Edebiyatın Prensesi

Bileklerini kesmek fln hikaye... Sen hiç umudunu kestin mi? En önemli hayat damarlarından birini kesmek gibi. Ama daha kötüsü... Her saniye daha fazla kanıyor ve daha fazla acıyor. Ama en kötüsü ne biliyor musun? Ölmüyorsun..

Balkondasın, dizlerini kendine çekmiş, ağrıyan başını da o küçücük omuzlarına yaslamış öylece gökyüzünü izliyorsun. Kabullenmişsin artık hiçbir şeyin tamamen düzelmeyeceğini, hiçbir şeyin sonsuza kadar iyi kalmayacağını... Farkındasın artık bu olanların ne kadar can yaktığının... Ve alışmışsın artık en yakınların tarafından canının çok yakılmasına... Elinden hiçbir şey gelmemesine mi kızgınsın yoksa canını bu kadar yakmalarına izin verdiğin için kendine mi? Arabalar, insanlar geçiyor pencerenin önünden, şarkılar değişiyor. Hiçbirini fark etmiyorsun. Çok dalgınsın. Bak az önce yıldız kaydı fark etmedin... Ah, küçük kendim bu böyle nereye kadar?

Bazen acılarımızdan kaçmak için en olmayacak insanlara sımsıkı tutunuruz

Hepimiz sevdiklerimizi yanımızda hissediyoruz. Sanki hiç gitmemişler gibi, sanki hep buradalarmış gibi, sanki elimizi uzatsak dokunabilecekmişiz gibi, sanki dönüp baksak görecekler, konuşsak duyabileceklermiş gibi...

Ev bir yer değil, bir duygudur. Ama sıcak değil sanırım, sıcak olsa kalbim bu kadar çok üşümezdi...

Bu hikaye bitmeyecek, ama devam da etmeyecek Bir yerlerde adın geçtiğinde hep aynı sızıyla hatırlayacağım seni...

Çok şey vardı anlatılacak, O yüzden sustum... Birini söylesem, diğeri yarım kalacaktı... Söylesene; Sen duydun mu sustuklarımı?

Sen söylemedin diye kimseye güvenemedim, sen gelmedin diye hiç kimseyi sevemedim ben...

Bir insanın hiç biri yüzünden ruhu ağrır mı?