Ρωρώκα κ.

είναι τόσα πολλά που μου βγάζεις να σου πω. τόσα συναισθήματα, τόσα λόγια, τόσα πολλά απλά.. κι όμως, όσο περισσότερο σε σκέφτομαι, τόσο περισσότερο τα χάνω. δε, πάνω που θέλω να σου γράψω ένα κατεβατό, απλά ξεχνάω κάθε μου λέξη. και γι αυτό, φταίνε τα μπλε σου μάτια. αυτό το βλέμμα που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου, και δεν λέει στιγμή να φύγει.. αυτό το βλέμμα που δεν με κοιτάει όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι στον δρόμο. ένα βλέμμα που βλέπει κάτι ξεχωριστό ανάμεσα σε εκατομμύρια ίδιους ανθρώπους. 

πάλι χάθηκα.. πάλι έτρεξε ο λογισμός μου σε ‘σένα, και πάλι ξέχασα τις λέξεις μου. ποιος, εγώ, που τέτοια λάθη δεν έκανα ποτέ. δως μου το μυαλό μου πίσω. δως το μου, το ‘χω ανάγκη! 

δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να πιστεύω ότι αυτή την φορά θα ‘ναι διαφορετικά. έχω απογοητευτεί τόσες πολλές φορές στην ζωή μου, έχω βιαστεί, έχω κάνει υπομονή, αλλά κάθε φορά η ίδια κατάληξη.. κι όμως, κάτι μου φωνάζει πως εσύ διαφέρεις. ή απλά έχω χώρο για μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια να βρω τον έρωτα, τον αληθινό έρωτα πριν καταρρεύσω.. σε ξέρω πολύ καιρό. σε ήξερα από την καλή κι από την ανάποδη, ήξερα τι άνθρωπος είσαι. και συνεχίζεις και μ’εκπλήσσεις κάθε μέρα και περισσότερο. δεν ξέρω πόσο εύκολα θα μπορέσω να σ’ερωτευτώ ακόμα. δεν ξέρω πόσο είσαι ικανός να αντέξεις δίπλα μου, είμαι τόσο μπερδεμένη, είμαι τόσο διεστραμμένη ψυχολογικά, ένα χάος διαφορετικό απ’τ’άλλα, πιο δύσκολο στην μεταχείριση.. με τρομάζει αρκετά αυτό. δεν θα στο κρύψω. 

για τώρα φεύγεις εσύ..  για μετά θα φεύγω εγώ.. και για μια περίοδο, έτσι θα ‘ναι η ζωή μας. όσα χιλιόμετρα και να μας χωρίζουν όμως, να είσαι σίγουρος πως το τελευταίο πράγμα που θέλω θα’ναι να φύγω μακριά σου. (φύγε πάλι από το μυαλό μου, φύγε.. μου είπες να τ’αδειάσω, μα δεν μ’αφήνεις!..)  απλά μην μάθεις να μ’αγαπάς από μακριά. θα είναι αρκετά δύσκολο μετά ν’αντέξουμε πολλά. το έχω ζήσει, το έχω περάσει. είναι από τα πράγματα που μπορούν να σε πληγώσουν τόσο εύκολα χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. 

ας το πάω και σε λίγο πιο ρομαντικό τώρα.. δεν μπορείς να φανταστείς τι ζημιά μου ‘χεις κάνει. (να το πάλι, φύγε για 10 λεπτά, να το τελειώσω το ρημάδι.. έτσι κι αλλιώς, πάλι εκεί θα είσαι, δεν θα φεύγεις λεπτό..) δεν θες να ξέρεις τι φαντάζομαι μαζί σου. όλα όσα μου έλειπαν τόσο καιρό από διάφορους ανθρώπους, τα βρήκα στο πρόσωπό σου. στα μάτια σου, στην αγκαλιά σου, στο άγγιγμα σου. μην με πουλήσεις κι εσύ τόσο στεγνά όσο αυτοί.. εσύ κάπου κάπου διαφέρεις κατά πολύ. εσύ μου μιλάς με μουσική, και σε καταλαβαίνω πολύ περισσότερο, από ότι καταλαβαίνω ώρες ώρες τον εαυτό μου. με κοιτάς και μου βγάζεις τα εσώψυχά σου, χωρίς να πεις κουβέντα. μπαινοβγαίνεις στο μυαλό μου με το έτσι θέλω, το κάνεις ακατάστατο, και πάλι από την αρχή, κάθε μέρα, κάθε νύχτα, μέχρι να κοιμηθώ να το συμμαζέψω.. εσύ με ακούς, πάντα με άκουγες. δεν ήσουν από αυτούς που απλά ήθελες κάτι από εμένα. βασικά ήθελες. να χαμογελάω. θυμάσαι τις φορές που βγαίναμε σαν παρέα, μου έριχνες ένα βλέμμα, και μου ‘λεγες ένα απλό “γέλα.”; πόσο μου λείπουν αυτές οι παρέες.. σίγουρα όχι παραπάνω απ’ότι η αγκαλιά σου. η μυρωδιά σου. σε μυρίζω και ηρεμώ. δεν ξέρω πως σκατά τα καταφέρνεις.. δεν ξέρω τι έχεις κάνει στην ζωή μου, στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, στα όνειρά μου, αλλά είσαι πάντα εκεί, ακόμα κι όταν δεν είσαι, ή ακόμα κι όταν ξεχνιέμαι και σκαλώνω κάπου άκυρα. με κάνεις και χάνω τα λόγια μου, το καταλαβαίνεις; ποιος, εγώ.. με κάνεις και παραμιλάω, με κάνεις να σου δίνομαι απλόχερα και να μην μετανιώνω στιγμή γι’αυτό. (φύγε είπα, τελειώνω.. λίγο ακόμα άσε με..) μ’έχεις δει αγουροξυπνημένη, μ’έχεις δει άφτιαχτη, μ’έχεις δει στα χειρότερα μου, και με δάκρυα στα μάτια. και το μόνο που κάνεις, είναι να με ερωτεύεσαι μέρα με την μέρα.. τι παραπάνω να πω για να σε κάνω να καταλάβεις ότι είσαι σπάνιο πλάσμα.. γιατί άνθρωπος δεν είσαι, οι άνθρωποι είναι κακοί, άπληστοι.. εσύ δεν είσαι ένας από αυτούς.. αυτός ο κόμπος που μου λες συνέχεια ότι είναι εκεί, τώρα τον νιώθω και εγώ.. ίσως γι’αυτό να φοβάμαι να μιλήσω. και δεν έχω πει τίποτα ακόμα.. 

απλά έλα να με αγκαλιάσεις όταν τελειώσεις το γκειμ σου, και σφίξε με όσο δυνατά μπορείς, να γίνω ένα μ’εσένα. στο είχα ξαναπεί, και θα στο ξαναπώ.. 

είσαι ο λόγος που ανάβω τσιγάρο τα βράδια, και ο λόγος που το σβήνω όταν μ’ακουμπάς..