Αρ.🌌

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,

μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.

Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.

Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται

νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.

Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,

θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,

σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων.

Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο…

ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

–

Σήκωσε το κεφάλι σου

 και μέτρα

Τί λείπει?.

Χάσαμε πάνω κατω

μισή χρονία,

αν μετράω καλά.

Αλλά σπάσαμε το μέσα

και βγήκαμε ξανα

σε παραλίες,

πλατείες , μπαράκια , παγκάκια,

είδαμε τα φιλαράκια,

αγκαλιάσαμε και φιλήσαμε όσους μας έλειψαν ενα τσακ πιο πολύ,

και ξενυχτήσαμε μαζί σε εκείνη την χαζή παραλία ,

με εκείνη την χαζή φωτιά ,

που κανείς δεν ήξερε να ανάβει…

Και θα έρθουν και αλλα,

καίνουρια 

ή παλιά που τους αρέσει να γυρνάνε.

Κοίτα μωρό μου ανοίγουν τα θερινά σινεμά,

ανοίγουν πολλά,

και θα είμαστε εδω ξανά,

να τα ζήσουμε όλα,

αν μετράω καλα.

11 Σεπτέμβρη πάλι θα χρωστάω 7 μαθήματα 

και πάλι δεν θα πάω

γιατι έχει ένα καλο παρτάκι και θα ναι και η ετσι.

Ε και δεν το χάνω.

Τα χριστούγεννα είναι λίγο πιο μετά

δεν θυμάμαι αν στο πα,

αλλά θα πάω διακοπές.

Έχω πολλές επιλογές 

και όλα τα φιλαράκια θα ναι εδώ.

Αν μετράω καλά. 

Οπότε δεν γκρινιάζω και τόσο πια.

Γιατί όταν τα πάντα κλείσανε.

Όταν κλειδωθήκαμε απο φόβο

και όταν ο πανικός ήθελε να μας λυγίσει,

εγώ στάθηκα κάπου εκεί ανάμεσα 

και μέτρησα.

Και όταν άνοιξε η πόρτα ,

όλα όσα άξιζε να τα μετρήσω,

ήταν εκεί.

Οικογένεια εξ αίματος και μη.

Φίλοι απλοί ή απλοί γνωστοί.

Όλοι εκεί.

Αν μετράω καλά.

//

Μα μέτρησα και άλλα που δεν ήθελα.

Είδα τον στρατό στην Ιταλία , 

να αδειάζει γεμάτες κάσες μπροστά σε άδεια πρόσωπα.

Είδα να μιλάνε για ανωσία αγγέλης και συνωμοσίες. 

Μέτρησα κάπου στην Αμερική 

κάποιον που μάλλον δεν μέτρησε καλά 

και έχασε στην αφαίρεση

κατά πολύ.

Εμβόλια , φάρμακα , ασθενείς, ειδήσεις, αριθμοί, φόβος, ιατροί, νοσοκόμοι, μάσκες , γάντια, κρούσματα, καραντίνα , δουλειά.

Όλα αυτά μέσα σε τέσσερις εβδομάδες.

Και κάπως έτσι ξέχασα να μετρήσω.

Αλλά σήμερα θυμήθηκα.

343.000

Και τώρα μέτρησα καλά.

Οπότε αν βγήκες απο όλο αυτό,

αν επιβίωσες ψυχικά μέσα απο 

βιντεοκλήσεις,

 μαθήματα εξ αποστάσεως, 

ταινίες, 

σειρές,

βιβλία,

μουσική,

οικογένεια.

Τότε πάρε μια βαθιά ανάσα 

και μέτρα ότι είναι σημαντικό για εσένα.

Και να θυμάσαι πάντα ότι την πιο δύσκολη στιγμή,

στα μαθηματικά σου δεν χωρούσαν στεναχώριες, ζήλειες , ιντριγκες,φόβοι και σκαμπανεβάσματα.

Τα μαθηματικά σου μέτρησαν μέχρι το επόμενο χαμόγελο απο αυτόν που αγαπάς.

Οπότε για εσένα που είσαι εκει έξω και το διαβάζεις αυτό,

πάρε μια βαθιά ανάσα και σφίξε τα δόντια,

γιατί αν μετράω καλα,

τα καλύτερα θα έρθουν 

και εμείς θα τα υποδεχτούμε πιο δυνατοί.

(Θα προσπαθήσω να μην γίνει πολύ "too personal".)

Ποιά είμαι εγώ να σου χαλάσω το όνειρο για μεγάλους έρωτες που διαρκούν για πάντα, όπως τις ταινίες;

Τα γενέθλιά μου αργούν όμως, και κάποιες διευκρινίσεις θα ήθελα να τις δώσω.

Η πιο υπέροχη ιστορία μου δεν είναι το αγόρι από τα 15 μου, συγγνώμη. Ούτε με αυτόν φιλήθηκα, όχι. Η επόμενη σχέση μου, στα 18 μου ήταν/είναι ο άνθρωπός μου, απλά για εκείνον δεν έγραφα μάλλον κάτι τόσο ενδιαφέρον, να γίνει "viral". Αλλά είχε πιο παραμυθένια ιστορία, απότομη αρχή, υπέροχη πλοκή και για το τέλος... ανατροπή. Το story σίγουρα καλύτερο για ταινία πάντως, με δόσεις αγάπης κάπως άπιαστες.

Κι ας ξέρω πως αυτά που γράφω τα γράφω δημόσια και μπορεί να τα διαβάσει ο οποιοσδήποτε, θα πω δυο πράγματα ακόμα, μιας και δε με παίρνει ο ύπνος:

Το αγόρι από τα 15 μου δεν ήταν ποτέ τόσο ιδανικό όσο μπορεί να τον έχω παρουσιάσει. Ένας μαλάκας ήταν που έλεγε πως με αγάπησε και εγώ τον πίστευα. Μου είχε δημιουργήσει ανασφάλειες, πόνο, κενό και νεύρα σε υπερθετικό βαθμό, που άλλος δεν έχει καταφέρει να φτάσει. Με έφτασε στα όριά μου και τα πέρασε, αλλά ήμασταν παιδιά και δεν το αντιλαμβανόμασταν τότε. Και ίσως κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως όντως νοιαζόμουν για αυτόν περισσότερο απ' ό,τι νοιαζόμουν για τον εαυτό μου, όσο ήμασταν μαζί. Κάποια στιγμή έχασε τη μπάλα στη ζωή του και εγώ ήμουν διατεθημένη να την ψάξω μαζί του, να τον βοηθήσω, να γίνω η μπάλα που έχασε. Μέγα λάθος εν τέλει, για πολλούς λόγους. Ένας εγωιστής ήταν, ένας μαλάκας που κάπως αγάπησα σα παιδί και εγώ. Μια καλή μονοετής εμπειρία και πολλά μαθήματα ζωής για τις σχέσεις και τον έρωτα.

Δεν τα παρουσιάζω πάντα όλα όπως είναι, γιατί ο ώμος ρεαλισμός ίσως τρομάξει κάποιους και πάψουν να πιστεύουν στον έρωτα. Και θα 'ταν κρίμα, γιατί υπάρχει και είναι τέλειος. Αλλά αν δεν έχανε τη μπάλα στη ζωή του, το αγόρι από τα 15 μου, δε θα γυρνούσε ποτέ να ξανασκεφτεί εμένα. Ή μάλλον όχι, ακόμα πιο ρεαλιστικά, εγώ ήμουν αυτή που συνέχισα να προσπαθώ να είμαι εκεί, πάντα, εγώ, να επικοινωνώ, να τον ρωτάω συνέχεια αν είναι καλά, γιατί πίστευα πως με χρειαζόταν, πως μπορούσα να βοηθήσω κάπως, πως μόνος του δεν τα κατάφερνε καλά και εγώ κάτι μπορούσα να κάνω να κάνω για αυτό. Μαλακίες.

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει.