Dürdüş

Şu an doğru insan hayatına girmiyorsa hayat senin başka bir şeye yoğunlaşmanı istiyordur dedi bir arkadaşım. Durup düşündüm bir an için. O kadar mantıklı gelmişti ki bu söz bana. Çünkü bazen yakınıyorum ben de herkes gibi. Sanki herkes ruh eşini bulmuş da bir ben yalnızmışım gibi hissediyorum. Halbuki niye rahat batıyorsa… Bekarlığın da güzel yanları var doğruya doğru. Tabii bu uzaktan bakıldığında özendiğimiz mutlu harika ilişkileri görene kadar… Sonra başlasın iç savaş. Bende ne sorun var? Benim neyim eksik? Nerede bu “doğru” insan? Halbuki hiçbir sorun, hiçbir eksiklik yok. Herkesin bir ruh eşi var çünkü. Biliyorum. Şu an karşımıza çıkmıyor çünkü şu an belki de bir sınava hazırlanıyoruzdur ve sınava yoğunlaşmak zorundayızdır. Şu an o yanımızda yoktur çünkü hayat bizim kendimizi çabucak kaptırdığımızı biliyor ve bize dur diyordur. Dur! Yeni mezun olmuşsun, önce bir iş güç bul. Her şey bundan ibaret aslında. O yüzden hiçbir şey için acele etmemize gerek yok. Ne zaman yapman gereken şeyleri tamamen yaparsın, ne zaman o basamakları teker teker çıkarsın, işte o zaman bir anda gelir bulur seni. İşte buna inanıyorum! Ve sen de inanmalısın.

İlk gördüğümde anlamıştım. O çay seven adamdı, bense kahve seven kadın.