Ramil

dağ aşacak, yol yıkacak, savaşlardan sağ çıkacak gücüm vardı. senin sevgisizliğin karşısında iki büklüm kaldım.

“ Artıq bilirdim, sən olmayacaqdın. Heç tanımadığım ruhları sevməyə çalışacaq, mənim olmayan bədənlərə toxunacaqdım. Kimsənin gözlərinin içində yaşamayacaq, yad həyatlarda gözlərini yaşadacaqdım. Səndən sonra qəlbim heç kim üçün belə atmayacaqdı. Bəlkə bir kənarda birilərini çox sevəcəkdim, amma səni əsla unutmayacaqdım. Məni qarda, qışda isidə bilən səni bir daha əsla görə bilməyəcək, və günəşi qəlbimə qoysalar belə mən yenə də üşüyəcəkdim... ”

Düzünü desəm, mən tək qalanda daha xoşbəxt oluram, nəinki bu gözəl tənhalığımı bölüşməyə cəhd eləyəndə.

Kendinizle dertleştiğiniz geceleri sakın unutmayın

Böyle olması gerekiyormuş demeyi içim yana yana öğrendim. Artık hiçbir şeyin yakasına tırnaklarım sökülürcesine yapışmıyorum. Bu zamana kadar olacağı varsa olurdu zaten deyip pes ediyorum. Emekse emek, zamansa zaman her şeyi gözü kapalı feda ettiğim hiçbir şey benim olmadı çünkü

Çok üzülmüştüm ve sana gelmiştim, neye üzüldüğümü unuttum ama sana gelip kapıda kalmışlığımı hiç unutmadım.

öyle çok sevdim ki seni. öyle çok ki anlatamam. o bir yılın anlamını, bin yıl geçse de unutmam.

çünkü en zayıf olduğum yerden sınanmış,en hassas olduğum yerden vurulmuşum. hangi yanımdan yara alsam o yanımdan ağrımışım. taşıyamam zannettiklerimi taşımış,taşırım zanettiklerimin altında kalmışım.

04:44

04:04

Poeziya daha çox qatara gecikənlərə lazım olur. Sevgini dərk ediblər, amma her şey geridə qalıb.

Hepimiz en olmadık kişiye tutuluyoruz.