RIS

Hindi ako single kasi may hinihintay ako. Single ako kasi gusto ko. At hindi ako mag se-settle sa tao dahil lang sa kinikilig ako. Gusto ko kasi yung gusto ko talaga. Yung makikita ko sakanya yung ugali ng taong hinahanap ko. Madali lang kasi mag pa-kilig. Madali lang mag effort effort. Pero yung natural nang naka-instill sa kanya na ugali, yun ang mahirap makita. Mahirap nang mapaniwala na naman sa mga bagay na "scripted" lang pala at nakuha lang niya sa mga paborito niyang romantic films or nainggit sa kabarkadang may maayos na love story. 

Nasa safe place ang puso ko ngayon. Walang may hawak at walang pinanghahawakan. May mga taong ayaw maniwalang masaya ako na kahit na magisa lang ako. Well, hindi naman kasi ako magisa. Napapasaya ako ng mga taong nakapalibot sakin. Kelangan lang talagang maging kuntento sa mga bagay na nandiyan. Hindi pwedeng palagi ka nalang naghahanap ng 'better'. Minsan kasi okay naman ang 'good'. Hindi naman kasi ibig sabihin na porket pinili mo ang good, eh hindi na siya pasok sa standards mo. Kaya nga siya good eh, kasi hindi siya below your standards. Pero syempre, pag nakakuha ng 'better' at lalo na pag 'best', LORD, ANG BAIT MO PO! SALAMAT!

Masaya ako kahit magisa lang ako. Wala akong inaalala. Neutral lang. Kasi kung gusto ko naman, meron naman eh. Mas pinipili ko lang talagang hindi nalang. Ang hirap kasi nung pakiramdam na naghihiwalay. Ang sakit, actually. Ako kasi yung tipo ng taong hindi ko alam kung paano bubuhatin yung sarili ko pabalik sa tamang mundo after ng isang break-up. Hindi ko alam kung paano aalisin yung sarili ko sa pakiramdam na nasasaktan ako. Ang panget kasi ng feeling nung nasanay ka sa isang bagay na biglang mawawala. Ayoko na ng ganong setting. 

Nung minsang napag-biruan ng daddy ko at kuya ko kung kelan ako pwedeng mag asawa since ikakasal na ang kuya ko sa age na 31, dapat daw ako 30. At waang isip-isip kong sinagot na, "Daddy, kahit 35 o 40, o 45. Okay lang sakin." Honestly, hindi ko alam kung saan nanggaling yung sagot kong yan. Hindi ko alam kung bakit sa maliit na effort kong mag-isip ay yan ang lumabas sa bibig ko. Sabi ng iba, involuntary daw yung sagot ko. Means, yung ang totoo kong nararamdaman. HALA! Magiging matandang dalaga pa ata ako?

Nung nakaraan lang naman, tinanong ako ng step-sister ko kung anong daw yung ideal marrying age ko. Ang sagot ko, 27 or 28. Normal lang naman na magkaroon ng ideal marrying age. Pero if in that age eh sa tingin ko hindi pa ka-marry-marry ang partner ko, NEVERMIND. I'd rather live alone (happy and contented) than live a lifetime full of regrets. I will never settle for anything that I think I will regret someday. 

And still loving, I guess.. But it never was a waste.