Redaktor

Jeszcze 2 miesiące i styknie mi z moją Królewną dokładnie pół roku razem! No dobra, wiem. Zachowuję się trochę jak nastolatka - “Aa za chwilę będziemy już cały roczek Uwu"

Natomiast co to dla mnie oznacza. Cóż. Coraz więcej rozmawiamy na poważniejsze tematy, palnujemy jakoś w okresie wakacji wyjechać na wspólny wyjazd i powoli przygotowujemy się do wspólnego mieszkania (mówiąc powoli mam na myśli obszerne rozmowy, małe nocowania itd.)

Ostatnio podczas jednej takiej poważniejszej rozmowy wyszeł temat naszego pierwszego razu. Moja dziewczyna miała przedemną dwóch chłopaków (z żadnym nie spała) także ja byłbym (i mam nadzieję, że będę) jej pierwszym, a że jest wierząca chciałaby zaczekać z tym do ślubu. Nie jest to postanowione, natomiast na obecną chwilę jak najbardziej aktualne.

I teraz na moich barkach spoczywa ogromna odpowiedzialność! Królewnę muszę i odpowiednio wprowadzić w świat sexu ale też pokazać go z jak najlepszej, pasjonującej i namiętnej strony. O ile nie boję się samego zbliżenia czy moich umiejętności to obawiam się trochę tego jak ona w ogóle zareaguje! Wiadomo, podczas kolejnych rozmów wybadam i dopytam jak ona to sobie wyobraża, co pomaga jej się zrelaksować (czy świece zapachowe, czy odpowiednia muzyka. A może wszystko na raz).

Zapewne zastanawiasz się jak zareagowałem na wiadomość: "Miśku, bo wiesz.. Ja chyba chciałabym zaczekać z sexem do ślubu.." Nie powiem, że nie wykluczałem takiej opcji i podejścia do tematu. Kocham ją, chcę bardzo z nią być i boję się ją stracić. Sex jest ważnym elementem związku, jesli jednak Królewna ma przez to czuć dyskomfort emocjonalny i duchowy, to poczekam. Chwila przyjemności nie jest warta straty tak wspaniałej przyjaciółki, kobiety i dziewczyny.

Związek to pasmo kompromisów. Planujecie spędzić ze sobą życie i storzyć coś nowego. Oboje coś wnosicie do niego. Wiadomo że jesteście trochę inaczej wychowani i nnych rzeczy doświadczyliście. Ogromną sztuką jest zaczerpnięcie po trochu wszystkiego i ulepić z tego wszystkiego coś wspólnego, idealnego dla obojga.

Mimo, że cyctat bardziej się odnosi do sportu to i do sexu też będzie pasował:

Ostatnio minęła 3 już miesięcznica z moją dziewczyną. Czyli tak naprawdę połowę klasycznego “Razem na zawsze” (ah te magiczne pół roku). Mogę śmiało powiedzieć, że jest to najbardziej poważy związek w jakim dotąd byłem.

Posiadamy dużo cech wspólnych, jednocześnie zachowując znacznie więcej różnic (poczynając od wychowania, a kończąc na wierze). Najważniejszą rzeczą jaką zrobiliśmy to wprowadzenie do związku małych cegiełek. Każde z nas wniosło i dodało od siebie coś innego, coś czego nigdy osobno nie doświadczyliśmy. Dzięki temu od podstaw budujemy wzajemne zaufanie, fascynację, uczucie, pasję.

Zaczynamy rozmawiać o ważnych i trudnych rzeczach takich jak nasz kilkudniowy wyjazd, wspólne wynajęcie mieszkania, nas pierwszy raz... Możemy dzięki temu lepiej poznać intencje moje i mojej drugiej połówki i oczywiście wypracować wspólny kompromis (poważny związek to dorosłe decyzje, tak aby obie strony były w pełni zadowolone).

Tak naprawdę największy sprawdzian przechodzimy kiedy dojdzie już do jakiejś sytuacji. To czy mimo ustaleń, z pełnym szacunkiem poprosimy o werbalne potwierdzenie np. bardziej odważnych pieszczot. Lub przeprosiny za jakiś drobiazg, który jednak okazał się dość istotny dla obojga.

Witajcie w 2020!

Spędzenie Sylwestra ze swoją dziewczyną było czymś niesamowitym. Wspólne świętowanie i spędzenie czas, dzięki czemu zacieśniliśmy naszą relację. I co najważniejsze długa rozmowa w nocy.

Poznaliśmy się na zupełnie innej płaszczyźnie. Mogę śmiało powiedzieć, że podsumowaliśmy nasze pierwsze 2 miesiące i zrobiliśmy postanowienia na najbliższy rok.

No dobra. Ale dlaczego o tym wspominam?

Dzięki takiej rozmowie i postanowieniom, wspólnie zaczynamy planować przyszłość i pogłębiamy nasze uczucie (wspólne wyjścia, randki, wyjazdy) - co bezpośrednio przekłada się na jakość związku i na oczekiwania względem swojego partnera.

Żeby nie było. Pierwszy raz odbyłem taką rozmowę. Wcześniej raczej wyglądało to “Ok! No więc związek, staramy się i jak coś to porozmawiamy czy tego..”. A teraz? No wielkie WOW!

Także jeśli mogę Wam coś doradzić to porozmawiajcie ze sobą szczerze po paru tygodniach lub miesiącach związku. Co Wam się podobało, co nie do końca zagrało. Dzięki temu poprawicie to i owo, a i ustalicie czego wzajemnie oczekujecie.

To już ostatni tekst o moich przemyśleniach związanych z zakończeniem związku. Jeśli masz ochotę o coś dopytać, pisz śmiało.

Ok! Poprzednią część dotyczyła zmiany nas samych, tak aby zacząć zupełnie nowy rozdział naszego życia. Aby podejść do nowej już relacji tak na świeżo.

Kiedy dojdziesz do momentu, że myślenie o Twojej byłej czy byłym przestanie budzić w Tobie silne emocje (złość, płacz, nienawiść). Usiądź spokojnie w jakimś zacisznym miejscu i krok po kroku przeanalizuj całą relację.

Znajdź dobre, pozytywne strony - czyi takie zachowania, które według Ciebie były mocną stroną. Mogły to być wieczorne rozmowy w łóżku o tym co działo się minionego dnia. Albo codzienna wiadomość “Dzień dobry Kochanie”.

Znajdź i nazwij też te złe strony - coś co Cię denerwowało, irytowało, lub coś co chciałeś/chciałaś zmienić. Dzięki temu unikniesz tych rzeczy w nowej relacji, lub gdy się zaczną pojawiać, odpowiednio będziesz mógł/mogła zareagować.

Ja odkryłem, że za mało walczyłem o swoje racje. Starałem się uszczęśliwiać partnerkę nie bacząc na swoje potrzeby i to co mi w duszy gra. A kiedy nagromadzone emocje znalazły w końcu ujście, ona była zdziwiona moim nagłym wylewem myśli, przemyśleń czy frustracji.

Zdałem też sobie sprawę, że byłem czuły, opiekuńczy, pomocny, a mimo to wmawiano mi, że do niczego się nie nadaję. “Już nic! Ja to lepiej zrobię”

Najmocniejszym kluczem do dobrej relacji jest rozmowa. Jeśli jesteś w stanie porozmawiać ze swoją drugą połówką o tym co Cię gryzie, o tym co napawa Cię szczęściem, o tym co Cię irytuje lub o tym czemu jesteś z niego/niej dumna to znacznie lepiej będziecie wspólnie funkcjonować. Rozmawiajcie o swoich potrzebach, pragnieniach. O swoich lękach i obawach. Chyba najgorszą rzeczą jest podejście “domyśl się” albo jeszcze lepsze “mogłeś/mogłaś przecież zapytać”.

W poprzednim poście pisałem, że zakończenie związku jest ogromną zmianą w Twoim życiu.

W moim przypadku zdecydowałem się na dwie dość mocne zmiany wizerunkowe. No wiecie “nowy rok nowy Ja”.

Pierwszą zmianą była decyzja o zrobieniu tatuażu. Nadarzyła się okazja i w ciągu dwóch tygodni siedziałem już na fotelu w studio. To były najlepiej wydane pieniądze w moim życiu i jestem bardzo dumny z mojego małego dzieła sztuki.

Drugą zmianą była decyzja o zmianie fryzjera, a dokładnie na pójście do Barbera. Drastyczna zmiana wizerunku!

Pewnie zastanawiasz się dlaczego o tym piszę? Już wyjaśniam.

Po rozstaniu czułem się jak kupa gówna. Dajesz z siebie 100%, jesteś tarczą, obrońcą, przyjacielem i kochankiem w jednym. A mimo to coś się źle podziało. Zacząłem analizować siebie jako człowieka i siebie jako chłopaka/partnera.

Mój kumpel pomógł mi dostrzec, że zostałem wpędzony w fałszywe poczucie winy. Co zaczęło przekładać się na moje zdrowie psychiczne i emocjonalne. Zauważyłem, że jako chłopak zrobiłem wszystko co mogłem zrobić, a przyczyna rozstania nie była jednostronna. Każde z nas w pewniej części było winne. Do tego doszły czynniki zewnętrzne i bum!

Zmiany jakie wprowadziłem w swoje życie, pomogły mi znowu uwierzyć w siebie i na nowo zacząć być sobą. Zabawnym facetem, który potrafi dać sporo uśmiechu, wsparcia i ciepła. Aha! I co najważniejsze. Zrozumiałem, że trzeba trafić na odpowiednią osobę. Dla jednej dziewczyny to co robiłem i to jaki byłem nie wystarczało, jednak nie umiała tego powiedzieć. Dla drugiej jest to wręcz aż za dużo. Nigdy nie spotkała kogoś takiego jak ja.

Koniec związku jest zawsze ciężkim przeżyciem (w szczególności jeśli nic go nie zapowiadało).

Każdy z osobna próbuje sobie z tym poradzić na swój własny sposób. Jedni potrzebują się upić, inni siedzą w samotności, jeszcze inni potrzebują być blisko swoich najbliższych i po prostu chcą się przytulić. Są też gracze którzy przez parę dni nie wychodzą ze swojej "jaskini" i wyzywają się np mordując kosmitów. Jest też mniejsza grupa osób, które potrzebują niezobowiązującego sexu.

Najważniejsze to zachować umiar w tym wszystkimi, tak aby się w coś złego nie wpakować.

Straciło się najbliższą dla siebie osobę. To jest Twój czas na zastanowienie się, przemyślenia i płacz.

Także nie oglądaj się na innych i nie słuchaj tych co mówią "Daj spokój, nie przejmuj się, nie warto".

No dobra? Ale ile trwa takie wracanie do normalności?

W moim przypadku było to jakoś 3-4 miesiące. Najgorszy i najbardziej intensywne były pierwsze tygodnie. Wściekłość połączona ze smutkiem, żalem ale jednocześnie wielką ulgą (zaczynałem wpadać w depresję tuż przed rozstaniem).

Nie powiem czy to długo czy szybko. Wybaczcie..

Wszystko tak naprawdę zależy od nas samych, od tego jaki mieliśmy związek i oczywiście od przyczyn rozstania.

Także stawiam na to, że tak aby wszystko było w porządku (były, była nie uruchamia już u nas mocnych emocji) to potrzeba tak od pół roku do roku.

Rozstanie nie jest końcem świata. Owszem jest trudne i nikt nie chce aby się wydarzyło.

Czasem jednak trzeba odpuścić, totalnie się zresetować i wyciągnąć wnioski.

Nawet nie zauważysz kiedy i w jaki sposób pojawi się ktoś nowy.

Każdy z Was ze zniecierpliwieniem czeka na wakacyjny wyjazd. 

Zastanówcie się. Co musiałoby się wydarzyć, żeby to oczekiwanie było wręcz torturą? Że zrobilibyście wszystko aby albo nie dopuścić do wakacji albo już mieć je za sobą?

Dla mnie takim “czymś” było rozstanie z dziewczyną.

Wielu Was od razu pomyśli “Ah! Facet się maże, tęskni uu..” I Macie zdecydowaną rację. Mnie rozstanie (a raczej co do niego doprowadziło) mocno dotknęło. Schudłem, przestałem ćwiczyć, nie miał chęci do życia. Miałem straszne wahania nastroju. W ciągu godziny byłem w stanie Śmiać się, płakać, znowu się uśmiechać itd. Do tego doszedł stres związany z sesją...

No dobra, ale do brzegu! Co takiego się stało, że zakończyliśmy naszą wspólną podróż?

“Oddaliliśmy się od siebie..."

Tak stwierdziła ona. A ja? Cóż. Jestem typem faceta, który zawsze idzie pod prąd i walczy o swoje, w szczególności o bliskie mu osoby. Więc walczyłem. Starałem się rozmawiać, wyjść gdzieś wspólnie.

"Nie mam czasu, zajęta jestem"

Taaak, a później wychodzi do znajomych. I wielkie zdziwko czemu zaczynam wariować...

Nadszedł w końcu czas kiedy mnie to wszystko przerosło... Nie miałem siły, byłem wykończony psychicznie. Podjąłem decyzję, odszedłem.

Później były wakacje, wyjazd z rodzicami za granicę. Nie mogłem się doczekać, a przez to wszystko przez 3 miesiące mógłbym siedzieć w łóżku i czytać książki albo wegetować przy laptopie.

Najdziwniejsze było to że mimo rozstania poczułem niesamowitą ulgę. Jakby zszedł ze mnie słoń. Nienawidziłem się za to. Za to uczucie wręcz wolności takiej psychicznej.

3 miesiące zajął mi powrót do mojego dawnego stanu. Uśmiechniętego żartownisia, z ogromną pasją dla sportu.

Kiedy coś się pieprzy to już po całości. Nie bójcie się krzyczeć, płakać czy nawalić alkoholem w trupa.

Cześć i czołem!

Jestem... No właśnie. Tu by wypadało się jakoś przedstawić...

Problem w tym że imię jest tylko imieniem. Nosi je duża liczba osób. Jest mnóstwo Aleksandrów, Tomaszów, Bartoszów i Brajanów...

Więc może nick? Ksywka? Te już są bardziej personalne i odnoszą się już bezpośrednio do tego jacy jesteśmy czy jakie przedstawiamy cechy.

Cóż. Nazywam się Redaktor. Mam 22 lata, jestem studentem na UJ w Krakowie. Dlaczego akurat taka nazwa? Należę do radia studenckiego (trochę pójście po najmniejszej lini oporu prawda?)

Generalnie to na tym blogu będę wylewam swoje przemyślenia dotyczące mojego życia i sytuacji które mnie spotkały.

Oczywiście z takiej szerszej perspektywy, już po przemyśleniach.

Zapraszam bardzo do dyskusji w komentarzach (odpowiem na wszystkie).