"Sadece varım, hepsi bu"

Yakında 6 ay olucak ıstakozla sevgili olalı. Hayatımın en güzel 6 ayiydi, bunu tereddütsüz söyleyebiliyorum çünkü bu kadar uzun süre hiç aksatmadan mutlu hissettiğim olmadı . Kısa kısa mutlulukları uç uca ekleyip bir umut yaratmaya çalıştığım zamanlar oldu. -di li değil -tee li geçmiş zaman. Sanırım lise yıllarımı lise arkadaşlıklarimi bu kadar sevmem onlara bu kadar bağlı olmam bundan kaynaklanıyor. O yıllarda geleceğe dair belki ütopik hayallerimiz vardı her birimizin. İnsan birlikte hayal kurduğu insanlardan kopamıyor sanırım , o hayaller gerçekleşmese hatta birbirlerini hayal kırıklığına uğramış olsalar bile. Aslında düşününce en mutsuz zamanlarım da o çok sevdiğim yıllara denk geliyor. Her gece bı sinir krizi, sıkıntıdan çil dökmeler filan. Ama sabah olunca koşa koşa okula gidip, çıkışta da arkadaslarla kıç kadar şehrin kıç kadar meydanında iki tur attığımizda canımı sıkan ne varsa hepsini unutuverirdim. Benim için kaçışın umudun adıydı o insanlar sanırım. Benim huzurumdu o yaşantı o dostluklar. Bugün denizim de öyle .Tek eksik umut, artık bı şeylerin ileride daha güzel olabileceğine inancım yok ( shsh seçim sonrası stress bozukluğuyla hem bağlantılı hem değil).