quarantainedagboek

Er is veel waar ik van hou dat anderen belachelijk vinden. Ik hou van drukke hemden voor mannen, van smoutebollen van de kermis, van huisdieren als ze klein zijn. Van vallende sterren en dan een wens doen en geloven dat die uit gaat komen. Van boeken met happy endings. Van zelfverzonnen woorden, door mij of iemand anders. Van zwarte chocolade en softijs met M&M’s. Van schilderijen van Van Gogh, van Klimt en van Richter. Van pasfotootjes van kinderen in van die grote damesportemonnees. Van bontjassen in zoete kleuren, heel korte rokjes en gedurfde decolletés bij vrouwen die zich dat kunnen permitteren. Van één nummer op repeat tijdens een eindeloze rit. Van melige zonsondergangen met kleuren alsof een kind ze had getekend. Van roltrappen, van kerstverlichting, van zakhorloges, sneeuwbollen, discobollen, luchtkussenfolie om dan elk luchtzakje kapot te kunnen knijpen, bloemende bloemen, lieveheersbeestjes, klavertjesvier, klavertjesvijf, wensbeentjes en wenskaarten waar muziek uit komt als je ze opent. Van kookboeken, hoeden voor mannen, kostuums voor vrouwen, flipperkasten. Van notitieboekjes, en er daar te veel van hebben waar te weinig in staat. Van geloven in toeval dat geen toeval is. Van mensen die lief voor je zijn, zomaar, zonder dat je eerst iets voor hen hebt gedaan. Van mensen die zich breekbaar durven te tonen zonder bang te zijn om voor pathetisch te worden versleten. Van mensen die meer moeite doen om de wereld te redden dan ik. Van mensen die spontaan beginnen te zingen, terwijl de context daar verder niet toe uitnodigt. Van goeie wil, naïviteit, assertiviteit. Van optimisme. Van heel zwak verlichte ruimtes, drukke straten,  gestolde traagheid in de kunsten. Van regenbogen. Van oude bomen, mist en nevel, vergezichten met een zee, grote schelpen en daar dan in te luisteren naar de zee, van babykleertjes, zure snoep. Van romantiek, zelfs indien op de rand van klef. Van grote woorden en grote gevoelens.

Griet Op de Beeck, kom hier dat ik u kus

Hoe dat precies moet, leven, daar ben ik nog niet helemaal achter, maar ik kan redelijk goed doen alsof. Dat is een begin, vind ik.

Griet Op de Beeck, vele hemels boven de zevende 

Leef hard en goed en schoon en wild. Kijk goed, voel beter. Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. Durf proberen wat te lastig lijkt. Leg de lat hoog genoeg. Koester en laat u koesteren. Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. Blijf hopen, willen, dromen, wensen. Wees kwetsbaar en sterk, en lief voor kleine dieren. En drink op tijd en stond een goed glas, dat helpt altijd.

Griet Op de Beeck, vele hemels boven de zevende

17.05.2020

Vijf lange weken maakte ik elke dag minstens twee beelden voor school. Eindelijk is het zeventien mei en is deze emotioneel drainerende opdracht afgerond. Er zullen hier zeker nog foto’s verschijnen, maar de komende paar dagen weiger ik mijn camera nog aan te raken. :)

Flo out

Ik vraag mij af waarom er eigenlijk andere woorden bestaan voor eenzaamheid, verdriet en angst, want dat voelt zo vaak hetzelfde. Misschien ligt dat aan mij.

Griet Op de Beeck, kom hier dat ik u kus

Lucas wist niet wat het was. De vanzelfsprekendheid misschien. Het gevoel dat niks hoefde, of dat alle schermen omhoog mochten, dat kon ook. Vogels vlogen over. Het licht nam langzaam af. In de verte startte een auto. Ergens riep er iemand: ‘ik ben hier!’ Iedereen wil zo graag gevonden worden, dacht Lucas, en hij ging bij hen op de bank zitten.

Griet Op de Beeck, het beste wat we hebben

Omdat dat zomaar ging, met haar, omdat zij dat ook deed, tegen hem.

Griet Op de Beeck, kom hier dat ik u kus

14.05.2020

We staan elke dag op, doen wat van ons verwacht wordt, en gaan dan weer slapen, en dat noemen we leven. We saboteren onszelf zonder het te beseffen, omdat we nadoen wat ons ooit is voorgedaan, en dan denken we dat het zo móet gaan. En ondertussen organiseren we de dingen zo, dat we geen tijd hebben om stil te staan bij dat wat we ten diepste voelen. We vergeten wat we waard zijn en durven niet te geloven dat we het goeie wel degelijk verdienen. We vinden het makkelijker om te berusten bij ons leed, om onszelf te troosten na de pijn, dan te kiezen voor wat ons echt gelukkig zou maken. We doen altijd maar voort, en dan worden we oud, en dan voelen we het tot in onze gewrichten, dat de dingen eigenlijk niet kloppen, dat er iets anders mogelijk was geweest, als we beter hadden durven weten. Maar dan vinden we dat het te laat is. En straks dromen we heimelijk van eindelijk doodgaan, of van een hemel waar dan alles goed komt, al naargelang. Zo jammer allemaal, zo verschrikkelijk jammer.

Griet Op de Beeck, kom hier dat ik u kus

... alsof alles nog mogelijk was.

Griet Op de Beeck, kom hier dat ik u kus

12.05.2020

Denkt gij dat het beter is iets schoons te verliezen dan het nooit te hebben gehad?

Griet Op de Beek, vele hemels boven de zevende

11.05.2020

Ze legde haar hoofd in haar handen. Ze wou dat ze gewoon zou opstaan en beginnen. Ze wou dat ze wist wat ze moest doen. Ze wou dat ze kon denken wat ze wou denken. Dat ze omhuld was door een blok gewapend beton. Of dat ze een doorwaardbare plaats was. Of een huis waar iemand wou blijven. Een mens die iets durfde te verwachten.

Griet Op de Beeck, let op mijn woorden

Het gaat niet alleen over samen naar de zonsondergang staren.

Het beste wat we hebben, Griet Op de Beeck

En het was zo heerlijk om te mogen.

Griet Op de Beeck, het beste wat we hebben

08.05.2020