Bugün içimde dinmeyen bir sızı var, yarın belki geçer.

Zamanın geçmediği bir yer hayal et, işte ben tam oradayım.

Herkesin bir “dışarısı” vardır, göstermek için özenle düzenlediği bir vitrin. Bir de “içerisi” vardır, ışıkları kapattığında tek başına kaldığı, sakladığı o döküntülerin olduğu gerçek hayat. İnsan en çok, kimsenin görmediği o karanlıkla yüzleşirken büyür.

Özlediğini sandığın şey bazen bir insan değil, onunla geçirdiğin zamandır. Anıları ne kadar güzel saklarsak saklayalım, bir gün o anıların tozunu silmeyi bıraktığında geriye sadece soğuk bir gerçek kalır. İşte bu gerçeği kabullenmek o anıya ihanet değil, kendine ve geleceğine olan borcundur.

İnsan sevdiği şarkıyı her dinlediğinda aslında aynı anıya sarılır.

Unutmak diye bir şey yok, sadece bir süre sonra o sızıya karşı bağışıklık kazanıyorsun.

Geriye dönüp bakınca fark ediyorsun; hayat dediğin şey sadece kursakta kalan hevesler, uykusuz geceler ve yıkılan hayallerden ibaretmiş.

Kalbim bir çocuk parkı gibiydi; sen gittin, parkta bitmeyen bir gece başladı.

Bir gün bir bakmışsın, her şey düzelmiş ama senin o güzel günleri yaşayacak halin kalmamış.

Bazı akşamlar karanlık sokaklara değil, doğrudan kalbe iner.

"Özledim" demek bazen dünyanın en zor kelimesi haline gelir, boğazında düğümlenir, yutkunamazsın.

Ne başındayım hikâyenin ne sonunda, arada sıkışmış bir ayraç gibi.

Kalbimde bir kış uykusu, ne zaman uyansam her yer hâlâ bembeyaz.

Kokun odanın duvarlarına sinmiş, boyasalar bile geçmeyecek bir yaşanmışlık bu.

Hayat, biriktirdiğimiz hüzünlerin bizi yavaş yavaş tüketmesidir.

Bir fotoğraf karesine hapsolmuş gülüşlerin sahteliğiyle geçiyor hayatım.

Umut, işkenceyi uzatan bir yanılgıdır.