Ceset

Ben kanserli bir parçaydım , sen kanseri yendin

Başka yerde arama bak göğsümde izin var …

Yani, mutsuz değilim.Ama mutlu da değilim.Gün içinde espriler yapıp gülebiliyorum.Fakat bazı geceler yalnız kaldığımda,Nasıl hissedildiğini unutuyorum. Zamanla aramda pek iyi değildir. Bunun dışında kendimi şanslı sayarım yine de. Yalnız kalmakla ilgili bir sorunum yok. Sadece nefesini sevdiğim birinin yakınlarda olması beni rahatlatır. Bencilce bir şey, biliyorum. Ama birbirimize ihtiyacımız olduğunu hissediyorum ve bunu değerli buluyorum. Zaman nefes almakla geçen günler değil, birinin aklında olmakla ilgili biraz… Hayatın kronometresini sen değil, senin yanındaki tutar. Biliyo musun artık hayal bile edemiyorum seni.Sesini duymayalı, yüzünü görmeyeli bir hayli vakit oldu .Delirdim galiba biraz, sağa soluma arkama bakıyorum sanki bi anda karşıma yeniden çıkacakmışsın umuduna kapılıyorum. Elimi tuttuğunda o utangaç yüz ifadeni getirmeye çalışıyorum aklıma. Seni ne zaman düşünsem kendime zarar mı veriyorum. bilmiyorum..Ama bu hisse alıştım galiba acıtmıyo artık eskisi gibi. Vakit geldiğinde hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçerken ben yine seni düşleyeceğim,unuttuğum kokunu, aklımda çizemediğim gülüşlerini, bilinçaltımdan çıkan sesini.Yani seni düşleyeceğim.Biliyorum.

Acısız ölüm istiyorum . En çokta canımın yandığı yerin sabit bir leş , et parçası olmasını istiyorum.Dünyadaki derin uykuma çekilip bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Gece gündüz olmak sızın , bir karanlığı içinde sonsuza dek uyumak istiyorum.Sahi ya istemek ? İstiyorum ama harbiden olmuyor . Ölmemeyi Nasıl beceriyorum? Bende anlamıyorum.Günahıyla sevabıyla kara toprağın altında yatmak istiyorum.Çıkmazlardayım ; karanlık sokağımın çıkmazında.Kafamın içinde bir yerlerde olduğumu biliyorum ama bir yer edinemiyorum . Uyuyamama rağmen sonsuz bir uykunun derinliklerindeyim , boş beleş gelen ne varsa hepsini herşeye bir anlam yüklemeye başladım . Onlara anlatamadım belki ama sigaramla ayrı, dumanıyla ayrı, izmaritiyle ayrı ; külüyle bile ayrı konuştuk .Onlar çakmağı ben ise kendimi suçladım .Peki ben hayatta kimi suçlayacağım ? Kimden hesap soracağım ? Kime nefretimi kusacağım , prangalara vurulmuş kelimeleri söyleyeceğim? Konuşursam herkes üzülecek .Biz zaten kavrulmuşuz dostum. Hayatın içinde toz tanesi bile kadar bir yerimiz olmamış hiç.