Ah'

sende ne var bilmiyorum içim sarılıyor sana

Dönemsel olarak hayattan soğuyorum, hobi gibi bir şey

bu karanlığı yerin dibine fırlatsam yine üstüme çöker

Öyküm falan yok. Tıpkı yaşamımın olmayışı gibi. Öyküm her gün, her günün her anında, yaşamın şimdiki zamanında toz olup gidiyor ve hani şu 'yaşamımız' denen şeyin ne olduğunu açık seçik görebilme olanağım yok. Yalnız ölüm düşüncesi beni derleyip toparlıyor. Öteden beri, herhangi bir yaşayış biçimine yaklaşabilmek olanağından yoksunmuşum gibi yaşadım.

İki yakası bir araya gelmeyen şehrin şahit. Ben senin ayak bastığın yere ayak basmayı da sevdim, Seninle aynı şehirde yaşıyor diye, Kim bilir kaç milyon insanı sevdim. Ne diyordu şair; Bir gül için bir bağ'ı sevmeli insan, bir şehri sevmeli, yoksa neye yarar o yürek , neye yarar o insan.

Kimseyi “o öyle bir şey yapmaz” diyerek savunmayın. Çünkü artık herkes her şeyi yapar.

ve bu çağ çok gürültülü

Sığınırsam omzuna geçer mi ?