sotomi

Δημοψήφισμα ξανά, χρόνια μετά. Κρίσιμα χρόνια μετά, κρίσιμες ώρες τώρα. Ξανά. Μια Μεταπολίτευση που αρνείται να κλείσει τον κύκλο της. Κι επιμένει να διχάζει, από τα πράσινα και μπλε καφενεία, σ’ένα Ναι ή Όχι σε επώδυνα μέτρα των Θεσμών. Γιατί το Δημοψήφισμα εξ ορισμού είναι διχαστικό καίτοι βαθιά δημοκρατικό και άμεσο. Κάθε δημοψήφισμα. Όχι ή Ναι σε καλεί να επιλέξεις. Κι ο Έλληνας εύκολος να κατασκευάζει εχθρούς, φανταστικούς, εικονικούς, κοντινούς ή μακρινούς, αρέσκεται σε αφορισμούς και αποφάσεις που δε θέλουν διάβασμα και περίσκεψη. Για να καλύψει τη δική του έλλειψη επιχειρημάτων, τις ανασφάλειες, το ολίγιστο της σημερινής του ύπαρξης. Ιδανικός να ξεχνά τα προσωπικά του βιώματα, τις ιστορικές του ευθύνες, να νοιάζεται για το διπλανό του. Μοναδικός να προβατοποιείται σε παραπλανητικά διλήμματα και να πορεύεται με την “παράσταση νίκης”. 5 χρόνια η Ελλάδα διανύει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις στη σύγχρονη Ιστορία της. Κρίση που θεωρείται οικονομική, μα είναι πρωτίστως κοινωνική και πολιτική. Κρίση που όμως εγκαινιάστηκε με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, τη στιγμή που στην εξουσία εκλεγόταν ο Αντρέας Παπανδρέου. Οξύμωρη η συγκυρία, αλλά προσδιοριστική της κατάληξης σήμερα: από την πρώτη μέρα Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ο οικονομικός και κοινωνικός ιστός της χώρας γνώρισε θεαματική μετάλλαξη, με την κομματική οικειοποίηση των Ευρωπαϊκών αναπτυξιακών κονδυλίων, την ανάδειξη της κομματικής ταυτότητας σε εισιτήριο στη νέα ελλαδική κυρίαρχη τάξη της λαμογιάς, των καταλήψεων, των συνδικαλιστών, των κοινωνικοποιήσεων, της διάλυσης της αστικής τάξης, της Παιδείας, της Καλλιέργειας, με την επαναφορά του κυρίαρχου πελατειακού Κράτους. Πακέτα και επιδοτήσεις ήταν οι μίζες της εποχής. Τα μέσα ανέλιξης κάθε άχρηστου κομματικά συνεπούς κλακαδόρου, σε θέσεις εξουσίας, ο μονόδρομος που δημιούργησε τη φούσκα του Χρηματιστηρίου, τις υπερτιμολογήσεις των Ολυμπιακών Αγώνων, τους κουμπάρους, η πλασματική ευδαιμονία που μας έφερε στο ευρώ και την ευρωζώνη, με παραποιημένα στοιχεία, γιγάντωσε το δημόσιο χρέος και τη στρεβλή ανάπτυξη τύπου rooms to let, σύμβουλοι επιχειρήσεων και κρατικοδίαιτοι entrepreneurs. Το 1981, η χώρα, καίτοι αναπόσπαστο κομμάτι του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, δεν έγινε Ευρωπαϊκή. Η χώρα δεν είναι, δεν υπήρξε ποτέ Ευρώπη. Διότι η θέση της είναι στο σταυροδρόμι Δύσης κι Ανατολής, το ένδυμά της δυτικότροπο μεν, μα η συμπεριφορά και η πορεία της ανατολί(τι)κη. Διότι Ευρωπαϊκή χώρα σημαίνει προτεσταντικές δομές, όχι φιλότιμο, μπέσα, μαγκιά. Σημαίνει Ισονομία, Δικαιοσύνη, σεβασμός σε νόμους, κανόνες, δικαιώματα και υποχρεώσεις αμφίδρομα. Ευρώπη σημαίνει λογοδοσία, αμοιβαία ειλικρίνεια στις συναλλαγές με ένα Δημόσιο λειτουργικό και αποτελεσματικό προς όφελος του Πολίτη. Σημαίνει και συνεπάγεται προσωπική ευθύνη σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά, συλλογικά, ατομικά. Ευρώπη είναι περηφάνεια και διαπραγμάτευση επί ίσοις όροις, όχι Θεσμοί ή Τρόικα σαμουράι απέναντι σε οφειλέτη, δανειζόμενο, υποτελή. Είναι ελεγκτικοί μηχανισμοί για risk management & συνεπή αξιοποίηση των πόρων, απέναντι σε παραδοσιακά ασυνεπή κι ανέντιμο εταίρο στα φέροντα την υπογραφή του. Η Ευρώπη είναι Πολιτισμός, Κουλτούρα και Πολιτική. Δεν είναι ένα κέρμα. 5 χρόνια από την ημέρα που ο Γ. Παπανδρέου επέλεξε το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ να κυβερνήσουν την Ελλάδα, και να νομολογούν δια των εψηφισμένων εκπροσώπων του Έθνους στη βάση του βρετανικού δικαίου, με ένα αταλάντευτο ναι, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 25%, η επίσημη ανεργία από 9% πήγε στο 26%, το δημόσιο χρέος από 129% του ΑΕΠ στο 173%. 5 χρόνια που δεν καταργήθηκε ο Νόμος περί ευθύνης Υπουργών, δε μειώθηκαν οι βουλευτικοί μισθοί, ούτε το 70% αφορολόγητό τους, αντίθετα έκλεισε το 35% των ιδιωτικών επιχειρήσεων, μειώθηκαν οι μισθοί 40%, οι συντάξεις στο μισό, και 6.3 εκ επί 10.8 εκ συνολικού πληθυσμού βρίσκεται σε κατάσταση ή απειλή φτώχειας. 5 χρόνια όμως, που ο Έλληνας επέλεγε τον καναπέ, το φόβο και τις ανέξοδες συζητήσεις στη βάση “οι άλλοι φταίνε, όχι εγώ, άλλοι αποφασίζουν, όχι εγώ”. Επέλεγε τις γενικεύσεις, τους αφορισμούς, το Φασισμό συχνά. Και απέκλειε το διάλογο, απέρριπτε το σχεδιασμό του μέλλοντός του, ήθελε τα εύκολα, τα βολικά κι ένα τριήμερο στο Ναύπλιο, τη Μύκονο, την Πράγα, το Λονδίνο, όπως οι ηγήτορές του: ταξίδι all inclusive στις Βρυξέλλες, ένα χαστουκάκι στο μάγουλο, και να υπογράφουν ναι αντί για κάθε λελογισμένο κοινωνικά δίκαιο όχι που όφειλαν να διεκδικούν. Την Κυριακή 5 Ιουλίου, ο Έλληνας έχει ένα ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει: θα αποφασίσει εκείνος ή κάποιος αντ’αυτού αν η Ελλάδα θα γίνει Ευρωπαϊκή χώρα συνεπής στο εθνικό της χρέος και τις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, επί αμοιβαίου σεβασμού του κοινωνικού και ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αν θα διεκδικήσει με αξιώσεις, αξιοπιστία και σοβαρότητα, την αξιοπρέπεια, το παρόν, την ελευθερία εν δημοκρατία ενός Λαού. Εάν αυτός ο Λαός θα εξακολουθήσει να έχει όραμα του μέλλοντός του το ένδοξο παρελθόν ή εάν θα σχεδιάσει και οικοδομήσει το αύριο που επιθυμεί, όχι που αξίζει. Που μπορεί να συντηρήσει και να απογειώσει με ίδια μέσα, όχι αποκλειστικά με χρηματοδότηση από αναχρηματοδοτούμενες Τράπεζες, funds, εταιρείες, χρηματιστηριακά παιχνίδια και γεωπολιτικές ζαριές. Εάν ο Έλληνας και η Ελληνίδα θα αναλαμβάνουν ευθύνες και θα υλοποιούν εθνικούς στόχους και θεμιτά επιχειρηματικά σχέδια, αντί να απαιτούν ή αποδίδουν οποιαδήποτε ανταλλάγματα. Εάν θα εξηγήσουμε με νηφαλιότητα, ηπιότητα, σεβασμό στη διαφωνία και τη συμφωνία μας, ότι δεν είμαστε πειραματόζωο, υποζύγιο, yesmen σε άλογες, εξοντωτικές, φτωχοποιητικές πολιτικές μιας Ευρώπης που ακυρώνει καθημερινά τη Συνθήκη της Λισαβόνας αντί να την τιμά: “Ευρώπη ενωμένη πλέον στη βάση κοινών επώδυνων εμπειριών, επιθυμεί να προχωρήσει στο δρόμο του Πολιτισμού, της Προόδου και της Ευημερίας, για το καλό όλων των κατοίκων της, συμπεριλαμβανομένων των πλέον αδύνατων και με περιορισμένους πόρους, παραμένει μια Ήπειρος ανοικτή στην κουλτούρα, τη γνώση και την κοινωνική πρόοδο, και επιθυμεί να εμβαθύνει το δημοκρατικό και διαφανή χαρακτήρα της δημόσιας ζωης της, και να εργαστεί για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την αλληλλευγγύη στον κόσμο”. Εάν θα επαναφέρουμε στην επικαιρότητα τη ρήση του Στρατηγού De Gaulle, εκ των εμπνευστών του Ευρωπαϊκού ιδεώδους: «L'essentiel, pour jouer un rôle international, c'est d'exister par soi-même, chez soi. Il n'y a pas de réalité internationale qui ne soit d'abord une réalité nationale» (το βασικό για να παίξεις ένα διεθνή ρόλο, είναι να είσαι αυθύπαρκτος Δεν υπάρχει διεθνής πραγματικότητα, η οποία δεν είναι πρώτιστα μια εθνική πραγματικότητα, 13/12/1959). Αυτό είναι το πραγματικό δημοψήφισμα. Σε αυτά τα θέματα θα τοποθετηθείς. Σε αυτή την κάλπη θα αναλαβεις ή θα εκχωρήσεις εκ νέου τις προσωπικές, συλλογικές, ελληνικές, ευρωπαϊκές σου ευθύνες, ανακτώντας ή χάνοντας το δικαίωμα του λόγου και της ζωής σου. Ο μιντιακός τρόμος, οι αφίσες, τα ευχολόγια, πάντα υπήρχαν, οι εύκολοι χαρακτηρισμοί και οι προσβολές δεν έλειψαν στην ιστορία μας. Η δημιουργία Βαρβάρων γοήτευε πάντοτε και οδηγούσε σε μεγαλειώδεις εκστρατείες, ειδικά στο εσωτερικό, καταστροφικές. Οι πομπώδεις, άνευ αξιόπιστου και τεκμηριωμένου περιεχομένου, λέξεις περίσσευαν και τώρα πάλι ξεχειλίζουν από κάθε Μέσο. Όλα είναι μοιρασμένα στα δύο στην Ελλάδα σήμερα. Και σήμερα. Διότι αυτό που έλειπε πάντα ήταν η λογική, η ευθυκρισία. Η σκέψη, η μελέτη των πραγματικών, μετρήσιμων hard facts, και η επεξεργασία τους. Το θάρρος της απόφασης. Η γνώση ως προαπαιτούμενο για να έχεις γνώμη. Η θαλερή μνήμη και η σοφία του παρελθόντος. Το σχέδιο για κοινό μέλλον. Μαζί με τον πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό αντίπαλο. Η αυτονόητη ανάγκη και χρησιμότητα να ζήσει και η κατσίκα του γείτονα. Την Κυριακή 5 Ιουλίου, η Ελλάδα θα πει αν η Ευρώπη είναι εκείνη που οραματίστηκαν και οικοδόμησαν οι εμπνευστές της. Θα απαντήσει σε ένα δημοψήφισμα, ελιγμό, εκβιασμό, ή κίνηση τακτικής είτε με Όχι είτε με Ναι, για πολιτικές και μεταρρυθμίσεις που χρήζουν βελτίωσης, τροποποίησης, ή συναίνεσης την οποία οι συνιστώσες δε θα δώσουν ενδεχομένως, αλλά το Ναι δεν θα μπορέσει να αρνηθεί, υπό το άγρυπνο βλέμμα των Θεσμών και το ωράριο του “ταμία” περιορισμένο. Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου, όποια κι αν είναι η έκβαση και το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος, θα ληφθούν μέτρα δύσκολα και θα ξαναπεράσουμε ζόρια. Το ζητούμενο είναι να αξιολογήσουμε εάν οι ουρές στα ΑΤΜ είναι σημαντικότερες από τις ουρές των συσσιτίων, του ΟΑΕΔ, και των δημοσίων νοσοκομείων και πέραν των 5 ετών. Αν μια ακόμα θριαμβευτική υποχώρηση στο φόβο, την τρομοκρατία, με το πρόσχημα ή την επιλογή απόρριψης ενός κέρματος, θα διαιωνίσει τα παράλογα, μονόπλευρα, υφεσιακά μέτρα δανειστών και Κυβερνώντων που σβήνουν κάθε σπίθα ελπίδας και αναπτυξιακής προοπτικής με νέες επενδύσεις άρα δουλειές, έσοδα, προκοπή, όπως τα ζούμε 5 ολόκληρα χρόνια. Αν θέλεις να εκφέρεις μια άλλη άποψη στις elites που αγνοούν κι έμπρακτα αδιαφορούν για το πώς είναι να ζεις με 300 ευρώ σύνταξη, 450 ευρώ μισθό εργαζόμενος 12 ώρες και μισθοδοτούμενος όποτε αποφασίσει ο εργοδότης χωρίς πλήρη ένσημα. Αν στ’αλήθεια θέλεις να πεις σε εγχώριους και ξένους, ότι υπάρχεις και θέλεις να ζήσεις. Σαν Άνθρωπος, Πολίτης, Έλληνας, Ευρωπαίος. Κυρίως στους εγχώριους, να τους ψέξεις, να τους τιμωρήσεις, να τους επιβάλλεις εσύ πλέον την Ισονομία, τη Δικαιοσύνη, τη Λογοδοσία, τη Διαφάνεια στις πράξεις και την πολιτική τους πρακτική. Ή αν επιθυμείς να επιστρέψουν όσοι το όχι, τη διεκδίκηση, την ειλικρίνεια είχαν διαγράψει από το λεξιλόγιό τους. Αν θέλεις, κι αν αντέχεις να τα επιβάλλεις, ν’ανασάνεις, ακόμα κι αν σε στιγματίσουν εξυπηρετικά κι αυθαίρετα ως αντιευρωπαϊστή, ανθέλληνα, προδότη, εχθρό της Πατρίδας. Διότι θέλεις να εξελίσσεσαι στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια, αλλά με σεβασμό αμοιβαίο, στο Σύνταγμα, τους Νόμους, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο. Η Ελλάδα πέρασε Κατοχή, πολέμους, στερήσεις. Κι έχει πει τα Όχι και τα Ναι της. Η Ιστορία τα έχει καταγράψει όλα, και τα γνωρίζεις κι εσύ. Σαν αποφάσεις και σαν συνέπειες. Πατρίδα σήμερα, δεν είναι πια ο Παρθενώνας. Είναι η στιγμή που εσύ προσωπικά γράφεις Ιστορία, τώρα για αύριο. Οι ισχυροί δεσμοί που ενώνουν το χθες με το σήμερα, το σήμερα με το αύριο. Η κληρονομιά που θα μας κάνει αισιόδοξους για το μέλλον της Πατρίδας μας. Ο πυρσός που περνά χέρι με το χέρι, από γενιά σε γενιά. Και ορίζει βήματα νέα, φωτίζει, δυναμώνει. Πατρίδα σήμερα είναι η δική σου στιγμή, η δική σου απόφαση. Για τους φίλους, τους γονείς, τους συνΈλληνες και για σένα. Για εκείνους που ξέγραψες, χλεύασες, έβρισες. Γιατί μαζί θα συνεχίσετε να ζείτε, να ονειρεύεστε, να υποφέρετε, να ανασαίνετε, να δημιουργείτε, να αναπτύσσεστε Πατρίδα παραμένει το γαλανό στο βλέμμα και την ψυχή. Στην ψήφο σου, ορίζοντας και δρόμος. Συλλογίσου.