#rzeka

W odłamku lustra widziałem przodków z posępnymi twarzami i głosy słyszałem przez niedomknięte okna wprost z rozgrzanej ulicy tam gdzie rozpustnicy kroczą pewnym krokiem ladacznice kuszą wyblakłą urodą a Bóg obok nich się przechadza ten strażnik dobrotliwy i palcem nie kiwnie nie pogrozi widząc demony w ich duszy

Nadchodzi noc i miasto we śnie się zanurza Drżymy nasłuchując śpiewu księżyca Potem czytamy wiersze spełnione nad którymi ktoś kiedyś się trudził uwieczniając obietnicę kochanków na zimnym gładkim papierze Pieśń o aniołach z gór niesiona na skrzydłach bosonogich ptaków unosi się ponad miastem którego jeszcze nie znam którego nie rozumiem

Kurz cudzych ulic opada nam na ramiona i lęku już nie mamy przed jutrem nieznanym W noce ciemne ciszą nabrzmiałe piszę imię twoje na rogu każdej z ulic Ty niesiesz miłość a ja w ustach chowam poezję Razem jesteśmy silni jak rzeka