Proste słowa

Ukłucie zawodu było tak znajome, że powitała je z ulgą.

Przez ułamek sekundy była gotowa przysięgać kłamliwie wszystkie te piękne rzeczy, które pewnie chciałby usłyszeć. Mogłaby powiedzieć: pójdę z Tobą gdzie zechcesz. Mogłaby wspiąć się na palce i objąć ramionami jego szyję, uspokajającym gestem pogłaskać to miejsce na karku, gdzie jego włosy tak zabawnie zwijały się w loczki, gdy były za długie. Marzyła przecież o tych samych kłamstwach, o tym by ktoś przyrzekał jej bezpieczeństwo, spokój i że już nigdy nie będzie sama.

Byli jak ptaki, które z własnej woli weszły do klatki. Kruki udające kanarki.

Nigdzie nie mogła zagrzać miejsca na dłużej, nigdy nie potrafiła zapuścić korzeni. Zbyt łatwo przychodziło jej niszczenie wszystkiego wokół, a zbyt trudno próby naprawy poczynionych szkód. Może z premedytacją wybierała nieodpowiednich ludzi do swojego życia? Takich łatwiej było porzucić, odtrącić, zapomnieć...

W swoich najskrytszych marzeniach wyśniła dla siebie spokój i pełną miłości rodzinę, ale jak mogłaby zbudować taką przyszłość na kruchym fundamencie własnych słabości?

Wszyscy rodzimy się szaleni. Niektórzy już tacy pozostają.

Zaciągam się tobą, choć nie palę…

Dla humanisty behawioryzm jest jak różyczka. To choroba, którą trzeba przejść.

Nie rozumiem jak się tu znalazłam i dlaczego jeszcze tu jestem, ale jeśli to nie jest miłość, to boję się pytać czym ona jest. Boję się, że kiedyś odejdziesz, codziennie się tego boję, i tak strasznie nie jestem na to gotowa. Jeszcze nie, jeszcze za wcześnie, jeszcze muszę mieć Cię i być twoja. Nie chcę wyznań, nie chcę obietnic, tylko postaraj się nie złamać mi serca – jest raczej z tych kruchych.

Pamiętam ten dziwny okres w moim życiu, gdy zrozumiałam już, że mężczyźni też są ludźmi, ale jeszcze nie za bardzo wiedziałam co z tym faktem zrobić.

(W takich chwilach chciałabym umieć się modlić. Ale nie potrafię.)

Może gdyby uciec na koniec świata i już nigdy nie wrócić? W uciekaniu była przecież bardzo dobra, robiła to od lat.

Dla nich nie będzie żadnego długo i szczęśliwie, co najwyżej krótko i boleśnie.

Oszalałam! - stwierdziła w myślach z radosnym rozbawieniem - Nieodwołalnie i całkowicie postradałam rozum.

Miniaturowe sfinksy i piramidy, które zdobią wejścia napawają mnie gorzkim rozbawieniem. Starożytni faraonowie przewracaliby się w swoich sarkofagach, gdyby wcześniej nie zamknięto ich w szklanych gablotach Kairskiego muzeum.

Czy jedno życie to nie za mało na te wszystkie cuda?