dezelfde dag maar een andere bladzijde
gisteren maar eigenlijk vandaag schreef ik al in je, bevlekte ik je witte pagina met mijn slordig blauwe inkt. ik denk dat ik mezelf precies zo kan omschrijven, ik kom mooie canvassen tegen, prachtige zielen die het verdienen met de mooiste vormen en kleuren beschilderd te worden, of leeg gelaten te worden tot zij diegene tegenkomen die het verdienen ook maar een lijntje te trekken over het doek heen. ik ben iemand die met mijn onhandige portie onuitwisbare inkt het vaak nog maagdelijk witte blad verpest.
ik wou dat ik ook de kleuren en passie in me had om die van niets wetende canvassen te kunnen beschilderen of misschien zelfs een lieve tekening zou kunnen maken om te laten zien dat ik het allemaal echt goed bedoel. ik weet niet waarom ik dat niet in me heb, ik weet niet waarom bij mij alles zwart-wit is, waarom er geen greintje vreugde te vinden is in mijn vingers.
ik bevlek mensen, ik bevlek hun ziel met lelijke vingerafdrukken van inkt of bloed en dat alleen omdat ik, gewoon ik ben. ik vraag me af of het ooit beter zal worden, of ik ooit net zoals iedereen wat kleur kan toevoegen, al is het aan mezelf.
maar het liefst zou ik jouw mooie (al ietwat geschilderde) canvas willen inkleuren. ik zou lippenstift op willen doen, eentje die me mooi staat, en kusjes willen drukken op jouw blad. ik hoop dat als ik die kusjes kan zien, dat jij ze dan ook zou voelen. ik wil alle liefde die ik in mijn te grote lichaam heb verstopt naar boven halen en daarmee de mooiste gebergtes en watervallen schilderen. ik wil het betoverende kerkhof waar we tegenover wonen maken, met dat gevoel dat ik soms heb als ik daar ben. ik wou dat ik jouw magische liefde kon voelen en precies hetzelfde kon teruggeven. maar ik ben slechts ik en ik denk niet dat dat ooit veranderd.
vergeven doe je me, steeds opnieuw, wanneer ik teveel ben of wanneer de emoties die ik meestal nooit voel me de das om doen omdat ik zo hard schrik als ze eens in de zoveel tijd toch naar boven komen. ik wou echt dat ik anders was. of nee, ik wou dat je niet verliefd op me was. ik weet ook niet waarom je dat bent, ik zoek en ik zoek en ik zoek en ik blijf eindeloos lang zoeken naar waarom jij, van alle mooie en lelijke canvassen die er bestaan, waarom jij mij vertrouwde in je mooie ziel. want als we eerlijk zijn, alles wat ik aanraak blijkt een tijdje later te bederven. misschien ben ik gedoemd om altijd degene te zijn waardoor mensen na een poos beseffen dat ze de hele wereld verdienen en geen zielig meisje die nog hunkert naar de handen van haar moeder, haar moeder die ze nooit volledig gaat hebben.
zie je? blij wordt je niet echt als je dit nog tien minuten geleden lege blad leest. dat laat voor de zoveelste keer zien dat ik niks anders kan dan dingen verpesten met mijn vingers en de manier waarop mijn hoofd werkt.
maar goed, lief dagboek, dat wist jij ondertussen al wel.
