İnsan sevdiği şarkıyı her dinlediğinda aslında aynı anıya sarılır.

feza, sorma halimi hatrımı ben de bilmiyorum.

elbette kafamda huni, elimde direksiyon ile saatlerce sokaklarda koşturmayacağım. sabahın ilk ışıklarından akşam güneş batıncaya kadar çalışıp, farklı bankalara borç ödeyeceğim. bardak bardak demli çay içip birilerini sevmeye devam edeceğim. belki biraz da Cem Adrian falan dinlerim. çünkü modern çağda delirmek bunu gerektirir. çünkü yitirdiğimiz her zaman aklımız değildir.

Uzun bir yastı. Ben seni dönersin umuduyla bekledim, sonra senden ölmüşsün gibi vazgeçtim.

Zihninin en karanlık köşelerine çiçekler ekmek istiyorum

Hissettiğim kırgınlıkta çok fazla sevgim var.

Özledim, gerçekten fazlasıyla.

Oysa senin devasa dalgalarının arasında kaybolmaya da razıydım ben

hep aynı terane basa dönüp sana sarıyorum sonumu getiriosun

kendimi istasyonlara benzetiyorum füsun. ben durmadan birini bekliyorum ve birileri de durmadan beni terk ediyor.