Şeb

Ben neden hiçbir şeyi hak etmiyorum?

Beni göğsünde uyutamaz mısın. Gebereceğim artık uykusuzluktan, kabuslardan, yalanlardan dolanlardan. Sadece birkaç saat beni göğsüne yatırmaz mısın, dünya biraz sessiz kalsın, ben de ilk kez dinleneyim. Çok şey istemiyorum aslında. Büyük sözler, sonsuz vaatler değil. Sadece kalbinin ritmini duymak istiyorum bir süre. Başka hiçbir şeyin sesi girmesin araya. Saçlarım dağınık kalsın, gözlerim kapanırken kontrol etmeyeyim kendimi. Düşmekten korkmayayım, tutulduğumu bileyim. Birinin yanında güvende olmak nasıl bir şey, onu unutmuşum. Hatırlatır mısın? hiç konuşmadan bile iyi hissetmenin mümkün olduğunu, birkaç saatliğine dünya bizden vazgeçsin. Biz de ondan. Sadece sen ve ben kalsın, sakin, yumuşak, gerçek.

Biz gecenin bıraktıklarıyız. Adımız hiçbir kapıya yazılmadı. Bizi arayanlar hep yanlış yüzlere baktı, yanlış isimleri ezberledi. Sessiz kalmayı öğrendik. Yaralar anlatıldıkça kapanmıyor. İnsan, onları içinde taşıya taşıya yaşamayı öğreniyor. Gökyüzüne uzun uzun bakarız. Bir cevap beklediğimizden değil. Unutulmadığımızı hatırlamak için. Mucize istemiyoruz. Yalnızca bir yerlerde hâlâ görüldüğümüzü bilmek yetiyor. Tanrı, beni insanların arasında arama. Ben unutulmuş masaların başında, ışığı en son sönen evlerde, adı anılmayan duaların içinde bekliyorum. Herkesin geçip gittiği yük hâlâ omuzlarımda. Ne yere bırakabiliyorum ne de başkasına verebiliyorum. Bana başka bir yol verme. Adımı bir gün anacak olursan, beni olduğum hâlimle hatırla. Sessizliğimle, eksikliğimle, taşıdığım yükle.

Eve dönerken arka kapıdan geçeyim dedim, çimlerden yürüdüm, yürürken takıldım düşüyordum düşmemek için insanüstü çaba gösterirken ayağımı burktum çok fena yan döndü ayağım. Şimdi şişti ve üstüne basamıyorum. Benim şansıma, her şey ters mi gider.

Gel, kapıyı usulca kapatalım. Dışarıda kalan sesler bizi çağırmasın artık. Herkes kendi öfkesini taşısın. Ben senin yorgunluğunu taşırım. Dünya bizi anlamak zorunda değil. Yeter ki birbirimizi kaybetmeyelim.

Bir gün beni değil, bende bıraktığın hâlini özleyeceksin. O gün ben çoktan susmuş olacağım. Ama bil ki, sessizliğin bile adımı söyleyecek sana.

Tanrıya uzun zamandır senden başka bir şey söylemiyorum. Ne bir dileğim kaldı ne de değiştirmek istediğim bir kaderim. Adını ağzıma almıyorum ama her duamın içinde sessizce duruyorsun. Bazen düşünüyorum, seni benden alırken hangimizden daha çok vazgeçti. Senden mi, benden mi. Aynaya bakıyorum. Yüzüm aynı yüz, sesim aynı ses ama içimde biri uzun zaman önce kalkıp gitti. Onun yerine kim geldi bilmiyorum. Bildiğim tek şey, eskiden güldüğüm yerlere artık sessiz kaldığım. "Seni unuttum." diyebilirdim. Kolay olurdu. Herkes inanırdı. Belki Tanrı bile ses etmezdi. Ama ben yalan söylemeyi hiçbir zaman beceremedim. Sen gittin ama bende bitmedin. Hâlâ en uzun cümlelerimin içinde, en sessiz dualarımda ve kimsenin bilmediği o yerde yaşıyorsun. Sana kavuşmayı istemiyorum artık. Yalnızca bir gün, Tanrı gözlerimin içine bakınca seni ne kadar sevdiğimi benden değil, sessizliğimden anlasın istiyorum.

Senden sonra kimseyi suçlamadım. Enkaz, yıkılan binaya kızmaz.