nilay

Boş boş duvarları izliyorum sanırım delirmeye başladım

Uzun sürenin ardından yine ben ve bu sefer hayattan soyutlanmış boşlukta bir şekilde

seni gördüğümde kalbimin yerinden çıkacak gibi atmasına engel olamıyorum

son kez sarıldığımızda kollarım omzundan ayrıldıktan sonra ellerim ellerine gitmemek için çok çaba sarf etti

kimsenin gözü önünde ağlamak istemedim güçlü olmaya çalıştım ama güç kimsenin önünde ağlamamak değil kimseyi ağlatmamakmış

bazı yaşananlar rüya gibidir bazıları ise bir kabus sen bana rüyanın içerisinde kabus yaşatmayı başardın

yapılan herşeyi affettim ama artık affetmeye gücüm yetmiyor

Uyumak ölüme benzer, ben ölmeyi beceremediğim için uyuyorum.

seni seviyorum

kimseye düşman değilim sadece kendime