Mój felieton

Żółw na spacerze 🙂

1. Bóg nie zapyta Cię jakim samochodem jeździłeś, ale ile osób podwiozłeś?

2. Bóg nie zapyta Cię jaki miał metraż Twój dom, ale ile w nim osób gościłeś?

3. Bóg Cię nie zapyta w co się ubierałeś, ale zapyta kogo ty przyodziałeś?

4. Bóg nie zapyta ile zarobiłeś, ale w jaki sposób?

5. Bóg Cię nie zapyta jakie miałeś stanowisko, ale zapyta jak pracowałeś?

6. Bóg Cię nie zapyta ilu miałeś przyjaciół, ale zapyta dla jak wielu byłeś prawdziwym przyjacielem?

7. Bóg Cię nie zapyta w jakim otoczeniu mieszkałeś, ale zapyta jak traktowałeś swego sąsiada?

8. Bóg Cię nie zapyta o kolor Twej skóry, ale zapyta o kolor Twego charakteru?

9. Bóg Cię nie zapyta dlaczego tak długo zwlekałeś z przyjęciem wiary Zbawienia, On z miłością poprowadzi Cię do Twego niebiańskiego mieszkania.

"To jest miłość. Kiedy ktoś wyciąga Cię z bagna, gdy ty poddałeś się gotów tam po prostu leżeć i umrzeć.

To jest miłość. Kiedy ktoś, bez względu na cenę, pokazuje Ci, że jest nadzieja, wybór, że możesz odłożyć broń.

To jest miłość. Miłość rani."

Widzimy ładną dziewczynę. Wydaje nam się, że to miłość. Nasz mózg produkuje endorfiny - hormony szczęścia. Niczym chemiczna fabryka w odpowiedzi na gigantyczne zamówienie.

Miłość. Czymże jest miłość? Subiektywnym odczuciem. Reakcją chemiczną w mózgu. To wszystko kwestia perspektywy, związków z czasem i miejscem, miłością i przyjaźnią, życiem i śmiercią.

Jednak złocenie maski pęka odsłaniając zgniliznę pod spodem.

Rozczarowanie. Nieubłaganie nadchodzi. Wtedy masz ochotę wbić się do wnętrza swojej czaszki i wydrapać z niej ból. Nieznośny ból spowodowany złą oceną ukochanej.

Przeszłość. Nie uciekniesz przed nią. Będziesz kręcił się w kółko, dopóki nie wpadniesz w otchłań, przed którą tak uciekałeś. Tylko, że otchłań staje się coraz głębsza.

Ten moment z kreskówki, kiedy grawitacja czeka, aż kojot zda sobie sprawę z błędu, zanim poleci w dół na łeb.

Facebook. Zdjęcie ładnej dziewczyny. Wszystkie komentarze typu "Ślicznie, pięknie" itp. Czyż nie piszemy takich komentarzy, bo 'tak wypada'? 'Bo mnie wyrzuci ze znajomych'?

A może w głowach niektórych osób pojawia się myśl: "Cholera, ale ona ładna. Też bym chciała tak wyglądać"? Czyż to nie zazdrość?

Osoby zakładające fikcyjne profile na portalach randkowych. Kradzione zdjęcia, zmyślona data urodzenia. Myślą, że nikt się nie domyśli, że są zbyt idealne, że te zdjęcia są zbyt popularne w Internecie, żeby ktoś je mógł pominąć.

A jednak. Masa ludzi się nabiera, potem wysyłają SMS premium warty parę zł. Obłudnik się cieszy. Nabrany - no cóż. W końcu (kiedy jakimś cudem się dowie) przejrzy na oczy.

To dzieje się wszędzie, uderza nas ze wszystkich stron. Jak piłka, odbijana przez setki nóg. Takich przykładów można przytoczyć mnóstwo. Miałem tutaj pisać o zazdrości, jednak to ciągle siedziało mi w głowie. Czy to nie straszne, że tak wiele ludzi wokół nas nie potrafi weryfikować informacji?

Ktoś ostatnio udostępnił na Facebooku: "Justin Bieber nie żyje!". Oczywiście zanim kliknąłem w link, zapytałem Google, czy coś wie o jego śmierci. Oczywiście, były informacje o koncertach, skandalach. Ani jednej o śmierci. Przypadek? Sądząc po liczbie udostępnień tej informacji, robiła ona furorę wśród użytkowników.

Czy sądzicie, że w erze telewizji i Internetu rządy i agencje informacyjne udostępniają wam 100% informacji? Wydaje się, że nic się teraz nie ukryje. A jednak. Wiele spraw pozostaje ukrytych, do informacji publicznej podawane są nierzadko szczątkowe informacje lub tylko to, co ludzie muszą wiedzieć. Reszta jest sprytnie archiwizowana w półeczkach: Nie otwierać przed rokiem 2090.

Cały świat żyje w kłamstwie. Religia - kłamstwo, Informacje - częściowe przekłamania, Umowy "bez haczyków"? Gdzie tam! Wystarczy przeczytać gwiazdkę, której wyjaśnienie jest napisane drobnym druczkiem czcionką 1 pkt.

Wszechobecna, prawie namacalna. Określana jako jeden z głównych grzechów (wg. KKK). Zjawisko obserwowane począwszy od marketingu, gdzie wychwalany jest produkt reklamowany, a skończywszy na najbliższym otoczeniu tj. znajomi.

Ba, pod tą postawę można podciągnąć też księży, którzy to wręcz wymagają (niejednokrotnie), aby mówić do nich per ‘ojcze’. Po części robimy tak, bo ‘tak się przyjęło’. Jednak czy nie jest to przejaw pychy, przed którą kapłani tak bardzo przestrzegają?

Ale odpuszczę księżom, bo o nich planuję napisać w późniejszym czasie.

Na początek zacznijmy od wyjaśnienia, czym jest dla mnie pycha. Jest to nadmierna wiara w siebie, egocentryzm. Wyniosłość. Nadmiernie wysoka samoocena. Często osoby takie, jeśli ich argumenty są odrzucane bądź znoszone trafnymi kontrargumentami, reagują agresją fizyczną bądź słowną.

Tym razem ‘na warsztat’ biorę dotychczasową modę, zwłaszcza w środowisku nastolatków.

Dziś trudno przejść 100 metrów bez zauważenia co najmniej jednej osoby, która leczy swoje kompleksy (najwyraźniej) markowymi ciuchami często zakupionymi z ‘drugiej ręki’ na portalach aukcyjnych, bądź wydając nierzadko ciężko zarobione pieniądze swoich rodziców w sklepach firmowych. Gdy taka osoba patrzy na drugą osobę, która nie nosi butów ‘Mike’ (nazwa celowo zmieniona) czy bluzy ‘Abibasa’, często nie potrafi się oprzeć pokusie wypowiedzenia bądź pomyślenia sobie czegoś w stylu: “Ale biedak, nie stać go nawet na porządne buty”. Czy to nie przejaw pychy?

‘Mogę się lenić w pracy. Szef wyjechał, mam płacone od godziny. Posiedzę sobie i poczytam książkę albo gazetkę. Szef mnie nie wyrzuci, bo jestem zbyt dobry’. Czyż to nie przejaw pychy?

Zapytajmy kogoś na ulicy: “Czy uważa Pan/Pani, że jest Pan/Pani tolerancyjny/na?”. Odpowiedź na 90% będzie: “Tak, oczywiście. Szanuję każdego człowieka”. W myślach pojawi się tylko ktoś znienawidzony za to, że po prostu jest (np. jakiś biedak, zagadujący go/ją w drodze do pracy. [Mam na myśli biedaka, który nie ma na chleb. Sam nie wspieram alkoholików]).

W myśl cytatu, dręczy mnie dlaczego młodzi ludzie są tacy nieodpowiedzialni. Myślą, że szkoła jest udręką, nie uczą się. Wolą spędzać cały dzień przed komputerem albo ze znajomymi, niż poświęcić chociaż tę godzinę na naukę. To nie tak wielkie poświęcenie jak się może wydawać.

Podobnie można ocenić brak szacunku do nauczycieli. Uczniowie nie są dla nauczycieli (mimo, że im się tak wydaje). To nauczyciel przychodzi aby ich czegoś nauczyć, a oni potrafią go jeszcze wyszydzić, że wypełnia swoje obowiązki. Takim osobom życzę takiego samego szefa/podwładnych/klientów w przyszłej pracy (jeśli takową uda im się jakimś cudem zdobyć z tak marnymi osiągnięciami w nauce).

Wystarczy rzucić okiem na wyniki matur, która z roku na rok zbiera coraz więcej '30-sto procentowych' uczniów ("Uff, udało się cudem, mam te 30%")

Osoby takie, nawet jeśli zakwalifikowały się na jakiekolwiek studia, mogą mieć dość duże kłopoty np. z matematyką, z którą nawet 'dobrzy uczniowie' czasami mają spore trudności. Że już nie wspomnę o trudności z płynnością czytania czy dość naganną ortografią tłumaczoną dysleksją (która często jest udawana tylko po to, aby na maturze mieć wydłużony czas egzaminu i większy pułap błędów ortograficznych z języka polskiego).