bugün adımı sen koy

"Ben iyiyim." diye yalan söyledim ama kimse anlamadı. Anlamazlar. Çünkü öyle olmasını istiyorlar. Yardım edemezler cünkü neler olduğunu bilmiyorlar.

Mutlu bir kişiliğim ve üzgün bir ruhum var. Cesurum ama utangacım. Derinden seviyorum ama bazen kalpsiz hissediyorum. Aynı anda hem iyileşiyorum hem de acı çekiyorum. Kendimi büyümeye adadım, kendimi sabote ediyorum...

Her şeyle savaşamazsın. Her konuda en iyisini yapamazsın. Her zaman mantıklı davranmak mümkün değildir. Bazen akışına bırakmak gerekir. Bazen savaşmak yerine yenilmek gerekir, huzurlu olabilmek için.

Hayır, dedim kendime; defalarca hayır, artık düşünmek yok. Artık geçmişe takılmak, artık yarın ne olacağını düşünmek yok. Gittiği yere kadardı. Yarın hatta bir dakika sonra bile ne olacağını bilmek istemiyordum. İki saniye öncesini dahi hatırlamak istemiyordum. Sadece şu an olmalıydı yaşadığım zaman dilimi.

Güçlü olmak istemiyordum. Güçlü biri olduğunuz zaman insanlar ilk önce sizden vazgeçiyorlardı. Güçlü olduğunuz zaman canınızı yakmaktan çekinmiyorlardı. Canınız yanmaz diye düşünüyorlardı ancak güçlü olmanın yalnızca başa çıkmak olduğunu ben çok iyi biliyordum.

Sonra birdenbire iyileşmekten vazgeçtim. Hissettiklerimi düğümlediğim kalp, çok fazla yara almıştı. Hissetmek istemiyordum. Kalbimi daha fazla acıtmak istemiyordum.

Eğer ağlamıyorsanız sizin hiçbir şeye ihtiyacınız olmadığını savunurlar ve onların acıları da mutlulukları da sizinkilerden bir beden büyük olur.

Herkesin yaraları yara bandıya öylece kapanabilecek kadar basit değildi. Belki de benim sorunum buydu; dikiş atılması gereken kesiklere, yara bandı yapıştırıp duruyordum.

İnsanların sana nasıl baktığının bir önemi yok. Şu an bana da bakıyorlar ama onlar benim hayatım hakkında, benim hakkımda ne biliyorlar ki? Dışarıdan görüp tahmin ettikleri kadarını belki çoğu da uydurma olan zırvaları...Hiçbir şey bilmeyen insanların benimle ilgili ne düşündüğü neden umrumda olsun ki. Üstesinden gelemeyeceğim bir acı değil bu, bir kesiğe bile değmeyecek kadar kolay baş etmesi.

Bir şeyler dışarıdan kötü görünmeye başlayana kadar, içeride olanları kimsenin ruhu duymaz.

Denesen belki dikiş bile tutmayacak kadar derin kesikleri, yara bantlarıyla kapatmaya çalışıyorsun.

Kendi yaralarımı dikerken bir başkasının dikişlerinin sökülmemesi için cebimde yara bandıyla dolaşıyordum. Bazen de iğne parmaklarıma batıyor diye. Çünkü bedenimin çevrelediği ruhumu çırılçıplak bıraksalar dikişlerden yüzümü göremezlerdi.

“Açık yaralar yara bandı tutmaz, elleri dikiş gören adamların kolları her zaman yeterince ileriye uzanmaz.”