..

sofrada oturmuş çorbamı kaşıklarken bir anda bir şey oldu. ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. günlerim böyle geçiyor. seni bir özlüyorum içim yanıyor.

“Biliyor musun” dedi, “şu an çok üzgünüm. Hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Bağıra bağıra, kafamı şu demirlere vura vura. Ama bunları yapacak kadar kendimden geçmeyeceğimi de biliyorum. O kadar üzgünüm ki ağlayamayacak bir haldeyim. O kadar mutsuzum ki dondum.”

“dünyanın ekseni kaydı Behzat, 12 cm yerinden oynadı. sen bana bir cm bile yaklaşmadın.”

sanki işlediğin en büyük günah benmişim gibi, diline beddua olmuşum. sanki sende dünyaya bulaşıp bir anadan doğmamışsın gibi, bana düşman olmuşsun.

kan kusup, balkona sigaraya çıkıyorsun, ama gıkını çıkaramıyorsun. ali sen söyle, biz ne zamandır yediğimiz dayaklara böyle ağlar olduk.

Göz hakkı diyip öpesim var seni

Dizlerim yara bereyken bile sana koşarak geldiğimi hiç unutmam mesela, sende unutma olur mu?

Bağıra çağıra ağlamak istersin de ağlayamazsın ya öyle bir şey işte

‘Benim sende aklım, gönlüm, sevdam kalmış..’

Bir bahar akşamı ve senin sesin..

‘Düşünsene gözlerin, gözlerimde.’

sen alışmışsın güneşli günlere ben gecenin üçü beşiyim

"Şu telaşlarım bir bitse diyorum. Belki uzaklara giderim. Çoktandır gitmek istediğim yollar var."

milyon kere ölmüşüm ben inanıp bekleyerek. odanın birinde tavandaki çatlaklara bakarak, telefon bekleyerek, bir mektup, bir kapı çalışı, bir ses, bir nefes.

“Ama biliyorsun, çirkin çocuklar sevilmez, başlarını yaslayacakları bir göğüs bulamazlar, saçları okşanmaz, elleri tutulmaz, başında masallar okunmaz. Anlıyor musun? Bu böyledir, her zaman böyledir...”