Fezanın Sayesi

O gün büsbütün güzeldi. Hiç yaşamamış şeyler gibi güzeldi. Hayatın eşiğinde, düşüncenin eşiğinde son bir defa gördüğümüz şeyler gibi güzeldi...

Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinlemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?

Ölmeden ölmek zormuş.

Bırak gündüz onların olsun, bizim gecelerimiz var...

Ama tesadüfler değil miydi birçok şeyin başlangıcı?

Bazen keşke demek istemiyor insan. Ama hayatımız keşkelerle dolu...

Ondan uzaklaştıkça ona yaklaşıyordum...

Sadece bedenlerimizi değil, ruhlarımızı da karantinaya aldılar. Ne bu karantinadan çıkabiliyoruz, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz.

- Biliyor musun Olric, benim birçok dostum var.

Oysa emin olduğum bir şey vardı, hayatı çözmenin sırrı insanın yaşında değil, yaşadıklarındaydı.

Sahi, sence ölüm siyah mıdır, Atakan? Bulur muyum bu gece onu?

Selam olsun karanlıkta gülümseyenlere. Işığını ararken tökezleyip düşenlere. Yaraları olmasına rağmen, vazgeçmeyenlere..

Juliet Romeo'nundur...

Ruhumdan her geçeni dudaklarımın arasına yollasam ruhuma ne kalır?

Çırpındıkça daha da mı hapsolur insan, yoksa hapsoldukça mı çırpınır?