Księżycowy zapis Roksany

Czy jest nim osoba?

A może jest to rzecz najzwyczajniejsza na świecie?

Dla mnie jest nim twoje spojrzenie,

twój dotyk,

Twój zapach.

Moje szczęście to jesteś ty.

Gdy jesteś szczęśliwy,

Gdy czujesz się przy mnie swobodnie.

Gdy mnie całujesz i przytulasz.

Tak to ty jesteś moim szczęściem.

Ciemność tak delikatna otula mnie delikatnie.

Wszyscy uciekają.

Wszyscy mówią,

Że cisza i ciemność jest zła.

Dla mnie jest przyjaciółką,

Która najszczerzej słucha.

Jest kochankiem,

Który kocha prawdziwie.

Nigdzie indziej problem nie znika,

Tylko w ciszy, gdy gasną światła.

Tylko wtedy mogę być sobą.

Ludzie tam krążą bo pogoda ładna.

Ja znów znikam,

A może to moja wyobraźnia?

Spojrzenie nie jest przejrzyste,

A ciało odmawia życia.

Siadam na ławce i spoglądam na nich.

Skąd ta energia do życia?

Czy mają na to jakieś lekarstwo?

Wciąż walczę,

Lecz na ten moment się poddam.

Schowam się w mym pokoju,

Przykryje kocem i spojrzę przez okno.

Czy nie mogło by być inaczej?

Wciąż, jest przy mnie.

Może mniejszy i szczuplejszy.

Lecz ryk wyłania się z mych ust.

Ten ból i strach.

Pragnę iść dalej lecz nieznane jest przede mną.

Tak wysokie i pierzaste.

Pragnie chwycić mnie w swoje szpony.

Ja wyrywam się i walczę.

Boje się czerwieni z twej twarzy,

Tych oczu ciemnych jak burza na morzu.

Pragnę ci mówić o wszystkim co myślę,

Lecz czy ty zrozumiesz?

Jest późna godzina i rozmyślam jak ci coś wyznać.

To nie słowa uroczej miłości,

Lecz czego brak w naszych uczuciach.

Pragnę byś zrozumiał co mną włada i dlaczego się boję.

Pragnę byś był i słuchał tylko tego pragnę.

Życie zaplanowane,

Lecz niespodzianka się zdarza,

Coś poza kontrolą.

Włosy bieleją,

A usta brzydko się wyginają.

Chce się krzyczeć,

Lecz czasem to co niezaplanowane najlepsze się wydaje.

Może nie wszystko jest idealne,

Ale wszystko może być wspaniałe.

Czuje, że wpadam w wir oglądania.

Uzależniłam się od tej krótkiej słodyczy.

I nie tylko taka słodycz mi w głowie.

Batonik, cukierek mój przyjaciel na co dzień.

Pragnę ich jakby ostatnia cząstka miłości w nich została.

Codziennie to samo cukierek, kawa a także film z rana.

Czy to się zmieni?

A może ja się zmienię?

Co by się stało gdybym miała inne dzieciństwo?

Co by się stało gdybym miała innych przyjaciół?

Co by się stało gdybym nie była tak wychowana?

Kim bym była, gdyby me życie całkiem inaczej wyglądało?

Te pytania krążą mi głowie,

Raz głośniej,

Raz ciszej.

Bo kim jestem teraz?

Jestem dziewczyną co kocha tańczyć,

Jestem dziewczyną zakochaną,

Jestem dziewczyną co kocha poezję.

Jestem dziewczyną co lubi siebie.

Jestem dziewczyną co zaczyna być dumna z siebie.

Jestem dziewczyną co walczy o siebie.

Dla jednych najpiękniejszy czas w życiu,

Dla innych koszmar, do którego nie chcą wrócić.

Dla mnie nie jedno ma imię.

Pamiętam latanie po podwórku i zabawy w bohaterów.

Pamiętam także krzyki do późna,

Które spędzały sen z powiek.

Pamiętam pierwsze przyjaźnie i pierwsze zawody.

Pamiętam strach, który i teraz chce mnie prowadzić.

Czasami jest moim przyjacielem,

Którego chce uspokoić.

Czasami jest silny,

Lecz czas pozwala mi go kontrolować.

Jest noc ciemna bez gwiazd.

Lecz widzę jedno małe światełko.

To ty nim jesteś.

Dlaczego nie widzisz jak świecisz?

Nie widzisz tego jak na ciebie patrzę.

Ale ja spoglądam na ciebie i widzę najpiękniejsze światło,

Bo wiem,

Że mimo wad jesteśmy dla siebie stworzeni.

Zobaczyć co czujesz,

gdy na mnie spoglądasz.

Chciałabym spędzić jeden dzień w twoim ciele.

Co wtedy bym zobaczyła?

Czy wtedy bym zauważyła co ciebie męczy?

Wszystko spokojne i takie obce.

Moje myśli spacerują.

Czy to dobre miejsce?

Czy taka ma natura?

Czy może wszystko powinno być na odwrót?

kolejna godzina minęła.

To miało być tylko "pięć minut".

Znów w telefon wpatrzona,

A bliskości nadal nie ma.

Moja rodzina siedzi obok,

A ja znowu tone w zdjęciach i filmach na ekranie.

Nagle dzwon bije i cisza zapada.

Patrzę w lustro i mam srebrzystobiałe włosy.

I z opóźnieniem zrozumiałam, że życie minęło w przeciągu " pięciu minut".

Ma te same oczy,

Te same usta,

Ten sam nos,

Lecz jest inna.

Jej oczy są weselsze.

Usta bardziej uśmiechnięte.

Spoglądam na nią z miłością,

Ponieważ zasłużyła na to.

Zasłużyła,

Aby się nie bać.

Zasłużyła,

Aby kochać,

Zasłużyła,

Aby pokazywać uczucia,

Ponieważ zasłużyła,

Aby nie cierpieć.

Jesteś demonem,

Który chce mną zawładnąć.

Walczę i uciekam.

Ty mnie gonisz.

Biorę talizman

i pokazuje go tobie.

Ty znikasz powoli.

A ja znów uciekam.

Widzę jak malejesz.

Prawie cię już nie ma.

Lecz wciąż za tym kamieniem obserwujesz mnie.

Dlaczego to robisz?

Czy chcesz mnie zabrać?

Ja dalej uciekam,

Lecz wciąż się ukrywasz

I obserwujesz mnie ukradkiem.

Czy kiedyś mi się uda uciec od ciebie?

Miłość od zawsze była moją zagadką,

lecz zrozumiałam ją poznając Ciebie.

Miłość to nie tylko słowa,

lecz także wspólnie spędzony czas w ciszy.

To bezpieczeństwo,

które otula nas każdego dnia.

Miłość to przyjaźń.

To oparcie w najczarniejszych momentach.

Piękny a do tego każdy się tobą zachwyca.

Lecz, gdyby tak się przyjrzeć,

Ujrzeć można, wiele rys,

Jakąś plamę, zniekształcenie.

Po ujrzeniu z bliska nie jesteś tak idealny,

Jakby mogło się wydawać.

Ale wciąż najpiękniejszy dla mnie.