin ilk ayları için normal mi. Asla dayanamıyor tahammül edemiyorum. Günlerce uykusuz kalıyorum üzüntüden. Canım çok yanıyor.

ve aleyküm selam, aynı mesele çemberi içinde mi dönüyor kavga yoksa hep yenileri mi açılıyor?

5 aylık evlilik için kavga hem normal hem değil. Bunun arta kalan vakitlerinde nasıl ve neler yaşandığı önemli.. Birine, biz hep kavga ediyoruz diyerek gitme derim, nacizane. Var olan sorun ne, önce onu kendi zihninde netleştir.

Evlilikte her sorun, aşılmak için değildir. Bazıları geçilir gidilir. Bazıları unutulur. Bazı hallere ise zamanla alışılır.

Bazı kavgalar, kişinin kendiyle-korkularıyla kavgasıdır. Bunları iyi değerlendir, sakince tart, kendini geliştir, kendini rahatlat.

Yani bana ayıp geliyor bu durum. Ben meseleye ticaret olarak bakmıyorum. Liste gönder bırak yapmıyorum. Şu kadarcık özeni hak ediyorum da demiyorum.

Bu, rutin insanlık meselesi. Nezaket. Bir bilet satın aldınız. Teşekkür eder, alır gidersiniz.

Ben yoğunluk sebepli dönüş yapamadığımda çok tavır gördüm. Hepsinde, zor anımda destek gördüm mü?İyi günümde tebrik aldım mı? Tartışılır.

Ama bir süredir, ne zaman bir yoğunlukları olsa mesaja bakmayı unutabiliyor-dönemeyebiliyor-uyuyakalabiliyorlar.

Bence insanlar bu cevap vermememe meselesini abartmayı bırakmalı.

Sen, cevap vermemesinde bir yargı buluyor isen görüşme o insanla o zaman. Arkadaşlık ticaret değildir. Aldım verdim değildir.