elephant woman

elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir. matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. perdeyi aralayıp kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. eskisi gibi acımıyor ve de asıl bu acıtıyor.

“herkesin hayatında ne kadar kızsa da, kırılsa da birgün gelip konuşmak istediğinde hiçbir şey olmamış gibi konuştuğu insanlar var.”

“Yaşamın bana verdiği iki ders; çevreni gittikçe daralt, gereksiz kalabalıkların seni üzmesine izin verme..”

Tumblr’da var demiştim

elimden geleni yaptım bile diyemiyorum. yapmadım. bunu dediğimi duysa en yakın arkadaşım çok kızardı. kızdı. balkonda oturuyorum. ne çok edebiyatı yapıldı balkonların. ama aynı anda orada şahit oldum her şeye, sokak lambası söndü. tren geçti karşı yoldan, ayağımın altı titredi. sigaramın külü halıya düştü. hiçbir şey olmamış gibi davrandım. hiçbir şey olmadı. naftalin kokan bir odaya girdim. yastığımı çok özledim. burnumun direği sızladı, naftalin kokusundan dedim. bir şeylerin arkasına sığınırım. kendimin de arkasına sığındım.