Ik weet het ook gewoon even niet

Today the sun fell down. It was blazing its summer rays upon my face, still salty from the swim. Then a dark void swept over earth, all without sound. A black blanket fell upon the sand castle the children had made. And the sea made one last sweep over the sand, to eventually grasp all remaining castles in its grip, back to the ocean from whence they came. The dark blanket is still covering my face, my body. And I can't seem to shed it off. Today the sun fell down.

Ik dacht dat als ik naar mijn ouders zou lijken luisteren, en dan precies het tegenovergestelde zou doen, dat ik dan misschien wel zou kunnen ondervinden wat een gezonde relatie is. Dus ik nam hun advies, heb geen sex voor je getrouwd bent, en keerde het om. Maar nu ik ouder ben, twijfel ik of dit enkel dogmatisch denken is, wetjes zonder onderbouwing, of toch een waarheid verhult. Misschien was het dan makkelijker om je te laten gaan, als ik nooit had gezien hoe de contouren van jouw naakte lichaam zo galant tegen de maanbelichte muren dansten, als ik niet wist, hoe het voelde om de grens tussen mijn en jouw lichaam met het tikken van de tijd voelen vervagen. Misschien was het makkelijker geweest je te laten gaan, als ik me niet zo compleet had gevoeld, liggend tegen jou, zonder fysieke en mentale barrières.

Een rups die in een cocon verandert in een vlinder, het klinkt zo romantisch. In feite wordt de rups versmolten tot een mengelmoes van eiwitten en vetten, waarna het wordt opgebouwd tot een vlinder. Ik denk dat ik eerst die rups was, en toen ik jouw leerde kennen dacht ik dat eindelijk de tijd was aangebroken om mij te ontpoppen tot een vlinder. Dus is weefde een cocon van zijde, vooruitziend op de gedachte dat ik spoedig zou kunnen ontpoppen als een schone vlinder. Maar toen ging je weg, en leek de wereld buiten de cocon mij te gevaarlijk om naar buiten te komen. Dus resteer ik hier; een mengelmoesje te zijn.

Ik wil gewoon met jou hand in hand lopen door de stad. Onopmerkelijke opmerkingen maken over de eendjes, en op een heuvel een kleedje uitliggen en mij uiteindelijk over jouw heen te buigen. Ik wil het saaie gelul van een toergids met jouw aanhoren. Onopgaand in de omgeving, maar diep genietend van het samen zijn. Ik wil met je wandelingen maken waarbij we hand in hand lopen, en ik mijn rechter schouder iets moet optillen omdat je langer bent dan mij. Ik wil samen slapen met je, en mij ergeren aan het feit dat je teveel ruimte opneemt. Ik wil gewoon met jou kunnen zijn zonder zorgen. Ik wil je volle lippen voelen tegen de mijne. Vroeger wou ik een beroemde gitaarspeler worden. Op schoor noemden ze me een dromer. Soms vraag ik mezelf af of ik mijn dromen realistischer moet houden.

Ik zou nooit wensen dat ik je niet gekend zou hebben. Dan was ik waarschijnlijk vrolijker geweest nu. Kon ik naar de wereld kijken, de schijn ophoudend dat alles al met al wel oke is. Elke keer wanneer ik een voorbijgegane relatie heb verwerkt, breng ik de volgende pijn op mijzelf af. Maar dit keer had ik ook verwerkt dat de wereld soort van goed is, althans ik wist dat het een illusie was maar liet mijn geluk er niet afhankelijk van zijn. Ik wist het, maar liet mij het niet voelen. Maar nu voel ik het weer, dat de wereld geparatiseerd wordt met narigheid, voel ik de angst weer, doordrengt het mijn gedachtes, maakt het me klein. Ik wens mezelf te verbergen in een cocon zo zacht als zijde, of misschien nog liever kogelwerend spinnenweefsel. Maar hoop is een zwaard wat aan twee kanten snijd, het biedt houvast, maar veroorlooft ook passiviteit. Misschien is genoeg genoeg, en zal ik moeten doen wat ik kan, ook al is wat ik kan misschien helemaal niet zoveel.

Ik wou dat je me haatte, mij verdoemde op de trap en fel schreeuwde dat ik op moest tyfen. De deur dichtsmeet achter mij, mijn kleren doorweekt in de plassen op straat. Ik wou dat ik het zwaar verneukt had, zodat ik mijzelf in de spiegel kon bekijken, wetend wat een lul ik ben. En dan in de toekomst iets minder lul zou kunnen zijn. Of dat jij geen kinderwens had, of je leven reizend door wou brengen. Alles, alles was okee geweest. Maar niet dit. Niet op deze manier. Verliefd, zo vol potentie, onze toekomstdromen op één lijn, alles okee. Alles okee, maar ongenadig hard van elkaar weggedreven. Er is een wolf in de kudde gekomen, en ik kan niks doen dan wachten, tot de wolf zijn honger heeft gestild, en jij durft terug te komen, als je me dan nog herkent.