No cóż życie

Męczy mnie to, że cokolwiek ktoś powie o mnie ja to dogłębnie analizuje, wracam myślami do tego ciągle i nigdy tego nie wyrzucę z głowy. Jestem strasznie zmęczona tym wszystkim. Boję się wzroku ludzi - jakby wiedzieli jaką beznadziejna jestem. Wiele razy idąc przez miasto zaczynały lecieć mi łzy chcąc uciec od innych jak najdalej. Nie potrafię konfrontować się z ludźmi. Zapominam słów jakbym miała pustkę głowie. Sama myśl, że mam coś załatwić osobiście w urzędzie mnie przeraża. Muszę sobie najpierw ustalić co chce powiedzieć, a i tak na końcu pląta mi się język. Czuję się jak jeden wielki problem, który nie potrafi o sobie zadbać...

Coś w Tobie sprawiło, że poczułem się trochę bardziej żywy i o wiele mniej zagubiony

Odchodzę

Wyobraź sobie, że wilk jest zakochany w Księżycu, jednakże przez dzielący ich dystans nigdy nie będą w stanie być razem, dlatego jego wycie jest słyszalne tak głośno i wyraźnie. Tak się czułam. Jak wilk.

“Co byś mi powiedział, gdybyś miał świadomość, że rozmawiamy ostatni raz?”