Το βράδυ είμαστε τα παντα και το πρωί είμαστε ξένοι

Είπα τέλος, πλέον ότι με χαλάει απομακρύνεται

Όταν σου 'πα πως τα χάνω.

Δεν ήταν απλά δύο λέξεις.

Ήταν κάτι παραπάνω.

Με οποια κι αν εισαι

Κανεις και τιποτα δεν θα σε γεμισει οπως σε γεμιζα εγω

Κι ας μην το καταλαβαινεις τωρα

Το νιωθουμε οταν χανουμε εναν ανθρωπο που μας αγαπησε πολυ

Το πρόσωπο σου δεν είναι μάσκα, μην το κρύβεις.

Η καρδιά σου δεν είναι πόρτα, μην την κλείνεις. 

Θα χάσουμε πολύ χρόνο; Πως το σκέφτεσαι, θα μου πεις; Πάει καιρός που σε περιμένω κι εσύ επιμένεις στο πήγαινε – έλα σου. Κι εγώ αποδιώχνω κάθε τι άλλο που εμφανίζεται στον ορίζοντα γιατί απλούστατα δεν είναι εσύ. Κι εγώ θέλω μόνο εσένα. Μόνο που μου κάνεις νερά. Κι είναι τα βράδια της μεγάλης μου απαισιοδοξίας που λέω πως δε θα έρθεις. Πως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει. Κι αμέσως μετά, σαν η σκέψη μου να κινεί κάτι τεράστια γρανάζια, εσύ εμφανίζεσαι. “Τι κάνεις;” μου λες. Κι εγώ λιώνω λες και μέσα σε αυτές τις δύο λέξεις κρύβεται η πιο τρυφερή εpωτική εξομολόγηση του κόσμου. Τρελαίνομαι έτσι; Ναι, μάλλον.Άλλωστε τρέλα είναι ο έpωτας κι εγώ δηλώνω στα πατώματα. Όσο για σένα, πολύ αμφιβάλλω. Ή μήπως δεν αμφιβάλλω; Δεν ξέρω. Και το κακό είναι πως ούτε εσύ ξέρεις.

Πάρε μια απόφαση ματάκια μου πριν γίνουμε παππούδες. Μην αφήνεις άλλη ζωή να περνάει. Μαζί ή χώρια, αποφάσισε. Και δήλωσέ το. Πήξαμε στα μισόλογα, δεν το αντέχω. Πας, έρχεσαι, εμφανίζεσαι και μετά πάλι απών. Τελικά σου λείπω ή απλά με θυμάσαι όταν βαριέσαι; Δεν είμαι στάση λεωφορείου για να έρχεσαι και να φεύγεις βάσει δρομολογίου. Είμαι άνθρωπος με αισθήματα. Κι είναι κι αυτή η ρημάδα η καρδιά μου που γράφει το όνομά σου.