Waiting for life to shine...

Aslında birbiri ardına aynı geçen günleri yaşıyorum ben. Yansıması değişmeyen bir aynanın içine hapsolmuş gibiyim. Hayatımda değişen tek şey bir daha tekrarı olmayan yeni günler. Pazartesi, salı oluyor. Cumartesi, cumayı takip ediyor. İsimler değişiyor, tarihler ilerliyor, her şey aynı olmasına rağmen. Farkında olmadan bu şekilde liseye kadar geldim. Farkında olmadan hayatım geçti. Kitaplarda okuyup bir hayat ile doldurdum benliğimi.

“Ben bir cehennemden henüz yeni çıkarıldım ama hala yanıyorum, sönemedim.”

Ağlarken sesim çıkmasın diye tuttuğum nefeste boğulup öleceğim…

“Dünyayı sevgisiz büyüyen insaların savaşı mahvetti”

Arkadaşlar kafayı yiyorum şu anda biliyorsunuzdur ki Sokak Nöbetçileri’nin yazarı Aslı Arslan twitterda “Bir kitap bir çocuğun hayatına umut olduysa onu mutsuz bir sonla bitiremezsin” dedi ve sonunu değiştirdiğini söyledi ve Sokak Nöbetçilerinin son bölümüne benim yaptığım duygusal yorumlar var ve orada yazdığım bir yorumda tam olarak dedim ki “Bizi, beni hayata döndüren “UMUDU” öğreten ve değeri kelimelerle anlatılamayacak kadar büyük olan bu kitabın finalini hemen yapma.” Dedim ve galiba benim bu yorumumdan sonra veya katkısıyla sonunu değiştirdi gerçekten inanılmaz mutluyum.

Zihnim yıkılmak üzere olan ruhumu göz ardı etmek istemiyordu. Çünkü insan özünü bir kere kaybettiğinde asla eskisi gibi olmuyordu